Το παιδί του παοκτσίδικου λαού

Μια χρυσή σελίδα στην ιστορία του ΠΑΟΚ που λερώθηκε από τις ορρωδίες ενός φθηνού, ανασφαλούς οπαδού.

Η έλλειψη αυτοπεποίθησης του προπονητή του Δικεφάλου Πάμπλο Γκαρσία κατέστρεψε την ωραιότερη στιγμή του Ουρουγουανού και της ομάδας του.

Δεν είναι η πρώτη φορά που το επιχειρεί. Είναι όμως η πρώτη φορά που ο ίδιος δημιουργεί ένα σπουδαίο έργο και πριν προλάβει να το χαρεί ο ποδοσφαιρικός κόσμος σπεύδει να το καταστρέψει.

Αυτή η αδολεσχία από την οποία υποφέρει ο Πάμπλο Γκαρσία κρύβει έναν προσωπικό φαταλισμό, μια μοιρολατρία για το μέλλον του που διστάζει να εκφράσει στα κέντρα εξουσίας της ομάδας του.

Το παιδί του παοκτσίδικου λαού χάρηκε διπλά με την κατάκτηση του Κυπέλλου γιατί 12 χρόνια που βρίσκεται στον ΠΑΟΚ έχει νιώσει την αδικία στο πετσί του. Οπως λέει, του έχουν κλέψει πάρα πολλά και κατάφερε αυτός και η ομάδα του να πάρουν μερικά απ’ αυτά πίσω.

Τι φθήνια! Πού είναι η αξιοπρέπεια, η περηφάνια, η ευγένεια, η αρχοντιά του νικητή; Η ομάδα του έκανε μια σπουδαία νίκη που θα τη θυμάται για καιρό. Κατέκτησε ένα ακόμα τρόπαιο που τη μεγαλώνει ως κλαμπ. Η αξία του αντιπάλου τοκίζει τη δόξα της.

Αυτός όμως τον χαβά του. Χάνει – κερδίζει, έχει μόνιμα την ίδια καραμέλα στο στόμα. Ο αδικημένος, ο κυνηγημένος, τα προβλήματα, η δικαιοσύνη του, τα παιδιά, η αλήθεια του.

Ο Γκαρσία παίζει καλά τον ρόλο του. Δίνει στον λαό του ΠΑΟΚ αυτά που θέλει να ακούσει, χαϊδεύει τα αφτιά της ηγεσίας του συλλόγου και λαξεύει λέξη λέξη τον δικό του μύθο.

Τις επόμενες ημέρες ο Δικέφαλος θα κληθεί να λάβει μια πολύ δύσκολη απόφαση. Θα πρέπει να αποφασίσει αν θα συνεχίσει με τον Ουρουγουανό στον πάγκο του ή αν θα τον αντικαταστήσει.

Ο έξυπνος εγκιβωτισμός του Γκαρσία κρύβει έντονο συναίσθημα. Οποιο κι αν είναι το μέλλον του, το βέβαιο είναι πως έχει δημιουργήσει ένα τεράστιο κεφάλαιο πίστης και αφοσίωσης προς τους οπαδούς του ΠΑΟΚ. Εξασφάλισε την αποδοχή τους και ένα είδος συναισθηματικής ασυλίας που τον καθιστά άτρωτο απέναντί τους.