Japanese Breakfast, «Jubilee»

Εδώ έχουμε να κάνουμε με «ανεξάρτητο» ροκ συγκρότημα με επικεφαλής την κορεάτισσα-αμερικανή μουσικό, σκηνοθέτιδα και συγγραφέα Michelle Zauner. Το γκρουπ κυκλοφόρησε το πρώτο στούντιο άλμπουμ «Psychopomp» (2016), ακολούθησε το «Soft Sounds» (2017) για να φθάσουμε φέτος στην τρίτη και καλύτερη εργασία τους, στο «Jubilee» (2021). Επίσης, κυκλοφόρησε το πρώτο βιβλίο της, «Crying in H Mart: A Memoir», το οποίο η Orion Pictures σχεδιάζει να μεταφέρει στον κινηματογράφο με την ίδια να γράφει και το σάουντρακ. Η Michelle Zauner γεννήθηκε στη Σεούλ από κορεάτισσα μητέρα και αμερικανό πατέρα. Οι γονείς της μετακόμισαν στο Eugene του Ορεγκον όταν ήταν εννέα μηνών, μεγάλωσε στις ΗΠΑ, της άρεσε και της αρέσει αυτό που ονομάζουμε indie pop / rock, το οποίο υπηρετεί με τη δέουσα φρεσκάδα και ευαισθησία. Το τρίτο άλμπουμ του γκρουπ είναι μια γιορτή χαράς, αφήνοντας πίσω τη θλίψη η οποία την ακολουθούσε από το 2014 με τον θάνατο της μητέρας της από καρκίνο. Τα τέσσερα μέλη του γκρουπ υπό την ηγετική φυσιογνωμία της Michelle Zauner, μας παρουσιάζουν ποπ του 2000 και τραγούδια που γεφυρώνουν το χάσμα μεταξύ της pop και του electropop. Τραγούδια με παιχνιδιάρικη έκφραση, φρέσκα, με πολλή ενέργεια και ζωντάνια, χωρίς όμως να λείπουν παράλληλα και τα κοινωνικά μηνύματα. Οπως στο «Savage Good Boy» που κριτικάρει τον καπιταλιστικό τρόπο ζωής. Η μουσική του «Ιαπωνικού Πρωινού» δεν είναι τίποτα περισσότερο ή τίποτα λιγότερο από έναν μπουφέ μουσικού breakfast που έχει όλα τα εδέσματα πάνω του και ο πελάτης / ακροατής δεν ξέρει τι ακριβώς να διαλέξει. Ο,τι όμως και να επιλέξει θα είναι καλύτερο από αυτό που άφησε. Ισως το καλύτερο άλμπουμ του φετινού Ιουνίου.

King Gizzard & The Lizard Wizard, «Butterfly 3000»

Αυστραλιανό ροκ συγκρότημα που δημιουργήθηκε το 2010 στη Μελβούρνη της Βικτόριας. Τα μέλη του συγκροτήματος Stu Mackenzie (φωνητικά, κιθάρα, μπάσο, πληκτρολόγια, φλάουτο, σιτάρ), Ambrose Kenny-Smith (φωνητικά, φυσαρμόνικα, πληκτρολόγια), Cook Craig (κιθάρα, μπάσο, πληκτρολόγια, φωνητικά), Joey Walker (κιθάρα, μπάσο, πληκτρολόγια, φωνητικά), Lucas Harwood (μπάσο, πληκτρολόγια) και Michael Cavanagh (ντραμς, κρουστά) είναι γνωστά για τη δυνατότητα να εκφράζονται μέσω διαφορετικών μουσικών ειδών. Στα 18 άλμπουμ που έχουν κυκλοφορήσει έχουν ασχοληθεί με το psychedelic και garage rock, το progressive rock, την indie rock, τη neo-psychedelia, το doom metal και το thrash metal. Χωρίς να είναι οπαδοί της λογικής «τα κάνουμε όλα και συμφέρουμε» έχουν διαμορφώσει τον ήχο τους, το δικό τους σύμπαν, για να φθάσουν αισίως στο 18ο άλμπουμ τους, που θα μας απασχολήσει σήμερα. Πρόκειται για μια σουίτα 44 λεπτών η οποία ουσιαστικά γράφτηκε για να ακουστεί ως ένα συνεχές κομμάτι. Το άλμπουμ τους ηχογραφήθηκε κατά τη διάρκεια της πανδημίας στα σπίτια των μελών. Ροκ κεραυνοβόλες πινελιές αλλά και synth ήχος. Η βαθιά συμπαγής αγάπη του συγκροτήματος για τους ροκ τιτάνες της δεκαετίας του ’70, όπως οι Yes και Hawkwind, δεν στάθηκε εμπόδιο ώστε να παρουσιάσουν ένα ζωντανό ως προς τον ήχο άλμπουμ, φιλτράροντας τις ιδέες τους. Δέκα τραγούδια, μικρά διαμάντια, βάλσαμο για όσους θέλουν να αφήσουν πίσω τους τα δύσκολα.