Τα παιδιά μας σε άλλον πλανήτη

Πριν από τρία χρόνια στο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός, ο κινέζος μεγιστάνας Τζακ Μα (της Alibaba) μίλησε για την Παιδεία. Με δυο λόγια, είπε ότι συνεχίζουμε να διδάσκουμε τα παιδιά μας σε ένα πλαίσιο που καθιερώθηκε τον 19ο αιώνα και στον πυρήνα του παραμένει ίδιο και απαράλλακτο. Προτάσσεται η συσσώρευση γνώσης και παραβλέπεται η ανάπτυξη συναισθηματικών δεξιοτήτων, ταλέντων και στοιχείων που θα χρησιμοποιούνται για να διακρίνουμε τον άνθρωπο από τη μηχανή. «Πρέπει να διδάξουμε στα παιδιά μας κάτι μοναδικό, ώστε μια μηχανή να μην μπορεί ποτέ να μας φτάσει: αξίες, πίστη, ανεξάρτητη σκέψη, ομαδική εργασία, φροντίδα για τους άλλους – τις «μαλακές» δεξιότητες -, αθλήματα, μουσική, ζωγραφική, τέχνες, για να διασφαλίσουμε ότι οι άνθρωποι θα είναι διαφορετικοί από τις μηχανές».

Τα παιδιά που διαγωνίζονται σήμερα για μία θέση στην Ανώτατη Εκπαίδευση θα συνταξιοδοτηθούν, στην καλύτερη περίπτωση, γύρω στο 2070. Μέχρι τότε υπολογίζεται ότι στην επαγγελματική τους ζωή θα έχουν αλλάξει καριέρα 4-5 φορές. Προσοχή, δεν θα αλλάξουν εργοδότη, αλλά επαγγελματικό αντικείμενο. Είναι η γενιά που θα ξεκινήσει τον επαγγελματικό της βίο στο κατώφλι της 4ης Βιομηχανικής Επανάστασης και θα τον ολοκληρώσει σε ένα περιβάλλον που δεν είμαστε σε θέση να προβλέψουμε. Είναι τα παιδιά που γεννήθηκαν στην αυγή του αιώνα και η ζωή τους θα διατρέξει σχεδόν όλη τη διάρκειά του. Ακόμα και με βάση το σημερινό προσδόκιμο ζωής, τα περισσότερα από αυτά τα παιδιά θα είναι στον κόσμο και το 2080 και το 2090. Και δεν ξέρω αν θα είναι τα παιδιά που θα φτιάξουν τον κόσμο στα δικά τους μέτρα ή θα κληθούν να πληρώσουν το κόστος προσαρμογής σε ένα τοπίο που εμείς, οι μεγαλύτεροι, δεν θα μπορούμε να αναγνωρίσουμε. Το πρόβλημα είναι ότι αυτά που μαθαίνει η κάθε γενιά τα αποφασίζουν οι προηγούμενες. Και εντάξει, όσο ο κόσμος ήταν αναλογικός, αυτό είχε βάση, λειτουργούσε. Αμφιβάλλω αν κάτι τέτοιο ισχύει ακόμα. Τα παιδιά μας φεύγουν για έναν άλλον πλανήτη και εμείς τους κουνάμε το μαντίλι χωρίς να έχουμε κάτι να τους πούμε.