NON PAPER

Ψυχανεμίσματα

Ψυχανέμισμα πρώτο. Συνέβη πριν από λίγα χρόνια. Ενας φίλος που τα ταρακουνήματα της ψυχής του τον είχαν οδηγήσει στον ψυχολόγο και ενώ έκανε κανονικά τις συνεδρίες του και, όπως μας έλεγε, πήγαινε μια χαρά, αποφάσισε αίφνης να «αλλάξει περιβάλλον». Εκοψε τον ψυχολόγο και κατέφυγε σε έναν γκουρού ψυχής, προπονητή ζωής ή κάπως έτσι. Είχε μάθει πως ένας διάσημος ποπ τραγουδιστής πήγαινε σε αυτόν, κάτι που αξιολογήθηκε ως εχέγγυο επάρκειας.

Λίγες εβδομάδες μετά τις πρώτες συνεδρίες συμμετείχε, πληρώνοντας ένα καθόλου ευκαταφρόνητο ποσόν (εννοείται χωρίς απόδειξη), σε τετραήμερο σεμινάριο που διοργάνωνε εκτός Αθήνας ο γκουρού ή προπονητής ή κάπως έτσι. Μαζεύτηκαν καμιά τριανταριά άνθρωποι σε ένα ξενοδοχείο τρίτης κατηγορίας κάπου στην Πελοπόννησο, παρέδωσαν, όπως όριζε ο κανονισμός, ρολόγια και κινητά στη ρεσεψιόν, και τις επόμενες μέρες ακολουθούσαν διάφορες «ψυχοθεραπευτικές αγωγές». Μια από αυτές, όπως μας διηγήθηκε μετά ο φίλος, ήταν να χορεύουν… τσάμικο και αυτός που έσερνε τον χορό (θέση από την οποία πέρασαν όλοι οι «θεραπευόμενοι») θα έπρεπε να φαντασιωθεί ότι, κουνώντας ένα μαντίλι στον αέρα, σέρνει πίσω του τους φόβους και τις αγωνίες του.

Για την ιστορία, αμέσως μετά από αυτήν την εμπειρία, ο φίλος, κλαίγοντας τα λεφτά του, ξαναγύρισε στις συνεδρίες με τον ψυχολόγο του.

Ψυχανέμισμα δεύτερο. Στα σόσιαλ μίντια έχουν δημιουργηθεί διάφορα γκρουπ για την κατάθλιψη. Από περιέργεια ακολουθώ ένα από αυτά. Δεν λέγεται το τι διαβάζω εκεί μέσα. Για φαρμακευτικές αγωγές συνταγογραφημένες από ψυχιάτρους που διακόπτονται γιατί κάποιος είπε κάτι κάπου. Συμβουλές για αντιμετώπιση της κατάθλιψης με αφεψήματα βοτάνων, ενεργειακούς κρυστάλλους, ασκήσεις θάρρους και καλής διάθεσης. Ασε, λέει, που, αν το πρωί, μόλις σηκωθούμε από το κρεβάτι, βαράμε για ένα λεπτό (χρονομετρημένο όμως, δεν θέλω αυθαιρεσίες) παλαμάκια, η κατάθλιψη σκιάζεται και πάει καλιά της.

Analyze this    

Το θέμα που προέκυψε με την, κατά δήλωσή της, «ψυχολόγο» της Καρολάιν και προκάλεσε την αντίδραση του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων, φέρνει στην επιφάνεια ένα ζήτημα που ξεκίνησε πριν από κάποια χρόνια με την ελαφρότητα του lifestyle αλλά κουβαλά το βάρος που έχουν τα προβλήματα της ψυχής.

Δεν θυμάμαι πότε ακριβώς ήταν που η ψυχανάλυση έγινε από ανάγκη μόδα με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ηταν πάντως τότε που γίνονταν best seller τα βιβλία αυτοβελτίωσης και υιοθετήσαμε το αμερικάνικο slang «ψυ» για τον ψυχίατρο ή τον ψυχολόγο. Ετσι σκέτο το «ψυ», χωρίς να προσδιορίζεται η ειδικότητα, ανοίγει διάπλατα η πόρτα για να περάσουν όλοι οι αυτοαποκαλούμενοι «ειδικοί της ψυχής». Ηταν όλοι αυτοί οι «προπονητές», «υποστηρικτές», «αναβαθμιστές», «θεραπευτές», «καθαριστές εσωτερικού κόσμου», σαμάνοι από τις Κουκουβάουνες. Ηταν η φίλη μου που, αφού έκανε η ίδια λίγα χρόνια ψυχοθεραπείας, πήρε ένα ιδιωτικό χαρτί που της έδινε το δικαίωμα να ψυχοθεραπεύει.

Δεν αμφιβάλλω ότι κάποιοι από αυτούς έχουν καλές προθέσεις. Επίσης έχω δει και ανθρώπους, ελάχιστους, με τη βοήθεια τέτοιων «ειδικών» να διαχειρίζονται καλύτερα τη ζωή και τη ψυχή τους. Ωστόσο να μην ξεχνάμε ότι η ψυχή είναι «όργανο» του σώματος που μάλιστα επηρεάζει καταλυτικά τη λειτουργία όλων των άλλων. Το να προσπαθεί κάποιος να θεραπεύσει τα όποια τραύματά της με διάφορα «ψυχολογικά ματζούνια» είναι σαν να πιστεύει ότι θα γιατρέψει τον καρκίνο με φασκόμηλο.

Σεβασμός στα παιδιά

Τώρα που ξανάρχισαν οι «αποδράσεις του τριημέρου», επέστρεψαν και τα τηλεοπτικά ρεπορτάζ στις μπουκαπόρτες των πλοίων με τους ρεπόρτερ να ρωτάνε τα γνωστά. «Πού πηγαίνετε;», «Πόσο θα μείνετε;» και τα λοιπά. Διαβάζω και ακούω κάποιες απόψεις ότι δεν είμαστε υποχρεωμένοι να απαντάμε όταν μας χώνουν το μαρκούτσι στη μούρη και να τους γυρνάμε την πλάτη και άλλα τέτοια. Το θλιβερό μάλιστα είναι ότι τα λένε και μεγαλύτεροι συνάδελφοι, επαναπαυμένοι σε καριέρες, μισθούς, συντάξεις και συνδικαλιστικά προνόμια.

Αυτά τα παιδιά δουλεύουν με λίγα λεφτά και πολύ άγχος για να «βγει το ρεπορτάζ». Και θεωρώ χρέος μας να τα βοηθάμε να κάνουν τη δουλειά τους. Τα υπόλοιπα είναι επαγγελματικοί σουσουδισμοί.