Αυτό το XL μέγεθος

Η Αγκαθα Κρίστι, στην αυτοβιογραφία της, αναφέρεται σε μία τραυματική εμπειρία που δεν μπόρεσε ποτέ να ξεπεράσει παρά την επιτυχία και τη φήμη της. Μιλάει για εκείνη την αμήχανη στιγμή που διαλέγει, σε ένα κατάστημα ρούχων, ένα φουστάνι και η πωλήτρια της λέει με μια νότα απαξίωσης: «Σε XL το θέλετε βεβαίως!». «Είναι φοβερό» λέει η αγγλίδα συγγραφέας «να είσαι μέγεθος XL και οι άλλοι να το καταλαβαίνουν αμέσως». Υπάρχουν βέβαια και χειρότερα. Μια αντιπαθέστατη πωλήτρια σε μαγαζί του Κολωνακίου που, όπως φαίνεται, είχε βάλει στο μάτι την μπαμπάτσικη φίλη μου και με το που ζητούσε να δοκιμάσει κάτι της έλεγε με το ανάλογο ύφος: «Δεν έχουμε στο νούμερό σας». Χρειάστηκε να κάνει ασκήσεις θάρρους η φιλενάδα μου για να της πετάξει μια μέρα κατάμουτρα: «Δεν πειράζει! Εγώ θα το αγοράσω κι ας μη μου κάνει».

Δεν χρειάζεται βέβαια να τρακάρεις μετωπικά με μία ξινή πωλήτρια για νιώσεις στο πετσί σου τον αποκλεισμό του μεγάλου μεγέθους. Είναι κι εκείνες οι στιγμές που έχουμε ζήσει πολλές μέσα στα ασφυκτικά δοκιμαστήρια, όταν αγκομαχάμε και ιδρωκοπάμε μήπως και χωρέσουμε στο ρούχο που ερωτευτήκαμε με την πρώτη ματιά. Φευ! Ερχεται η ώρα του αναπόφευκτου συμβιβασμού με το αδύνατον, τότε που βγαίνουμε από το δοκιμαστήριο με το φόρεμα στο χέρι και λέμε στην υπάλληλο δήθεν αδιάφορα και ανέμελα: «Τελικά δεν μου αρέσει πολύ επάνω μου», ενώ δεν έχουμε κατορθώσει να το δούμε επάνω μας. Εκτός και αν μας αρέσει τόσο πολύ που το αγοράζουμε, δίνοντας ταυτόχρονα στον εαυτό μας την υπόσχεση ότι θα αδυνατίσουμε («Ελα μωρέ, με τέσσερα κιλά μείον μια χαρά θα μου κάνει. Τόσο δύσκολο είναι να χάσω τέσσερα κιλά;). Και επειδή, τελικά, αποδεικνύεται πολύ δύσκολο να χάσουμε αυτά τα τέσσερα κιλά, το κρεμάμε στην ντουλάπα μέχρι να το χαρίσουμε στην πιο αδύνατη φίλη μας. Ρούχα σε μικρότερα νούμερα, πεταμένα λεφτά.

Για ένα «γεμάτο» φόρεμα, για μια Ελένη

Αυτά σκεφτόμουν με αφορμή το τείχος υπεράσπισης που σηκώθηκε γύρω από την Ελενα Παπαρίζου με αφορμή τα (όχι και πολλά ομολογουμένως) ειρωνικά σχόλια για την εμφάνισή της στη φετινή Γιουροβίζιον. Ναι, δεν είναι όπως το 2005. Κανένας, άνδρας ή γυναίκα, δεν είναι στα 39 του χρόνια όπως ήταν στα 23 του. Και δικαίωμά της να είχε πάρει ακόμη περισσότερα κιλά – εγώ δεν βρήκα και μεγάλες διαφορές, έκρηξη χυμού ροδάκινου νόμιζες ότι θα γίνει τότε επί σκηνής, έκρηξη χυμού ροδάκινου και τώρα.

Ομως αυτό το διαδικτυακό κύμα υπεράσπισης της υπέροχης Ελενας είχε και αφρούς εχθροπάθειας. Αποτυπώθηκε ως πόλεμος ανάμεσα σε χοντρούς και αδύνατους ενώ, στην πραγματικότητα, πρόκειται για το δικαίωμα του καθενός να κουβαλάει όσα κιλά θέλει, αντέχει και μπορεί. Και ούτε το πρότυπο της πολύ αδύνατης γυναίκας είναι μια ακόμη «πληγή» της πατριαρχίας (η οποία έχει γίνει κάτι σαν την τουρκοκρατία, για όλα φταίει αυτή). Οι γυναικείες διαστάσεις άρχισαν να μικραίνουν από τότε που πήρε τα πάνω της η βιομηχανία της μόδας και οι γυναίκες άρχιζαν να αδυνατίζουν για να αρέσουν όχι στους άνδρες αλλά στους σχεδιαστές. Η γυναίκα – σανίδα ήταν (όχι πάρα πολλά χρόνια πριν) σύμβολο χειραφέτησης και απομάκρυνσης από τα πρότυπα των ανδρών που θέλουν γυναίκες με καμπύλες.

Θέλει πολλή δουλειά ακόμη για να καταργηθεί ο αποκλεισμός των XL και XXL μεγεθών. Μια πολύ δυνατή οικονομία βασίζεται σε αυτόν. Παρά την καταδίκη του body shaming μόλις φέτος είδα μεγάλες αλυσίδες ρούχων να χρησιμοποιούν στις καμπάνιες τους και oversize μοντέλα. Και, μεταξύ μας, ανυπομονώ πότε θα πάω στο κατάστημα, θα δείξω στην πωλήτρια τη φωτογραφία με το τσουπωτό κορίτσι και θα πω περήφανα στην πωλήτρια «Αυτό το ρούχο θέλω». Ετσι, προς τιμή της Αγκαθα Κρίστι.