Παζάρια με τις πεποιθήσεις

Παρακολουθώντας από το Διαδίκτυο το live streaming με την παρουσίαση της νέας έκδοσης της «Εισαγωγής στο Συνταγματικό Δίκαιο» του Ευάγγελου Βενιζέλου, στάθηκα καταρχάς στα πολλά καλά λόγια των νεότερων της «συντεχνίας» των συνταγματολόγων, που παρουσίαζαν το βιβλίο του. Η εκτίμηση των ομοτέχνων σου, σε μια τέχνη δύσκολη και απαιτητική που ευθέως έχει να κάνει με τη διακυβέρνηση, είναι συνήθως ένδειξη εκτίμησης που δεν την απολαμβάνουν πολλοί. Εκτίμησης και σεβασμού. Κι ίσως επειδή περιστοιχιζόταν από τόσους δικούς του όντως δικούς του ανθρώπους, ο Ευάγγελος Βενιζέλος ήταν απολογιστικός και στοχαστικός ταυτόχρονα. Αναφέρθηκε, κατά συνέπεια, στο διάστημα που έπαιξε τη μεγάλη πολιτική παρτίδα του, την εποχή της κορύφωσης της μεγάλης κρίσης της χώρας: οι «Αγανακτισμένοι» βρίσκονταν συνεχώς στους δρόμους, η αντιπολίτευση ωρυόταν κι είχε ήδη αρχίσει η συρρίκνωση της πλειοψηφίας της κυβέρνησης. Οταν, τον Ιούνιο του 2011, κλήθηκε από τον τότε πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου να αναλάβει το υπουργείο Οικονομικών.

Θα μπορούσε να μείνει στην ασφάλεια του υπουργείου Αμυνας, στο οποίο είχε τοποθετηθεί από το 2009, και να περιμένει την επόμενη μέρα, απολαμβάνοντας τη φθορά του τότε πρωθυπουργού και, ουσιαστικά, εσωκομματικού αντιπάλου του. Αλλά προφανώς τα μετόπισθεν και το πάση θυσία κυνήγι της δημοτικότητας δεν ταιριάζουν ούτε στην περιπετειώδη φύση του ούτε στη διάθεση να βρίσκεται σε θέσεις ευθύνης. Δέχτηκε λοιπόν τη θέση για να υλοποιήσει δύσκολες αποφάσεις τις οποίες η μεγάλη πλειονότητα των πολιτών θεωρούσε εχθρικές.  «Απεδείχθη στη συνέχεια ότι δεν υπήρχε άλλη πολιτική, άλλη λύση, ουδείς ανακάλεσε ή μετρίασε τα μέτρα αυτά, όλοι οι άλλοι έλεγαν ψέματα, αλλά η κοινή γνώμη αναζητά δήθεν την αλήθεια και, όταν πεις την πικρή αλήθεια αυτή ψηφίζει και ξαναψηφίζει το ευχάριστο ψέμα», τόνισε ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Για να προσθέσει: «Ετσι γράφεται η ιστορία. Η δημαγωγία και ο λαϊκισμός είναι σύμφυτα και εγγενή στοιχεία της Δημοκρατίας».

Τη δεκαετία του 2010, ο Ευάγγελος Βενιζέλος ήταν ανάμεσα στα θύματα της δημαγωγίας και του λαϊκισμού – αλλά δεν παζάρεψε τις πεποιθήσεις του. Για να γράψω αυτό το σημείωμα, ανέτρεξα στη σύνθεση των τριών κυβερνήσεων Γιώργου Παπανδρέου. Μεταξύ άλλων βρήκα τους εξής: Υπουργός Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης ήταν ο Γιάννης Ραγκούσης, που αν θυμάστε ήταν το κόκκινο πανί για τους εργαζόμενους στις μεταφορές. Η Θεοδώρα Τζάκρη ξεσήκωνε με τα τακούνια της το αγαπημένο ΥΜΑΘ ή ΜΑΚΘΡΑΚ. Η Λούκα Κατσέλη ήταν υπουργός Οικονομίας, και μαζί της ήταν ο Μάρκος Μπόλαρης – κι οι δύο ζουν κάτι παραπάνω από φλερτ με τον ΣΥΡΙΖΑ. Υφυπουργός Περιβάλλοντος υπό την αξέχαστη Τίνα Μπιρμπίλη ήταν ο Θάνος Μωραΐτης (που επίσης μας θύμισε την παρουσία του μέσω του ΣΥΡΙΖΑ, όσο ήταν κυβέρνηση). Η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου ήταν υπουργός Υγείας, ξέρει δηλαδή τις ελλείψεις του ΕΣΥ που εσχάτως καταγγέλλει. Η Κατερίνα Μπατζελή ήταν υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης κι ακούω ότι κι αυτή πολιορκεί τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν ξεχνώ ότι επίλεκτο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ με αρμοδιότητα τη θεωρία, υπεύθυνος δηλαδή του ΙΣΤΑΜΕ, ήταν ο Νίκος Κοτζιάς.

Τι κοινό έχουν όλα αυτά τα πρόσωπα των κυβερνήσεων Παπανδρέου; Είχαν ψηφίσει μνημόνια, λοιδορήθηκαν από το αγανακτισμένο αντιμνημονιακό κίνημα και τον ΣΥΡΙΖΑ, στον οποίο έσπευσαν κατόπιν να προσφέρουν υπηρεσίες. Τους τοποθετώ για διδακτικούς λόγους απέναντι στον Ευάγγελο Βενιζέλο, που όπως έγραψα δεν παζάρεψε τις πεποιθήσεις του.