NON PAPER

Λίγη τοξίνη ακόμη

Αμφιβάλλω αν, στην εποχή μας, έχουν συνειδητοποιήσει πολλοί τη γραφικότητα του προβλέψιμου. Την ατελέσφορη επιστροφή στο ίδιο και στο ίδιο, στο χιλιοειπωμενο, όχι για να πείσεις κάποιους άλλους για την άποψη ή την κρίση σου αλλά για να κανακέψεις το προσωπικό ή συλλογικό απωθημένο σου. Και αμφιβάλλω ακόμη περισσότερο αν καταλαβαίνουν ότι «κολλημένοι», με θρησκευτική προσήλωση, στην ίδια τακτική το κάνουν όλο κάπως σαν νούμερο επιθεώρησης.

Δεν ξέρω τι είδους απωθημένα έχει ένας συγκεκριμένος «στρατός» με το τένις, τη Σάκκαρη, τον Τσιτσιπά. Να υπάρχουν οικογενειακές διαφορές; Κληρονομικά για κάτι οικόπεδα στο χωριό; Ή μήπως, στα μικράτα τους, τους χτύπησε το μπαλάκι του τένις στο δοξαπατρί ή στη βουβωνική χώρα και τους έχει μείνει τραύμα;

Ας σοβαρευτούμε όμως λίγο. Και το σοβαρό εδώ, λέμε τώρα, δεν είναι αυτή καθαυτή η διάχυτη, εμμονική και επαναλαμβανόμενη μικροψυχία – που ούτως ή άλλως αυτογελοιοποιείται – αλλά η αιτία που την προκαλεί. Αυτή η διαδικτυακή λοίμωξη που κάνει κάποιους να συναγωνίζονται στην παραγωγή τοξίνης. Ποιος θα ξεράσει περισσότερη χολή. Τρία, δύο, ένα, πάμε.

Σε αυτό το τοξικό και τοξινωμένο κοινό (που δεν θέλω να το κατατάξω, ελαφρά τη καρδία, σε ένα συγκεκριμένο κομματικό χώρο αλλά αυτές οι ρημάδες οι αλληλοκαλύψεις μού κλείνουν το μάτι) η Μαρία Σάκκαρη είχε μέχρι τώρα κερδίσει πόντους συμπάθειας σε σχέση με τον Στέφανο Τσιτσιπά. Μέχρι που δημοσιοποιήθηκε η σχέση της με τον γιο του Πρωθυπουργού Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Ενώ μάλιστα προχωρούσε θριαμβευτικά στο Ρολάν Γκαρός. Στάθηκε λίγο αμήχανη η τοξίνη και η μικροψυχία. Τι να κάνει τώρα; Αντε καλέ, σιγά τον δισταγμό. Παλιά της τέχνη κόσκινο και ξανά προς τη δόξα τραβά. Από διαφορετικούς δρόμους.

Ενας είναι ο πολιτικοορθός σουσουδισμός τύπου «Δεν μας ενδιαφέρει με ποιον τα έχει η Σάκαρη, φτάνει να μην είναι ο γιος του Μητσοτάκη». Ενας άλλος, η οικογενειακή συμβουλευτική προς τους οικείους της κορυφαίας μας τενίστριας ώστε να «μην την αφήσουν να μπλέξει με αυτήν την οικογένεια». Σταθερός αυτός της συνωμοσιολογίας από τα βάθη της δεκαετίας του 1980 ότι, δηλαδή, πρόκειται για διαφημιστικό κόλπο. Και ακολουθούν τα στίφη των χοντράδων με σχόλια για την εμφάνιση των δυο νέων και ερωτευμένων, απ’ όσο φαίνεται, παιδιών.

Μωρέ τι ωραία που το είχε πει ο Τσαρούχης. «Το εθνικό σπορ των Ελλήνων δεν είναι το ποδόσφαιρο. Είναι η απαξίωση, η αμφισβήτηση και η συκοφάντηση των άλλων, ειδικά όταν κάνουν κάτι σημαντικό».

Για τον δήμαρχο Χαλανδρίου

Ο δήμαρχος Χαλανδρίου Συμεών Ρούσσος απέστειλε εξώδικη διαμαρτυρία και πρόσκληση στην εφημερίδα για τη λεζάντα «Σαν βγεις στον πηγαιμό για τη Χαμάς, θα στρίψεις στα Σίδερα Χαλανδρίου, θα το πάρεις όλο ίσια και στο πρώτο περίπτερο, δίπλα από μία έκθεση επίπλων, ξαναρωτάς» που δημοσιεύτηκε σε αυτήν την στήλη, στις 17 Μαΐου 2021, σε φωτογραφία από το δημαρχείο με τρεις σημαίες στην είσοδό του. Την ελληνική, της Ευρωπαϊκής Ενωσης και την παλαιστινιακή. Ο κύριος Ρούσσος θεώρησε ότι, με αυτήν την αναφορά μου, αποσκοπούσα στην πολιτική δολοφονία του χαρακτήρα του και απαιτούσε να του ζητήσω συγγνώμη. Με ενημέρωσε δε, ότι η ανύψωση της σημαίας της Παλαιστίνης γίνεται σταθερά τα τελευταία πέντε χρόνια, ύστερα από την αδελφοποίηση του Χαλανδρίου με την πόλη Ναμπλούς και το κάλεσμα του πρέσβη του παλαιστινιακού κράτους στην Ελλάδα, ως χειρονομία αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό, τιμώντας την ημέρα μνήμης της «Παλαιστινιακής εξόδου».

Συγχαίρω τον κύριο δήμαρχο για τις ευαισθησίες του αλλά η ανύψωση της παλαιστινιακής σημαίας τις ημέρες της κορύφωσης της σύρραξης μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνης και των επιθέσεων της Χαμάς, δημιουργεί εύλογους συνειρμούς. Ο ίδιος δε, ως δημόσιο πρόσωπο, οφείλει να ανέχεται την κριτική για τις πολιτικές αποφάσεις του δήμου του, πολύ δε περισσότερο στη συγκεκριμένη περίπτωση που αυτή ασκήθηκε με ιδιαίτερα ήπιο και καταφανώς απρόσωπο τρόπο.