Με βήμα υψίσυχνον, σχεδόν τροχάδην

Τη σκηνή κατέγραψαν οι κάμερες από όλες τις πλευρές, αφού άλλωστε είχε στηθεί για χάρη τους. Βλέπουμε τον πρόεδρο Μακρόν να πλησιάζει ένα μικρό πλήθος που τον περιμένει πίσω από ένα κιγκλίδωμα. Πλησιάζει με το ελαφρό τροχαδάκι του «φιτ», του γυμνασμένου, σύγχρονου πολιτικού, που υποτίθεται ότι δείχνει τον δυναμισμό που κρύβει μέσα του και δεν μπορεί να συγκρατήσει. (Αν έχετε προσέξει, ως και τον Μπάιντεν βάζουν να κάνει παρόμοιες γελοιότητες πότε πότε…)

Προτού σχεδόν προλάβει να ξεκινήσει τις χειραψίες, ένας μουσάτος μαλλιάς βουτάει τον πρόεδρο από το μπράτσο και με το άλλο χέρι του σκάει ένα χαστούκι – αρκετά ξώφαλτσο, είναι αλήθεια, όπως διακρίνεται από τη λήψη εξ αριστερών. Αναρωτιέσαι γιατί να το κάνει! Είχε αργήσει τόσο πολύ ο πρόεδρος στο ραντεβού με τον μαλλιά; Το λέω επειδή ο πρόεδρος έτρεχε να τον συναντήσει…

Οσο και αν σε θυμώνει ή σε θλίβει το συμβάν, είναι αδύνατο, νομίζω, να μη νιώσεις την κωμική διάστασή του – ιδίως αν ο Λουί ντε Φινές έχει σφραγίσει την παιδική ηλικία σου. Βλέπεις έναν πρόεδρο να σπεύδει τροχάδην να αρπάξει ένα χαστούκι· πώς να μη γελάσεις; Ακόμη και στο πρόσωπο της παρουσιάστριας του CNN διακρίνεις την προσπάθεια μην της ξεφύγει κανένα απρεπές μειδίαμα. Θυμίζει τα βίντεο που κυκλοφορούν στο Ιντερνετ, π.χ., το ζευγάρι των νεονύμφων που ποζάρει για φωτογραφίες στην αποβάθρα με φόντο την ειδυλλιακή λίμνη και ξαφνικά η αποβάθρα καταρρέει.

Η σύγκριση με τον Ντε Γκολ είναι αναπόφευκτη. Αφενός επειδή ο ίδιος ο Μακρόν την προκαλεί – τα απομνημονεύματα του στρατηγού (που ξεκινούν με την περίφημη φράση «Πάντα είχα μια συγκεκριμένη ιδέα για τη Γαλλία») κατέχουν περίοπτη θέση στο γραφείο του, κάθε φορά που απευθύνει διάγγελμα στον γαλλικό λαό. Αφετέρου, επειδή ο Ντε Γκολ ήταν πασίγνωστος για την τάση του να περιφρονεί τους κανονισμούς ασφαλείας και να αφήνεται σε ένα (λατρευτικό) πλήθος. Ακούγεται παράδοξο για κάποιον εκ φύσεως αγγούρι, τον οποίον ο Τσόρτσιλ ονόμαζε «στρουθοκάμηλο με βαριά δυσπεψία», αλλά αυτό το χάρισμα ο Ντε Γκολ το είχε και ποτέ δεν επέτρεψε στην ασφάλειά του να το τιθασεύσει.

Δεν κινδύνευε, ωστόσο, από χαστούκια. Κανείς δεν θα διενοείτο – ούτε καν οι εχθροί του – να χαστουκίσει τον άνθρωπο, ο οποίος, ξεκινώντας μόνος του, είχε καταφέρει να σώσει την τιμή της Γαλλίας στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. (Αλλά και να σμπαραλιάσει τα νεύρα των Συμμάχων! Επίτευγμα διόλου ευκαταφρόνητο για κάθε γάλλο πατριώτη…) Οι εχθροί του Ντε Γκολ προτιμούσαν βόμβες, περίστροφα και υποπολυβόλα – νομίζω ότι οι δολοφονικές απόπειρες, που επιχείρησε εναντίον του η Ακροδεξιά, ίσως να ξεπέρασαν συνολικά τις είκοσι.

Ο κίνδυνος της δολοφονίας, όταν ένα πλήθος δεν έχει ελεγχθεί για την κατοχή οπλισμού, πάντα υπήρχε και θα εξακολουθεί να υπάρχει, εφόσον κάποιος τρελός θα είναι πρόθυμος να θυσιάσει τη ζωή του στον βωμό του μίσους του. Ο κίνδυνος της ξεφτίλας που προστίθεται είναι το τίμημα της εξοικείωσης με τους πολιτικούς, που φέρνουν η τεχνολογική πρόοδος και ο τρόπος με τον οποίον αυτή αλλάζει την πρόσληψη της πολιτικής. Ακούγεται παράδοξο, αλλά εν τέλει η ξεφτίλα βλάπτει περισσότερο έναν πολιτικό από μία σφαίρα, όσον αφορά βέβαια την εικόνα του, όχι τη ζωή του. Στη σύγχρονη πολιτική όμως τα όρια είναι δυσδιάκριτα…

ΜΗ ΞΕΧΝΑΣ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ!

Είναι σαφές πλέον ότι στον ΣΥΡΙΖΑ διαμορφώνεται μια εσωτερική τάση για επιστροφή στην περίοδο πριν από τον ιστορικό συμβιβασμό του Ιουλίου του 2015. Χθες, λ.χ., ο Νίκος Φίλης είπε ότι ο Βαρουφάκης είναι «μία δύναμη στον προοδευτικό χώρο», την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει να αγνοήσει. (Τον Βαρουφάκη, σημειωτέον, που έριξε στο πρόσφατο συνέδριό τους το σύνθημα «ό,τι δεν είχαμε το ’15 θα το έχουμε με το ΜέΡΑ25»…) Το ίδιο ισχύει κατά τον πρώην υπουργό και για το ΚΚΕ (της δικτατορίας του προλεταριάτου), όπως και με το ΚΙΝΑΛ (αν αυτό αποφασίσει να πάψει να μένει ακίνητο στο περβάζι και τολμήσει το βήμα μπροστά…).

Δικό τους θέμα, εγώ δεν ανακατεύομαι. Μία παράκληση μόνον! Αν ξαναστήσουν το μαγαζί του 2015 (τα αυθεντικά «Δειλινά», όχι τα «Νέα Δειλινά»), παρακαλώ πολύ, ας μην ξεχάσουν τον φουκαρά τον Λαφαζάνη. Δεν χρησιμεύει σε τίποτα, αλλά είναι καλός στην παρέα…