Κάποιος να προστατέψει τους εργαζομένους

Επί σχεδόν μία δεκαετία κάλυπτα το ρεπορτάζ του υπουργείου Εργασίας. Παρακολούθησα όλη τη μάχη μέχρι να σταματήσουν να λαμβάνουν συντάξεις οι 45άρηδες, να μειωθεί το χάσμα των συντάξεων ανάμεσα στα ρετιρέ των ΔΕΚΟ και στους «πληβείους», αλλά και τις απόπειρες για αλλαγή του συνδικαλιστικού νόμου από κάποιους που έλεγαν ότι μάλλον έχουν αλλάξει οι ανάγκες από το 1982 που θεσπίστηκε. Θυμάμαι τα κροκοδείλια δάκρυα για τον υποκατώτατο των 511 ευρώ στους νέους έως 25 ετών, τη στιγμή που παιδιά περιέγραφαν on camera πως δουλεύουν με μαύρα 300 ευρώ. Ισως ο τίτλος της δεκαετίας θα ήταν: «υποκρισία». Κόμματα και συνδικαλιστικές οργανώσεις ενδιαφέρονται κυρίως να μην αλλάξει κάτι στα χαρτιά. Λαϊκισμός που αδιαφορεί για την πραγματικότητα και μάχες που αποβαίνουν εις βάρος αυτών στο όνομα των οποίων δίνονται. Ανάγνωση της πραγματικότητας με βάση τις ανάγκες του κομματικού αφηγήματος και αντίληψη αριθμητικών δεδομένων με όρους ηθικής. Καλοί αυτοί που ζητούσαν κατώτατο στα 751 ευρώ, κακοί αυτοί που έλεγαν ότι το ύψος αποτελεί συνάρτηση των συνθηκών της οικονομίας και πως η αύξηση θα οδηγούσε χιλιάδες στην ανεργία.

Το τελευταίο διάστημα δίνεται μια νέα μάχη με παρόμοια χαρακτηριστικά. Το εργασιακό νομοσχέδιο προβλέπει διευθέτηση του χρόνου εργασίας. Για παράδειγμα, οι 40 ώρες εργασίας την εβδομάδα να μπορούν να χωριστούν σε 10 ώρες για τέσσερις ημέρες και την πέμπτη να μπει ρεπό. Το ότι η διευθέτηση είναι νόμος εδώ και 30 χρόνια (Ν1892/90) λίγη σημασία έχει. Ακόμα και το ότι στελέχη που το 2010 συνυπέγραφαν, τώρα βγαίνουν στα κάγκελα. Περισσότερο σημασία έχει η αδιαφορία για την πραγματικότητα. Εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα εργάζονται 12ωρα με απλήρωτες υπερωρίες και χωρίς ρεπό. Απασχολούνται Σαββατοκύριακα και αλλάζουν ωράριο με βάση τις ανάγκες της εταιρείας.

Αντί κόμματα και οργανώσεις να αναγνωρίσουν τι συμβαίνει και να επιχειρήσουν με ρεαλιστικούς όρους να ισχυροποιήσουν τη θέση του εργαζομένου, αρνούνται την πραγματικότητα, ζητώντας να μην αλλάξει κάτι στα χαρτιά. Λειτουργώντας τελικά εις βάρος του εργαζομένου με τη διατήρηση μιας άναρχης ανοχής. Σε μια αγορά εργασίας που η part time απασχόληση έχει γίνει καθεστώς, μιλάνε για κατάργηση 8ώρου και Μεσαίωνα. Οταν το νομοσχέδιο προβλέπει δυσκολότερους όρους απόλυσης, καθιέρωση της ψηφιακής κάρτας εργασίας, η οποία θα διασυνδέεται αυτόματα και ηλεκτρονικά με την Εργάνη. Και ποιος ήταν ο τρόπος αντίδρασης; Η διοργάνωση πορείας. Εν μέσω πανδημίας. Γιατί η άρνηση της πραγματικότητας δεν εξαντλείται στην αγορά εργασίας.