Η πανδημία ανέτρεψε τη συνταγή του 70-30

Οταν οι κυβερνήσεις κάνουν σχέδια, η επικαιρότητα γελάει. Η παράφραση του γνωστού τσιτάτου συμπυκνώνει μια αλήθεια που την ξέρουν αυτοί που έχουν κάτσει γύρω από το τραπέζι ενός Υπουργικού Συμβουλίου. Ωστόσο, όσοι βρίσκονται σήμερα στο Μέγαρο Μαξίμου τη βίωσαν σε υπερθετικό βαθμό εξαιτίας της πανδημίας. Το ξέσπασμα της υγειονομικής κρίσης, από πέρυσι τον Μάρτιο, κι η συνεπακόλουθη οικονομική τους ανάγκασαν να αλλάξουν την αναλογία των υλικών στη συνταγή διακυβέρνησης που σχεδίαζαν προεκλογικά να ακολουθήσουν. Το 70% παραγωγή έργου και 30% διαχείριση της καθημερινότητας έγινε 70% διαχείριση κρίσεων και 30% νομοθέτηση μεταρρυθμίσεων. Κι αν κάτι φανερώνει ο νομοθετικός οίστρος της τελευταίας περιόδου – που αναμένεται να συνεχιστεί -, αυτό είναι πως η κυβέρνηση πλέον κρίνει ότι οι συνθήκες ευνοούν την επιστροφή στο αρχικό της πλάνο.

Μόνο μέσα στον Ιούλιο έχει προγραμματιστεί να ανοίξουν δύο εξίσου σημαντικά με τα εργασιακά κεφάλαια στο βιβλίο των μεταρρυθμίσεων, εκείνο του νέου Ασφαλιστικού και το άλλο της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών. Οι γνωρίζοντες επιμένουν πως μέχρι το τέλος του έτους οι ρυθμοί θα ενταθούν κι άλλο προκειμένου να αναπληρωθεί ο χαμένος λόγω της Covid-19  χρόνος. Ο στόχος είναι, λένε οι ίδιες πηγές, μέχρι την άνοιξη του 2022 να έχει θεσμοθετηθεί το μεγαλύτερο μέρος των «εμβληματικών αλλαγών» για τις οποίες είχε δεσμευθεί στην προεκλογική περίοδο το κυβερνών κόμμα.

Σύμφωνα με μια ανάλυση εφόσον κάτι τέτοιο επιτευχθεί, γίνεται κι ευκολότερη η επιλογή της κατάλληλης χρονικής στιγμής για μια πρόωρη προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία μέσα στο 2022 – παρότι ο Πρωθυπουργός δηλώνει σε κάθε ευκαιρία, και σε όλους τους τόνους, ότι προτίθεται να εξαντλήσει την τετραετία. Το σκεπτικό των υποστηρικτών της συγκεκριμένης εισήγησης θέλει την ψήφιση των μεταρρυθμιστικών υποσχέσεων, παρά τις τρεις μεγάλες κρίσεις που κλήθηκε να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση σε ελληνοτουρκικά, υγεία κι οικονομία, να αναδεικνύει τη διαχειριστική της επάρκεια. Αλλά και να αποδεικνύει την προσήλωσή της στην ιδιοκτησία ενός μεταρρυθμιστικού προγράμματος για τη χώρα – για να το πούμε με μια αγαπημένη των ευρωπαίων εταίρων φράση. Στηρίζει, επομένως, πολλαπλώς το αφήγημα που εκείνη έχει αρχίσει ήδη να αφηγείται στους κεντρώους ψηφοφόρους – την κρίσιμη κατά πολλούς αναλυτές εκλογικά μάζα. Εξάλλου, το δίλημμα «με το αύριο ή με το χθες;» πάνω στο οποίο ποντάρουν από τώρα οι κυβερνητικοί στην αντιπαράθεσή τους με την αξιωματική αντιπολίτευση είναι ένα κλασικό προεκλογικό σλόγκαν – που μπορεί, βέβαια, να χρησιμοποιηθεί όποτε κι αν στηθούν κάλπες, όπως θα επισήμαιναν κι εκείνοι που θεωρούν ότι οι εκλογές θα προκηρυχθούν με τη λήξη της κυβερνητικής θητείας.