Το κέρδος από {LF}την Προανακριτική

Οταν ξεκίνησε η συζήτηση για τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής ως προς την υπόθεση Παππά – Καλογρίτσα, έγινε ξεκάθαρο πως η πλειοψηφία δεν επιδίωκε καμία ρεβάνς. Στόχος δεν ήταν (και παραμένει) η με κάθε τρόπο ενοχοποίηση του πολιτικού αντιπάλου. Οπως προσδιορίστηκε από τους κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, ανάγκη είναι να πέσει άπλετο φως σε μια σύνθετη υπόθεση. Σε γεγονότα που άπτονταν του τρόπου λειτουργίας της Δημοκρατίας, των ΜΜΕ, των σχέσεων μεταξύ εργολάβων και επιχειρηματιών με μια κυβέρνηση που καμωνόταν πως αποτελεί «κάθε λέξη του Συντάγματος» και επικοινωνούσε το περίφημο «ηθικό πλεονέκτημα» έναντι των αντιπάλων της.

Προσωπικά είχα τονίσει πως μια τέτοια Προανακριτική δεν πρέπει να φανεί ως κάτι το αντιδραστικό. Κάτι το πολωτικό. Ακόμα και από την πλευρά των εμπλεκόμενων προσώπων, όσων κυρίως καταγγέλλονται, η προσπάθεια εξεύρεσης της αλήθειας θα πρέπει να έχει χαρακτήρα λυτρωτικό.

Δεν είναι δυνατό εξάλλου να φωνάζεις περί διαφάνειας στην ευρύτερη πολιτική σφαίρα, όμως αυτό το αίτημα να είναι μονομερές. Μόνο για τους πολιτικούς σου αντιπάλους. Η διαφάνεια δεν είναι θέμα μόνο της Αριστεράς, ούτε της Δεξιάς, ούτε του Κέντρου. Η διαφάνεια έχει να κάνει με τη λαϊκή απαίτηση. Με την ανάγκη του συνόλου του ελληνικού λαού να γνωρίζει ποιοι και τι αποφασίζουν.

Η μέχρι στιγμής άψογη διαδικασία, η καθαρότητα με την οποία διεξάγονται οι εργασίες της συγκεκριμένης επιτροπής, η εμφανής απουσία σκοπιμοτήτων και το γεγονός πως ακόμα και οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν κάτι επί της ουσίας να καταμαρτυρήσουν πέραν των αργοποριών ορισμένων μαρτύρων λόγω επίκλησης ασθενειών ή καραντινών αποδεικνύουν πως ορθά πράξαμε. Πως σωστά προωθήσαμε στη δημόσια σφαίρα την υπόθεση Καλογρίτσα – Παππά.

Κανένας δεν έχει να χάσει από τα στοιχεία που έρχονται στο φως. Κανένας σωστά σκεπτόμενος πολίτης δεν κινδυνεύει από το να μάθουμε την αλήθεια. Από το να πληροφορηθεί ο ελληνικός λαός αν κάποιοι πατώντας σε επιχειρηματικά συμφέροντα ήθελαν (ή όχι) να στήσουν παρακράτος. Στην προανακριτική επιτροπή για την υπόθεση Παπαγγελόπουλου, στην οποία επίσης συμμετείχα, η αλήθεια φάνηκε. Τα στοιχεία ήλθαν στο φως και ο μέσος πολίτης διαμόρφωσε γνώμη. Και σε αυτή την υπόθεση, αντικείμενο της έρευνάς μας είναι ένα και μοναδικό: η ποιότητα της σύγχρονης κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Καμία δημοκρατική χώρα στον 21ο αιώνα των υψηλών ταχυτήτων, άρα και απαιτήσεων, δεν μπορεί να προχωρήσει προς την κατεύθυνση επίτευξης όρων προόδου για τους πολίτες της αν δεν υπάρχει ένα σαφές κοινά διαμορφωμένο πλαίσιο λειτουργίας των θεσμών. Θεσμών που δεν θα ποδηγετούνται προς καμία κατεύθυνση, προς κανένα όφελος. Ενας τέτοιος θεσμός είναι κι αυτός των ΜΜΕ. Γιατί μη γελιόμαστε. Αυτό που εξετάζει η Προανακριτική είναι ο βαθμός παρέμβασης ή όχι των πολιτικών έναντι των media. Το κατά πόσο είναι σωστό η εκάστοτε κυβερνητική εξουσία να επιβάλλει τους όρους της σε άλλες μορφές εξουσίας άρα και ελέγχου. Πέραν λοιπόν των στοιχείων που προκύπτουν, σημαντικό θα ήταν αυτός ο διάλογος για τη λογοδοσία των πολιτικών στα ΜΜΕ, άρα και στην κοινωνία να ξεκινήσει. Οτιδήποτε διαφορετικό απλώς λειτουργεί υπέρ εκείνων που επιβουλεύονται την ανεξαρτησία των θεσμών, άρα και επί της ουσίας δεν επιθυμούν τη λογοδοσία στον πολίτη.

Ο Δημήτρης Μαρκόπουλος είναι βουλευτής Β’ Πειραιώς με τη Νέα Δημοκρατία