Τα σημάδια της μνήμης

Ο δρόμος που οδηγεί προς τη δόξα είναι πάντοτε στρωμένος με κακοφορμισμένες ιστορίες που με τα χρόνια μετατράπηκαν σε κίνητρο.

Η σημαντικότερη δυναστεία του NBA, οι Σικάγο Μπουλς της περιόδου 1995-1998, στηρίχθηκε σε τρεις αθλητές με βαρύ παρελθόν. Ο Μάικλ Τζόρνταν έγινε Air για να ξεφύγει από τους ρατσιστές της Βόρειας Καρολίνας. Οταν τα κατάφερε και ξέμεινε από ατμό, έχασε τον πατέρα του που έπεσε θύμα δολοφονίας και επέστρεψε δριμύτερος.

Ο Σκότι Πίπεν είδε τον έναν αδελφό του να μένει ανάπηρος όταν έπεσε πάνω του με δύναμη συμμαθητής του. Λίγους μήνες αργότερα καθηλώθηκε στο κρεβάτι και ο πατέρας του ύστερα από εγκεφαλικό. Ο Τζορτζ Ουάσιγκτον τυπωμένος πάνω στο δολάριο σπάνια επισκεπτόταν το φτωχικό του Σκότι.

Τον εκκεντρικό Ντένις Ρόντμαν τον πέταξε έξω από το σπίτι η μάνα του και ζούσε και μεγάλο διάστημα στους δρόμους.

Τρεις ιστορίες που όταν συναντήθηκαν δημιούργησαν ένα έργο τέχνης του αθλητισμού.

Τα σημάδια της μνήμης λειτουργούν ως αντανακλαστικά για τη ρεβάνς που θέλουμε να πάρουμε από τον πόνο, την αγωνία. Ενας αγώνας που πρώτα και πάνω απ’ όλα είναι προσωπικός. Οι Δανοί ίσως να μην προκρίνονταν στα νοκάουτ παιχνίδια του Euro αν ο συμπαίκτης τους Κρίστιαν Ερικσεν συνέχιζε να τρέχει ακατάπαυστα.

Η Ιταλία δημιούργησε μια νέα ομάδα πάνω στα συντρίμμια της Σκουάντρα Ατζούρα που απέτυχε να πάει σε Μουντιάλ ύστερα από 60 χρόνια.

Η Αυστρία πήγε στο Euro 2020 χωρίς να έχει γευτεί ποτέ το νέκταρ της νίκης στη διοργάνωση.

Οι Ιπτάμενοι Ολλανδοί έκαψαν τα φτερά τους στο Μουντιάλ της Βραζιλίας και προσεδαφίστηκαν ανώμαλα, παραμένοντας καθηλωμένοι στο έδαφος για πέντε χρόνια.

Οι Γερμανοί, με παίκτες που μέχρι πρόσφατα σάρωναν στην Ευρώπη με τους συλλόγους τους, υπέστησαν ταπεινωτικές ήττες που τους μετέτρεψαν σε ανέκδοτο της Ευρώπης. Κίνητρο λοιπόν. Η τραχεία που συνδέει την υπερβολή της προσπάθειας με την επανάκτηση του αυτοσεβασμού, αίροντας τις αμαρτίες του παρελθόντος.