Ο θρύλος Φέντερερ!

Βράδυ Σαββάτου. Λάθος. Ξημέρωμα Κυριακής. Και η παρακολούθηση ενός ματς για το Ρολάν Γκαρός, μιας μονομαχίας που άρχισε τη μία ημέρα και τελείωσε την επόμενη!

Ο Ρότζερ Φέντερερ κλήθηκε να δώσει μάχη μεγάλη με τον Ντομινίκ Κέπφερ. Βγήκε αλώβητος. Πρόσθεσε το όνομά του στη λίστα όσων πέρασαν στη φάση των «16» της διοργάνωσης. Ολα τα σετ ήταν γεμάτα, τα τρία κρίθηκαν στο τάι μπρέικ (7-6, 6-7, 7-6, 7-5). Ενα παιχνίδι συνολικής διάρκειας κοντά 3, 5 ωρών.

Αλίμονο, όμως. Το διακύβευμα για τον ελβετό θρυλικό τενίστα ήταν να περάσει τον τρίτο γύρο. Κάποτε, έναν τέτοιο παίκτη προφανώς και δεν θα τον… έβλεπε. Τώρα, κατέθεσε κάθε ικμάδα των δυνάμεών του. Ψύχραιμος ως είθισται και μονίμως ψυχρός στο παιχνίδι του – Ελβετός γαρ. Κάθεσαι και τον βλέπεις και οι σκέψεις στροβιλίζουν το μυαλό σου. Τι ζητεί, όχι ακριβώς σαν την… αλεπού στο παζάρι, αλλά ένας ακριβοθώρητος παίκτης που σε λίγο θα συμπληρώσει τα 40 του χρόνια, σε  τέτοιο τουρνουά; Δεν συγκαταλέγεται πλέον σε «αυτούς που έρχονται». Μάλλον σε όσους φεύγουν και έγραψαν ιστορία ανήκει ο Φέντερερ. Εχει κατακτήσει την υστεροφημία, έχει γοητεύσει πλήθος ανθρώπων που κοντά του (ξαν)αγάπησαν το τένις. Ηταν (μήπως είναι ακόμη;) μέλος της αγίας τριάδας του αθλήματος, μαζί με τον Ναδάλ και τον Τζόκοβιτς. Αλλά δεν λέει να αποχωρήσει. Εμεινε εκτός για κάμποσο καιρό και τώρα επέστρεψε θέλοντας να δώσει σε επιφάνεια που δεν είναι το φόρτε του μια παράσταση. Από αυτές που πάντα στοιχηματίζεις που θα είναι η τελευταία και μονίμως τον βλέπεις ξανά μπροστά σου.

Και χθες, η είδηση σοκ. Νωρίς το απόγευμα. «Είναι σημαντικό να ακούσω το σώμα μου, ύστερα από επεμβάσεις στα γόνατά μου». Το τέλος της συμμετοχής του στο Ρολάν Γκαρός. Ο κόσμος τον υποδέχθηκε όπως του αρμόζει, όπως ταιριάζει σε έναν θρύλο του παγκόσμιου αθλητισμού. Αλλά ο Φέντερερ αποσύρθηκε. Επέλεξε να φύγει νικητής τριών αγώνων και έχοντας κατά νου το τουρνουά στο Γουίμπλεντον, στο λατρεμένο του χορτάρι. Ισως εκεί να είναι το «αντίο». Ισως πάλι και όχι. Είπαμε. Το σώμα θα αποφασίσει. Λίγο πριν, λίγο μετά το Λονδίνο. Η κλεψύδρα έχει γυρίσει και οι κόκκοι της άμμου φεύγουν με την ταχύτητα του φωτός. Στο Παρίσι θέλησε να ξεπεράσει τα όριά του. Να διαψεύσει την ταυτότητά του. Και εμείς όλοι που τον απολαύσαμε ξημέρωμα Κυριακής, τον έχουμε πάντα ισοϋψή με  το υπέροχο και το υπέρτατο. Με το αληθινά κορυφαίο που κάποτε αντιπροσώπευε. Κοινώς, να τον φωλιάσουμε στη μνήμη μας όπως ήταν στα νιάτα του. Ανίκητος. Ακόμη κι αν το ματς που είδαμε ήταν το τελευταίο, αξίζει να παρακολουθούμε την πορεία του σπουδαίου ελβετού τενίστα. Το  «σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν» δεν αφορά και δεν πρέπει να αφορά τον Φέντερερ.