Η μη λύση είναι μια κάποια λύση

Ας πιάσουμε το νήμα από εκεί που το αφήσαμε προ του Πάσχα. Η άτυπη πενταμερής στη Γενεύη, για το Κυπριακό, είχε την κατάληξη που οι πάντες είχαν προδικάσει: Η τουρκική πλευρά επέμεινε στη λύση των δύο ανεξάρτητων κυρίαρχων και ισότιμων κρατών, ενώ η ελληνική δεν μετακινήθηκε από το πλαίσιο του ΟΗΕ. Οι δύο πλευρές συμφώνησαν ότι διαφωνούν και, επίσης, ότι θα συναντηθούν και πάλι σε τρεις μήνες για να επαναλάβουν τη διαφωνία τους.

Υπάρχουν πολλές λέξεις για να περιγράψεις το αποτέλεσμα, δεν νομίζω όμως ότι η επιτυχία είναι μία από αυτές. Εκτός αν είσαι ο Νίκος Αναστασιάδης: «Υπό τις περιστάσεις και λαμβάνοντας υπόψη τις αξιώσεις της άλλης πλευράς», δήλωσε ο πρόεδρος της Κύπρου, «ήταν μια επιτυχής διαχείριση από πλευράς γ.γ. και επιτυχής από δικής μας πλευράς, ώστε να αποφευχθούν οι στόχοι που έθεσε η Τουρκία και για τους οποίους παρέστη στην άτυπη διάσκεψη».

Σοβαρολογούσε; Μάλλον όχι. Κάτι όμως όφειλε να πει ο άνθρωπος. Είμαι βέβαιος ότι και ο ίδιος αντιλαμβάνεται ότι ο στόχος της τουρκικής πολιτικής είναι μακροπρόθεσμος και δεν θίγεται ούτε κλονίζεται επειδή η δική μας πλευρά τον αρνείται. Αλλωστε οι Τούρκοι δεν παρουσίασαν τις θέσεις τους προσδοκώντας ότι εμείς θα τις αποδεχθούμε. Τις παρουσίασαν για να τις απορρίψουμε, επειδή η μη λύση φέρνει πιο κόντα τη λύση όπως θα την ήθελαν εκείνοι…

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ

Να θυμίσω τα γεγονότα εν τάχει. Ο Τζανακόπουλος ήταν εκείνος ο οποίος, στις αρχές της προηγούμενης εβδομάδας, επανέφερε το θέμα των αναγκαίων «εκκαθαρίσεων», τις οποίες θα πρέπει να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ την επόμενη φορά που θα πάρει την κυβέρνηση. Ο θόρυβος δεν κράτησε πολύ, γιατί τον κάλυψε ακόμη μεγαλύτερος, λόγω της δήλωσης του Tσίπρα ότι, με τη διάθεση του AstraZeneka στις νεότερες ηλικίες, η κυβέρνηση «ξεστοκάρει».

Κατόπιν τούτων, ίσως είναι παρακινδυνευμένο να το πούμε με βεβαιότητα, αλλά τα περιστατικά αυτά δείχνουν ότι στο παρασκήνιο ξεκίνησε ο πόλεμος της διαδοχής στον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν εννοώ προφανώς τη διαδοχή στην προεδρία – αυτή κανείς δεν μπορεί να την αμφισβητήσει επί του παρόντος τουλάχιστον. Πρόκειται όμως για αναμέτρηση που αφορά την πνευματική ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή την διαδοχή Πολάκη και, μέχρι στιγμής, στην κούρσα αυτή ο Τσίπρας προηγείται…

ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΙΑ

Για πρώτη φορά, διαβάζω, η τελετή υποδοχής του Αγίου Φωτός έγινε σεμνά, με μόνον είκοσι άτομα στο αεροδρόμιο. Σύμφωνοι, αλλά ό,τι έλειπε από την τελετή σε «pomp and circumstance», δηλαδή στόμφο και ταρατατζούμ, το αναπλήρωσε ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης, υφυπουργός Κ. Βλάσης με τον ρητορικό οίστρο του: «Το φετινό Πάσχα κρύβει τη θαυματουργία μιας πρώτης νίκης απέναντι στον ιό», δήλωσε, μπερδεύοντας θρησκεία και επιστήμη, ποιητική αδεία.

Γενικώς, ο καημένος ο υφυπουργός ήταν σε μια κατάσταση λίγο πριν από την έκσταση της Αγίας Θηρεσίας, χωρίς να υπάρχει ένας Μπερνίνι διαθέσιμος για να αποδώσει με την τέχνη του το γεγονός στην αιωνιότητα. Ενιωθε, είπε, μεγάλη τιμή, ένιωθε προπαντός ευλογία για το καθήκον που του είχε ανατεθεί, το βίωμα ήταν μοναδικό και τον συγκλόνισε και άλλα παρόμοια.

Καταλαβαίνω, καταλαβαίνω… Πέρασε τουλάχιστον μια ώρα στην πτήση με το Αγιον Φως στο διπλανό κάθισμα, θα γνωρίστηκαν, θα έπιασαν κουβέντα και ο υφυπουργός γοητεύθηκε. Φαντάζομαι ότι θα έβγαλε και τη σχετική φωτογραφία για να την κάνει κορνίζα στο γραφείο του. Ισως το Αγιον Πνεύμα του έκανε τη χάρη να την υπογράψει κιόλας…

ΤΟΝ ΑΔΙΚΟΥΝ

Οι βρετανικές εφημερίδες δέρνουν αλύπητα τον πρίγκιπα Χάρι, επειδή «δεν εξήγησε στηΜέγκαν τι είναι η μοναρχία». Δεν είναι άδικο; Πώς να εξηγήσει ο άνθρωπος κάτι που ο ίδιος δεν μπόρεσε να καταλάβει, αν και ζούσε μέσα του επί τριάντα τόσα χρόνια; Εγώ απορώ πώς το άφηναν αυτό το παιδί να παίζει με όπλα και να πετάει με ελικόπτερα…