Είναι καλός προπονητής ο Πεπ;

Η ερώτηση προφανώς έχει ήδη βρει την απάντησή της. Οποιοσδήποτε υποστηρίξει το αντίθετο ασφαλώς και θα θεωρηθεί από άσχετος έως εμπαθής. Αρα, προς τι η απορία;

Ισως το ακριβές διακύβευμα να κρύβεται στο εξής: πόσο καλός προπονητής είναι ο Ισπανός. Εχοντας αναλογιστεί ότι στα 12 χρόνια της καριέρας του σε τοπ επίπεδο στους πάγκους έχει κατακτήσει εννιά τίτλους πρωταθλήματος, καταρρίπτει κάθε αντίλογο. Μονομιάς. Πρόκειται, αναμφίβολα, για τον πλέον επιδραστικό προπονητή στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Το απέδειξε με τη θητεία του στην Μπαρτσελόνα, αλλά και αργότερα με όσα πολλά κατάφερε τόσο ως οδηγός της Μπάγερν όσο και της Μάντσεστερ Σίτι. Η τελευταία ομάδα δε,  είναι αυτή που ταυτίζεται περισσότερο με τον Πεπ, καθόσον από ένα μέτριο σύνολο των προηγούμενων δεκαετιών, έχει εσχάτως μεταβληθεί σε μηχανή παραγωγής γκολ.

Η ιστορία του Πεπ Γκουαρντιόλα θυμίζει, όχι απόλυτα βέβαια, την αντίστοιχη του Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Αρχοντας των τίτλων και αυτός, συλλέκτης τους μάλιστα από μικρή (προπονητικά) ηλικία. Τον αποκάλεσαν Γκαστόνε, αυτόν που συνέβαλε με την τεχνογνωσία και τις εμπνεύσεις του να αλλάξει στυλ το μπάσκετ, να κυριαρχούν οι μικρού ύψους σέντερ, να τηρούνται οι αποστάσεις μεταξύ των παικτών και τόσα άλλα. Τι ενώνει τους δύο προπονητές; Πως πάντα επέλεγαν ομάδες και εργοδότες με φουσκωμένο πορτοφόλι! Κάπως έτσι ο Ομπράντοβιτς ένιωθε βεβαιότητα πως η εκάστοτε διοίκηση ικανοποιούσε τα όποια «θέλω» του. Αποκτούσε τους καλύτερους και το ρόστερ ήταν γεμάτο διαμάντια! Ο δε Γκουαρντιόλα, μόνο αφελής είναι όποιος δεν βλέπει ότι με τις πλάτες των Αράβων μπορεί να προσελκύσει τους πλέον ακριβοπληρωμένους άσους του πλανήτη. Και μετά όλα να πάρουν τον δρόμο τους… Που συνήθως είναι η επιτυχημένη κατάληξη και η συγκομιδή αμέτρητων τίτλων.

Εδώ, ισχύει και το ακριβώς αντίστροφο. Ο Γκουαρντιόλα και ο κάθε πολύφερνος Γκουαρντιόλα, με την αξία του έχει πείσει πως αξίζει η διοίκηση ή ο επενδυτής να του δώσουν ό,τι ζητά. Με άλλα λόγια, του προσφέρουν όχι μόνον παχυλό μισθό αλλά και τη δυνατότητα να εργαστεί με τους όρους που ζητά. Απλά, το έχει καταφέρει αυτό με τη διαδρομή και τις αναρίθμητες επιτυχίες του. Αν δεν ήταν αυτός προφανώς δεν θα γινόταν. Μιλάμε συνεπώς για μια σχέση που εξηγείται με το «η κάθε πλευρά έχει ανάγκη την άλλη». Μοιράζεις απλόχερα χρήματα και το καλύτερο υλικό σε αυτόν που εμπιστεύεσαι και του λόγου του ανταποδίδει με τον πλέον εκκωφαντικό τρόπο.

Κάπως έτσι, ο Πεπ Γκουαρντιόλα έφτασε στο σημείο να είναι ο καλύτερος προπονητής του πλανήτη. Οχι με το αζημίωτο. Και στη δούλεψή του πάντα βλέπεις υλικά (ποδοσφαιριστές) που τα ζηλεύεις και θαυμάζεις εν τέλει το θέαμα!