Το δικαίωμα των εργαζομένων να απεργούν

Μόνο τυχαίο δεν είναι το γεγονός λίγες μέρες πριν από την ψήφιση του αντεργατικού εκτρώματος στη Βουλή, να βγαίνουν λυτοί και δεμένοι με στόχο να χτυπήσουν το δικαίωμα των εργαζομένων να απεργούν, διεκδικώντας ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς και εισόδημα που να τους επιτρέπει να ζουν. Με περισσή λύσσα κάνουν λόγο για «μειοψηφίες» που «ταλαιπωρούν πλειοψηφίες», λες και το έγκλημα που φέρνει η κυβέρνηση στη Βουλή, η οποία είναι μειοψηφία στην κοινωνία, δεν επηρεάζει καθολικά την εργατική τάξη, δεν στρέφεται κατά της εργατικής-λαϊκής πλειοψηφίας.

Συκοφαντούν ξετσίπωτα τους αγώνες των εργαζομένων γιατί όπως λένε εμποδίζουν την «ανάπτυξη της οικονομίας» και τον «εκσυγχρονισμό του κράτους», θέλοντας να κρύψουν ότι η ανάπτυξη και ο εκσυγχρονισμός τους, αφορά τα κέρδη των λίγων, με μείωση σε μισθούς και δικαιώματα.

Προετοιμάζουν, πριν από την ψήφιση ενός ακόμη απεργοκτόνου νόμου, την επόμενη μέρα, με απεργούς να σέρνονται στα δικαστήρια, με την εργοδοτική και κρατική βία να σμπαραλιάζει κάθε έννοια συνδικαλιστικών ελευθεριών. Ανοίγει ο δρόμος για τη δράση σκοτεινών κύκλων, που θα δρουν προβοκατόρικα και οι ενέργειές τους θα χρεώνονται στα συνδικάτα. Αυτό προβλέπεται μέσα στο νομοσχέδιο.

Ποια πρόοδο μπορεί άραγε να περιέχει μια διάταξη που δίνει τη δυνατότητα στην εργοδοσία να απαιτεί «πρόσθετη εργασία» για αυτόν που έχει προσλάβει για 4ωρη απασχόληση και μάλιστα διακεκομμένα για 4 ώρες το πρωί και άλλες 4 το απόγευμα, αξιοποιώντας το πλαίσιο της διευθέτησης και διαλύοντας πλήρως τη ζωή του; Και θα είναι τελικά ή όχι κίνητρο για την εργοδοσία προκειμένου να αντικαταστήσει χιλιάδες θέσεις εργασίας πλήρους απασχόλησης με μερικής και όποτε έχει αυξημένες ανάγκες να τους βάζει να δουλεύουν 12ωρο με μερικά ψίχουλα παραπάνω; Οι απολύσεις θα εκτοξευθούν!

Δυο βασικές προϋποθέσεις υπάρχουν για να μπορεί ο εργαζόμενος να δουλεύει και να ζει με αξιοπρέπεια. Η μία αφορά τον διασφαλισμένο σταθερό ημερήσιο χρόνο δουλειάς για να μπορεί να προγραμματίζει τον ελεύθερο χρόνο του και η άλλη εισόδημα που να του επιτρέπει να καλύπτει τις ανάγκες του. Και τα δυο ήταν και εξακολουθούν να είναι στο στόχαστρο όλων των κυβερνήσεων και βέβαια της εργοδοσίας. Και τα δυο έρχεται με μια νομοθετική «σκούπα» να εξαφανίσει η κυβέρνηση. Αρα, όσοι τόνοι μελάνης κι αν ξοδευτούν για να «καλλωπιστεί» η «βρωμιά του αιώνα», η μπόχα που αναδίδεται συνολικά από το αντεργατικό έκτρωμα δεν φεύγει, όσους επιθετικούς προσδιορισμούς κι αν του κολλήσουν. «Προοδευτικό» για την εργατική τάξη νομοσχέδιο, που είναι παραγγελία του ΣΕΒ, των εφοπλιστών, των μεγαλοξενοδόχων, των τραπεζιτών, των μεγαλεμπόρων, δεν μπορεί να υπάρξει.

Ελευθερία για τους εργαζόμενους δεν είναι ούτε η υπερεργασία ούτε η δουλειά την Κυριακή. Είναι αντίθετα ελευθερία για τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους να ξεζουμίζουν τους εργαζόμενους στη δουλειά ή στο σπίτι, όσο θέλουν, όποτε θέλουν και όπως θέλουν. Να γιατί τελικά για όλους εμάς είναι μονόδρομος η απεργία, η σύγκρουση με τη μεγαλοεργοδοσία και το πολιτικό προσωπικό της, η κλιμάκωση της πάλης με νέους αγώνες.

Ο Νίκος Παπαγεωργίου είναι στέλεχος
του ΚΚΕ και μέλος του ΔΣ της ΓΣΕΕ