Αμερική

Οι έλληνες αριστεροί έχουν λατρέψει τον νέο αμερικανό πρόεδρο. Ακόμη κι όταν επικαλούνται τα σχεδόν ογδόντα του χρόνια για να υποστηρίξουν πως δεν είναι ριζοσπαστικά αυτά που λέει – κι εκείνοι συμμερίζονται – αλλά λογικά. Δεν είναι βέβαια οι μοναδικοί θαυμαστές του. Οι περισσότεροι ευρωπαίοι πολιτικοί υποδέχθηκαν με ανακούφιση την είσοδό του στο Οβάλ Γραφείο. Πριν καν δώσει τα πρώτα δείγματα γραφής ως πλανητάρχης, αρκούσε η αποχώρηση του προκατόχου του από τον Λευκό Οίκο για να ελπίζουν όλοι πως οι ΗΠΑ θα ξαναπαίξουν τον παραδοσιακό τους ρόλο στην παγκόσμια σκηνή. Γύρω από το τραπέζι της τελευταίας Συνόδου Κορυφής, π.χ., καλωσορίστηκε η απόφασή του να στηρίξει τις ευρωπαϊκές κυρώσεις στη Λευκορωσία με ύφος που δεν άφηνε περιθώρια παρερμηνείας σχετικά με την πλευρά που έχει διαλέξει. Ωστόσο, οι πληροφορίες λένε ότι την ίδια μέρα στις Βρυξέλλες δεν πέρασε απαρατήρητο από κάποιους ηγέτες της Ενωσης πως δεν είχαν καμία ενημέρωση για τη συνάντηση που κανόνισε με τον Πούτιν προτού την αναφέρει στα μίντια η Τζεν Ψάκι.

Επιστροφή

Ούτε φαίνεται να έχουν ξεχάσει πόσο τους αιφνιδίασε η ανακοίνωση της πρόθεσής του να υποστηρίξει η χώρα του την άρση των πατεντών των εμβολίων κατά της νόσου Covid-19. Για να το πούμε με λιγότερα λόγια: Οι ΗΠΑ επέστρεψαν από την απομόνωση και η Ευρώπη χαίρεται που είναι πάλι εδώ, αυτό όμως δεν αναιρεί το γεγονός πως οι δύο πλευρές του Ατλαντικού συνεχίζουν να μη συμφωνούν σε όλα. Οι πιο κακοί διατείνονται ότι η Αμερική του Μπάιντεν ίσως να μην είναι τόσο υπεροπτική απέναντι στη Γηραιά Ηπειρο όσο εκείνη του Τραμπ, παρ’ όλα αυτά η τωρινή της διοίκηση δεν ξεφεύγει από την αμερικανική νόρμα που θέλει τους ευρωπαίους συμμάχους να ακολουθούν πειθήνια την Ουάσιγκτον. Εξού και μερικές πρωτεύουσες – του Παρισιού συμπεριλαμβανομένου – μιλούν ήδη για την ανάγκη να τονίσει η ΕΕ την ανεξαρτησία της ως προς τη χάραξη της διεθνούς της στρατηγικής. Μέχρι και στην κοιτίδα του δυτικού ορθολογισμού, λοιπόν, η οικογένεια θα μπορούσε να ιεραρχηθεί ψηλότερα από τους εταίρους.