Αγκάθια μέχρι τη Συνδιάσκεψη

Μέχρι την Προγραμματική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία που προσδιορίζεται για τις αρχές Ιουνίου, ο δρόμος είναι στρωμένος με… αγκάθια για την αξιωματική αντιπολίτευση.

Μια σειρά δυσκολιών που εν πολλοίς θα καθορίσουν την παρουσία του κόμματος στο πολιτικό σκηνικό και τη δυνατότητά του να είναι απειλητικός πολιτικά πόλος για την κυβέρνηση. Το πρώτο έχει να κάνει με την εσωτερική νηνεμία του ΣΥΡΙΖΑ. Τώρα για παράδειγμα έχει επιτευχθεί ένα κάποιο μορατόριουμ μεταξύ των τάσεων και των ρευμάτων μετά και τα διάφορα περιπετειώδη στιγμιότυπα, όπως στην ΚΟ ή στο ΠΣ του κόμματος. Ο πρώτος γύρος της εσωτερικής αντιπαράθεσης φαίνεται να έχει λήξει με τις διαδικασίες των νέων νομαρχιακών οργανώσεων, τον πόλεμο για το πόσο «όργανο αποφάσεων» είναι ο πρωινός καφές ή ακόμη και το πόσο πολιτικό άνοιγμα και προς πού χρειάζεται το κόμμα ενόψει συνεδρίου.

στελεχη. Οι συνήθεις ύποπτοι της Ομπρέλας έχουν εσχάτως για το εν λόγω θέμα αρκεστεί σε αποστροφές στις διάφορες παρεμβάσεις του μάλλον χαμηλής έντασης. «Οι μάχες κερδίζονται συχνά στο Κέντρο αλλά όχι από το Κέντρο», λένε και επαναλαμβάνουν κορυφαία στελέχη όπως ο Ευκλείδης Τσακαλώτος ή ο Νίκος Φίλης. Αλλά ως εκεί. Ο δε τέως υπουργός Οικονομικών μπορεί να ενεργοποίησε τα σενάρια απόστασης ή και ρήξης του με τον Αλέξη Τσίπρα λόγω της απουσίας του από την παρουσίαση του οικονομικού προγράμματος, σύμφωνα όμως με πληροφορίες, δεν θα θελήσει να ρίξει λάδι στη φωτιά το επόμενο διάστημα, μόνο την υπενθύμιση της παρουσίας του με δραστηριότητα στη Βουλή ή με παρεμβάσεις. Μένει να επαληθευθεί, βέβαια, η σιωπηρή ρήση που κυκλοφορεί στα συριζαϊκά «πηγαδάκια», πως μετά τις εκλογές του 2019 δεν υπάρχει εβδομάδα χωρίς ευτράπελο ή επεισόδιο εσωστρέφειας.

Ενα ακόμη αγκάθι λέγεται εργασιακά. Μπορεί το κόμμα, η ηγεσία και τα στελέχη να θέλουν να τα δώσουν όλα στους αγώνες κατά του νομοσχεδίου του Κωστή Χατζηδάκη, όμως ο δρόμος δεν είναι ρόδινος. Το πεδίο δεν είναι ακριβώς προνομιακό. Η παρέμβαση του ΣΥΡΙΖΑ στους μοχλούς και ιμάντες διεκδίκησης του εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος είναι και παραμένει ασθενής. Ο παράγοντας ΚΚΕ (και ο ταξικός του βραχίονας, το ΠΑΜΕ), με την παραδοσιακή του δυναμική στο Εργατικό, καραδοκεί και μόνο συμμαχίες με άλλους δεν θέλει. Στην κούρσα αντίστασης των δύο, δεν είναι βέβαιο πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορέσει να ανακτήσει δυνάμεις εντός κινημάτων. Παρά το γεγονός πως, σύμφωνα με πληροφορίες, το ‘χει πάρει πάνω του και ο ίδιος ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ που αυτή την εβδομάδα θα έχει τηλεσύσκεψη με δεκάδες συνδικαλιστές όλων των χώρων – με focus σε όσους έχουν ή θέλουν να αποδεσμευτούν από τη σοσιαλδημοκρατία, όπως λέει υψηλόβαθμη κομματική πηγή – σε μια στρατηγική προσεταιρισμού του χώρου.

Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ. Εδώ κρύβεται ένα ακόμη αγκάθι. Ο κίνδυνος για μονομέρεια στο Εργατικό κάνει πολλούς εντός (πιο μετριοπαθείς) να ανησυχούν πως ο ΣΥΡΙΖΑ εγκαταλείπει την απεύθυνσή του στη μεσαία τάξη. Η πρόσφατη δε αναφορά του Κυριάκου Μητσοτάκη πως η κυβέρνηση «επιστρέφει στη μεσαία τάξη αυτά που της πήρε ο ΣΥΡΙΖΑ» θορύβησε ακόμη περισσότερο όσα στελέχη της Κουμουνδούρου θεωρούν πως με μεγαλύτερη ένταση πρέπει να συνεχίσουν την προσέλκυση αυτών των κοινωνικών κατηγοριών. Εδώ εγγράφονται και όσοι ακόμη ασκούν κριτική στην πολιτική του «μεγάλου μαξιλαριού» που αφήσανε στην κυβέρνηση της ΝΔ. Αγκάθι ενόψει Ιουνίου είναι βεβαίως το ίδιο το σήμα που θέλει να αποστείλει ο ΣΥΡΙΖΑ, σήμα άλλου ύφους, πολεμικού, μα όχι «κίτρινου». Πειστικού ή και ρεαλιστικού, μα και ριζοσπαστικού. Ενας δυϊσμός που μόνον εύκολος δεν είναι.