Βοηθώντας {LF}το άλλο 66%

Αυτό που είναι αξιοσημείωτο για την αύξηση των εθνικών τάσεων στον ανεπτυγμένο κόσμο τα τελευταία χρόνια είναι ότι συμβαίνει σε μια εποχή που πολλές από τις πιο πιεστικές προκλήσεις του σήμερα, συμπεριλαμβανομένης της αλλαγής του κλίματος και της πανδημίας COVID-19, είναι ουσιαστικά παγκόσμια προβλήματα που απαιτούν παγκόσμιες λύσεις. Και ο θυμός που δημιουργείται στους πολίτες χωρών φτωχών να λάβουν εμβόλια – βασικά, τα δύο τρίτα της ανθρωπότητας που ζουν εκτός των προηγμένων οικονομιών και της Κίνας – θα μπορούσε να προκαλέσει πολύ γρήγορα προβλήματα στον πλούσιο κόσμο.

Τι πρέπει να γίνει; Αρχικά, ο πλούσιος κόσμος πρέπει να αναλάβει το κόστος των εμβολιασμών για τις αναπτυσσόμενες οικονομίες, εν μέρει χρηματοδοτώντας πλήρως την πολυμερή πρόσβαση COVID-19 Vaccine Global Access (COVAX). Το κόστος, σε δισεκατομμύρια δολάρια, είναι ελαφρύ σε σύγκριση με τα τρισεκατομμύρια που οι πλουσιότερες χώρες ξοδεύουν για να μετριάσουν τον αντίκτυπο της πανδημίας στις δικές τους οικονομίες. Οι προηγμένες οικονομίες δεν πρέπει μόνο να πληρώνουν για τα εμβόλια, αλλά και να παρέχουν εκτεταμένες επιδοτήσεις και τεχνική βοήθεια για την παράδοσή τους.

Για πολλούς λόγους αυτή είναι μια πιο αποτελεσματική λύση από την αφαίρεση πνευματικής ιδιοκτησίας από κατασκευαστές εμβολίων. Ταυτόχρονα, οι προηγμένες οικονομίες που είναι διατεθειμένες να δαπανήσουν τρισεκατομμύρια δολάρια για την ανάπτυξη της εγχώριας πράσινης ενέργειας θα έπρεπε να βρουν μερικές εκατοντάδες δισεκατομμύρια ετησίως για να υποστηριχτεί μια ίδια μετάβαση στις αναδυόμενες αγορές Αυτή η βοήθεια θα μπορούσε να χρηματοδοτηθεί από φόρους στον άνθρακα, οι οποίοι στην ιδανική περίπτωση θα καθορίζονται από μια Παγκόσμια Τράπεζα Ανθρακα, ένα νέο παγκόσμιο ίδρυμα που θα επικεντρώνεται στην παροχή βοήθειας στις αναπτυσσόμενες χώρες για τη μείωση των εκπομπών άνθρακα.

Είναι επίσης σημαντικό οι ανεπτυγμένες οικονομίες να παραμείνουν ανοιχτές στο παγκόσμιο εμπόριο, τον κύριο παράγοντα για τη μείωση της ανισότητας μεταξύ χωρών. Οι κυβερνήσεις θα πρέπει να αντιμετωπίσουν την ανισότητα στο σπίτι επεκτείνοντας τις μεταφορές και το δίκτυο κοινωνικής ασφάλειας, όχι δημιουργώντας εμπορικά εμπόδια που βλάπτουν δισεκατομμύρια ανθρώπους στην Αφρική και στην Ασία. Και αυτοί οι άνθρωποι θα επωφεληθούν επίσης από μια σημαντική επέκταση του βραχίονα βοήθειας της Παγκόσμιας Τράπεζας. Η αντιμετώπιση της ανισότητας εντός κάθε χώρας μπορεί να είναι η πολιτική επιταγή της στιγμής. Ομως, η αντιμετώπιση των πολύ μεγαλύτερων ανισοτήτων μεταξύ των χωρών είναι το πραγματικό κλειδί για τη διατήρηση της γεωπολιτικής σταθερότητας τον 21ο αιώνα.

Ο Κένεθ Ρογκόφ είναι καθηγητής Οικονομικών και Δημόσιας Πολιτικής στο Harvard University. Διετέλεσε επικεφαλής οικονομολόγος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου από το 2001 έως το 2003.