Ο θαρραλέος και μειλίχιος ποιητής

Η λύπη για τον θάνατο του Κώστα Γ. Παπαγεωργίου (1945-2021) δεν ανήκει μόνο σε όλους τους ποιητές ανεξαρτήτως ηλικίας, αλλά και σε όποιον ασχολείται σοβαρά με την ποίηση. Γιατί ο Κώστας Παπαγεωργίου ανήκε σε όλους. Eδινε χωρίς να παίρνει, χάριζε χωρίς να ζητά, δώριζε σε όλους τα δώρα της γνώσης του δίχως να θέλει κάτι να του δωρίσεις, πρόσφερε χωρίς ανταλλάγματα. Ηταν ένα κοφτερό μυαλό και ένας θαρραλέος, έντιμος, μειλίχιος ποιητής, με ήθος άγνωστο στους ποιητές. Ανήκε στην ποιητική «γενιά του ’70», την οποία είχε συστηματικά μελετήσει. Εγραψε ποίηση, δοκίμιο, πεζό και λογοτεχνική κριτική. Σπούδασε νομικά και φιλολογία. Στα γράμματα έκανε την εμφάνισή του το 1966, σε ηλικία είκοσι ενός ετών, με τη συλλογή του «Ποιήματα». Εργάστηκε για λίγο ως δικηγόρος και έπειτα ασχολήθηκε αποκλειστικά με τη λογοτεχνία.

Εργάστηκε στο Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας ως επιμελητής λογοτεχνικών εκπομπών. Δίδαξε στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών Ιστορία Θεάτρου και Λογοτεχνίας και συνδιηύθυνε με την Τιτίκα Δημητρούλια το περιοδικό «Ποιητικά». Τη δεκαετία του ’80 διηύθυνε το περιοδικό «Γράμματα και Τέχνες». Ποιήματά του μελοποίησαν οι Θάνος Μικρούτσικος, Νίκος Τάτσης και Χάρης Κατσιμίχας. Το 2001 βραβεύτηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης και με το Βραβείο Ποίησης του περιοδικού «Διαβάζω», το 2009 με το Βραβείο Ιδρύματος Πέτρου Χάρη της Ακαδημίας Αθηνών για το σύνολο του έργου του και το 2012 με το Βραβείο Νουβέλας – Διηγήματος του περιοδικού «Διαβάζω».

Είχα την τύχη να τον γνωρίσω νωρίς, το 1969, όταν είχε κυκλοφορήσει η πρώτη μου ποιητική συλλογή. Κρατήσαμε επαφή και το 1972, που εν μέσω της χούντας των συνταγματαρχών ετοίμαζε με τον Στέφανο Μπεκατώρο τον τόμο «Κατάθεση 1973» και μου έγραψε (ήμουν στο Σαν Φρανσίσκο) να του στείλω σε μετάφραση «λίγους πολιτικοποιημένους αμερικανούς ποιητές», κάθισα ένα βράδυ και του έστειλα τη συνεργασία μου.

Ο Παπαγεωργίου σε όλη του τη ζωή υπήρξε ένας παρατηρητής της κοινωνίας, εξιστορώντας μεθοδικά και πραγματευόμενος συστηματικά την ποιητική φύση ανθρώπων και πραγμάτων. «Η αγρύπνια δεν μετριέται με τις ώρες αλλά με το τρίξιμο ουράνιων γραναζιών εκεί που το ύψος στήνει δόκανα για όλα τα εναέρια ερπετά και οι εύφλεκτες των άστρων ουρές ματαιώνουν της θέας το ανασήκωμα, ξηλώνουν των γενεθλίων το εύθραυστο αποτύπωμα και να τα πρωτοσέλιδα όλα χωρίς διάκριση με ειδήσεις διάσπαρτες παντού και χαλασμένο ειρμό γοερές κραυγές» γράφει στην τελευταία του συλλογή «Σωσίβιο χώμα». Οπως σημειώνει ο ποιητής Παναγιώτης Βούζης σε κριτική του για τη συλλογή του αυτή (δημοσιεύεται στο επόμενο τεύχος του περιοδικού «Poetix»), «η σπουδαιότερη επιτυχία της συγκεκριμένης συλλογής του Κώστα Παπαγεωργίου έγκειται στην εκ νέου επικαιροποίηση της πολυσημίας, σε μια εποχή όπου ο μονοσήμαντος και ακραία απρόσωπος λόγος εδραιώνει την παντοδυναμία του».

Ο Ντίνος Σιώτης είναι ποιητής, εκδότης του περιοδικού «Δέκατα»