Αντιπολίτευση της συμφοράς

Η πρώτη φορά που έγινε προσπάθεια για διευθέτηση του χρόνου εργασίας των εργαζομένων ήταν το 2011, στη δίνη της κρίσης που έφερε η χρεοκοπία της ελληνικής οικονομίας και της προσπάθειας, μέσω Μνημονίων, να αποφύγει η χώρα τις συνέπειές της. Επί κυβέρνησης Παπαδήμου, εισήχθη το άρθρο 42 του Ν. 3986/2011, σύμφωνα με το οποίο επιτρέπεται σε περίοδο αυξημένης απασχόλησης ο εργαζόμενος να απασχολείται επιπλέον δύο ώρες την ημέρα, και οι επιπλέον ώρες θα αφαιρούνται τις περιόδους μειωμένης απασχόλησης. Προϋπόθεση, η συμφωνία του εργαζόμενου και η σύμφωνη γνώμη των σωματείων.

Τη ρύθμιση εκείνη προώθησε ο τότε υπουργός Εργασίας Γιώργος Κουτρουμάνης. Ο Κουτρουμάνης είναι ΠΑΣΟΚ – στις φλέβες του κυλάει πράσινο αίμα, πιο ΠΑΣΟΚ πεθαίνεις.

Τον νόμο αυτόν δεν τον άλλαξαν οι κυβερνήσεις Τσίπρα – είτε διότι εφάρμοζαν κι αυτές Μνημόνια είτε επειδή ήταν σωστός. Ο Κωστής Χατζηδάκης, σήμερα, προσθέτει το δικαίωμα να μπορεί ο ίδιος ο εργαζόμενος να ζητεί διευθέτηση χρόνου αν δεν υπάρχει σωματείο στην επιχείρηση όπου εργάζεται. Αυτό ονομάζεται βελτίωση του νόμου και προστασία των πιο αδύναμων εργαζομένων, εκείνων που δεν εκπροσωπούνται.

Γιατί διαφωνεί ο ΣΥΡΙΖΑ με αυτό; Επειδή, στην απελπισία του, προσπαθεί να βγάλει από τη μύγα ξίγκι. Γιατί διαφωνεί το ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ με έναν, ουσιαστικά, πασοκικό νόμο; Η απάντηση, στους παραλογισμούς που οδηγούν στα σημερινά δημοσκοπικά ποσοστά του.