Λυδία Καρρά

Για μένα οι δυο κόσμοι της πραγματικότητας και του ονείρου εμπλέκονται σε ένα αέναο, τρελό, δημιουργικό και κάποτε διασκεδαστικό παιχνίδι. Τα όνειρα στηρίζουν τον άνθρωπο, του ανοίγουν ορίζοντες, τον γεμίζουν ελπίδα. Αλίμονο, άνθρωπος χωρίς όνειρα είναι άψυχο, απογυμνωμένο κουφάρι.

Οπως λέει για τους ανθρώπους ο Shakespeare στην «Τρικυμία»,

«We are such stuff as dreams are made on, and our little life is rounded with a sleep…»

«Είμαστε από υλικό που πλάθει όνειρα, η μικρή ζωή μας τυλιγμένη σε ύπνο…».

Από μικρή το βίωσα.

Γενικά αισιόδοξη, με ένα σκανδαλιάρικο χαμόγελο περιέργειας και θαυμασμού για τον κόσμο και τους ανθρώπους γύρω μου, έχω χαρεί από παιδί όνειρα πολύχρωμα με ζωντανούς χαρακτήρες σε μεγάλες δράσεις και περιπέτειες. Οταν βίωσα τον πρώτο μεγάλο πόνο της ζωής, χάνοντας τη μανούλα μου παιδί ακόμη, τότε τα όνειρα επούλωναν την πληγή, ένιωθα το αγαπημένο πρόσωπο ακόμη κοντά μου.

Στο ωραίο τραγούδι του «Με τα Μάτια Κλειστά», ο συνθέτης Παναγιώτης Καλατζόπουλος περιγράφει με τη φωνή της Γιώτας Νέγκα:

«Και σε παίρνω αγκαλιά με τα μάτια κλειστά

Πώς γεννάει στο σκοτάδι η λύπη χαρά».

Από τότε και με τη γιατρειά του έρωτα, σε όλη τη ζωή, στα όνειρα ξετυλίγονται ιστορίες τόσο ενδιαφέρουσες που όταν κάποιος με ξυπνούσε ένιωθα σαν να μου κόβουν μια συναρπαστική ταινία στη μέση. Για χρόνια μάλιστα ένιωθα την ανάγκη να διηγηθώ αμέσως την ιστορία στον άνδρα μου, και όταν εκείνος έδειχνε κάποτε να ψιλοβαριέται, αισθανόμουν κάπως προδομένη…

Δεν είναι τυχαίο ίσως ότι κατέληξα σκηνοθέτις ταινιών documentaire. Βασικά καταγράφοντας βιώματα και όνειρα άλλων. Βιώνοντας έτσι άλλους κόσμους εκτός του δικού μου, κόσμους και από άλλες χώρες, κόσμους πλούσιους σε εμπειρίες δυστυχίας και χαράς, σε ανθρωπιά και όνειρα.

Η ομορφιά και η φύση έπαιξαν και παίζουν κεντρικό ρόλο στη ζωή μου. Είχε δίκιο ο Ντοστογέφσκι όταν έλεγε «η Ομορφιά θα σώσει τον κόσμο!». Δεν ξέρω αν το εννοεί και μεταφυσικά, αλλά για μένα ένα ωραίο τοπίο, σε πλαγιά της Τήνου, η θέα της Χοζοβιώτισσας στην Αμοργό ή της Χώρας της Πάτμου με γεμίζει γαλήνη και ευγνωμοσύνη, και με αυτές τις εικόνες θέλω να αποκοιμηθώ.

Η θάλασσα, η δική μας θάλασσα, κυρίως του Αιγαίου αλλά και του Ιονίου, με τους ήχους και τις ευωδιές, τα χρώματά της, μπήκε από μικρή βαθιά μέσα μου. Μπήκε και στα όνειρά μου. Σε στεναχώρια, κλείνω τα μάτια και φέρνω στον νου εικόνες όπως μικρά κύματα που σκάνε στα βραχάκια ενός νησιού, ή στην πλώρη ενός καϊκιού να ατενίζω τον ορίζοντα, ή, το καλύτερό μου, να πετάω με έναν γλάρο ελεύθερα προς το φως, πάνω από όμορφα χωριά και μικρές μυστικές παραλίες.

Αυτή η εικόνα του γλάρου με συνόδεψε σε δύσκολες στιγμές του κορωνοϊού. Ξέφευγα πετώντας με τον γλάρο… ελεύθερη!

Ισως και πάλι δεν είναι τυχαίο που αφιερώνω τόσο χρόνο σε σχετικά θέματα.

Με τα μάτια κλειστά, ένα μεγάλο ζωντανό μου όνειρο είναι να διασωθούν για τις επόμενες γενιές η αρχιτεκτονική κληρονομιά και η πραγματικά υπαρξιακή φύση της χώρας μας. Αξίες που δεν μετριούνται με χρήματα, αλλά με μια βαθιά ανθρώπινη ευτυχία, διαθέσιμη σε όλους.

Σε έναν πλανήτη που βάλλεται από ιούς και κλιματική αλλαγή, με τα μάτια κλειστά παραδίδομαι στο όνειρο: εγώ, ένα από τα μύρια αστέρια του καλοκαιρινού ουρανού, και από κάτω το παιχνιδιάρικο χαμόγελο από ένα εγγονάκι, ή άλλο παιδικό πρόσωπο να μου κλείνει το μάτι.