Οι «τρύπες» του συστήματος

Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης κατέθεσε στη Δικαιοσύνη φάκελο με ονόματα και στοιχεία (ενδεχομένως και διευθύνσεις) για συμμορίες μαφιόζων. Στη συνείδηση της κοινής γνώμης πρόκειται για κάτι σκοτεινούς τύπους, αδίστακτους πιστολάδες που, κατά κύριο λόγο, κινούνται στον κόσμο της νύχτας, εκτελούν συμβόλαια θανάτου, σπρώχνουν ναρκωτικά και καλλιεργούν κυκλώματα πορνείας. Ναι, φυσικά, μιλάμε και για αυτούς. Δεν είναι όμως οι μόνοι. Πηγαίνετε στα κοσμικά νησιά, κυρίως των Κυκλάδων. Παραγγείλετε έναν καφέ και αφήστε τους ντόπιους να σας πουν ιστορίες που νομίζεις ότι είναι copy-paste από το Netflix. Οχι τόσο για τα περιστατικά βίας, αλλά για τη διείσδυση του κοινού εγκλήματος σε βασικά κύτταρα της κοινωνικής και οικονομικής ζωής. Βλέπετε, υπάρχουν τουριστικές περιοχές της χώρας όπου το έγκλημα έχει αποκτήσει τέτοια χαρακτηριστικά που δύσκολα το ξεχωρίζεις από την κανονικότητα. Και αν πας να το ξηλώσεις, θα σκοτώσεις και υγιή κύτταρα, θα παρέμβεις όπως η χημειοθεραπεία στον οργανισμό. Ας πούμε, ο τύπος που χτίζει μικρή αυθαίρετη τουριστική μονάδα σε προνομιακό σημείο και δεν τολμάει να κουνηθεί κανείς. Οι αστυνομικοί είναι λίγοι και συχνά θεωρούν ότι μερικές δουλειές δεν είναι της αρμοδιότητάς τους. Οι τοπικές υπηρεσίες φοβούνται ή, τέλος πάντων, δεν θέλουν να μπλέξουν για διάφορους λόγους. Οι αιρετοί άρχοντες ανησυχούν για την επανεκλογή τους, συχνά και για τη ζωή τους. Και αν τα πράγματα ζορίσουν, μπορεί να βγει και κανένα κουμπούρι. Και από δίπλα ακούς ψιθύρους για την εμπλοκή του τάδε ή του δείνα. Είναι πολύ εύκολο για να τα εξηγήσεις όλα αυτά.

Η καχεξία του συστήματος ελέγχου νομιμότητας έχει δημιουργήσει τόσες «τρύπες» που καλύπτονται από μικρή και μεγάλη εγκληματικότητα τοπικού επιπέδου. Συνεπώς ο Χρυσοχοΐδης μέχρι στιγμής έχει κάνει τη μισή δουλειά. Προσκόμισε στοιχεία στη Δικαιοσύνη προκειμένου να γίνει εμφατικά αντιληπτό ότι αρκετοί από αυτούς είναι θαμώνες των δικαστικών αιθουσών, πλην όμως κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Το άλλο μισό της δουλειάς είναι πιο δύσκολο και, δυστυχώς, δεν αφορά μόνο τον ίδιο: πρέπει να κλείσουν οι «τρύπες». Αυτό δεν γίνεται μόνο με γενναίους λειτουργούς του δημοσίου συμφέροντος. Χρειάζονται πιο ισχυροί, αυτοματοποιημένοι, πιο απρόσωποι θεσμοί. Ο Πιερρακάκης μπορεί να έχει μερικές ενδιαφέρουσες ιδέες επί του θέματος.