Αρνητές

«Με το οργανωμένο έγκλημα θα έχουμε πόλεμο» δήλωσε ο Χρυσοχοΐδης. Ωραία ιδέα. Αλλά έως τώρα τι είχαμε, αν δεν είχαμε τον πόλεμο που πρόκειται να έχουμε;

Συνομιλίες; Διαβουλεύσεις; Ή διερευνητικές;

Υποψιάζομαι ότι τελικά ο μεγαλύτερος εχθρός της Ελλάδας είναι το αυτονόητο.

Χρειάζεται άραγε να κάνει δήλωση ο αρμόδιος υπουργός ότι πολεμάει το έγκλημα; Προφανώς όχι. Αλλά το χειρότερο είναι ότι μάλλον χρειάζεται.

Ο πρόεδρος της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων την έπεσε στην πρόεδρο Εισαγγελέων λέγοντας ότι «η νομική επιστήμη στη χώρα μας ετεροκαθορίζεται από τις ανορθολογικές κραυγές των μέσων ενημέρωσης και των αγανακτισμένων πολιτών» (31/5).

Δεν θέλω να τον στενοχωρήσω, αλλά τρεις σκασίλες έχουν οι αγανακτισμένοι πολίτες για τη νομική επιστήμη. Αυτό που αυτονοήτως επιθυμούν είναι ασφάλεια και προστασία από την Αστυνομία και τη Δικαιοσύνη.

Οταν λοιπόν με το καλό καθαρίσουμε με το έγκλημα, μπορεί ο πρόεδρος να οργανώσει μια επιστημονική ημερίδα να συζητήσει τις απορίες του.

Εως τότε όμως το ζητούμενο είναι να κάνουν σωστά τη δουλειά τους η αστυνομία και οι δικαστές. Διότι η άποψη πως «η εγκληματικότητα έχει τις κύριες αιτίες της στην αδυναμία επίλυσης κοινωνικοοικονομικών προβλημάτων» δεν τους βοηθάει ιδιαίτερα.

Αν ήταν έτσι δεν θα χρειαζόμασταν δικαστές, ούτε δικαστήρια, ούτε Ενωση Δικαστών. Θα φτιάχναμε «επαναστατικό κίνημα καταπολέμησης των κοινωνικοοικονομικών προβλημάτων» και αντί για επιστήμονες (που λέει κι ο πρόεδρος) θα μαζεύαμε αντάρτες να λύσουμε την αδυναμία.

Δεν ξέρω αν θα το εκτιμούσαν οι δυστυχείς μαφιόζοι με τα προβλήματα και τα Καλάσνικοφ, αλλά δεν μου φαίνεται να τους ανησυχεί ιδιαίτερα!

Οπως και να το κάνουμε, η πικρή αλήθεια είναι ότι ζούμε στη χώρα των αρνητών.

Είχαμε «αρνητές του Μνημονίου», «αρνητές των ψεκασμών», «αρνητές της χρεοκοπίας», «αρνητές του νεοφιλελευθερισμού» και «αρνητές του ευρώ».

Πιο πρόσφατα αποκτήσαμε «αρνητές του κορωνοϊού», «αρνητές της μάσκας» και «αρνητές των εμβολίων».

Στο ενδιάμεσο είχαμε ενισχυθεί με «αρνητές του Μητσοτάκη», «αρνητές του Τύπου, των εφημερίδων και των τηλεοράσεων», «αρνητές των δημοσκοπήσεων», ακόμη και με «αρνητές του Dior».

Είναι ένα ολόκληρο ρεύμα ανορθολογισμού που λειτουργεί με όρους ιδεολογικής σέχτας.

Δεν το έχουν σε τίποτα να μετατραπούν και σε «αρνητές της εγκληματικότητας». Ακόμη περισσότερο όταν δεν αντιμετωπίζονται και τα κοινωνικοοικονομικά προβλήματα που τη γεννούν.

Κρίμα πάντως διότι εγώ έως τώρα νόμιζα ότι γύρω μας αλληλοσκοτώνονται απλώς διάφορες μαφίες.

Πού να φανταστώ ότι είχα να κάνω με «αρνητές των κοινωνικοοικονομικών προβλημάτων», οι οποίοι λύνουν τα κοινωνικοοικονομικά προβλήματα με 45άρια στην Πάτρα και στα Σεπόλια;