Συμφορά

Επί δυο  Ή τρεις μήνες η ζωή του Κουφοντίνα «κρεμόταν από μια κλωστή». Θρηνούσαν και διαμαρτύρονταν διάφοροι συμπαραστάτες για τα καταπατημένα δικαιώματά του.

Αλλά η κλωστή αποδείχτηκε ανθεκτικότατη. Μόλις έληξε ο εκβιασμός του κρεμασμένου, η ζωή επανήλθε από το κρέμασμα στα ίσα της.

Τώρα οι συμπαραστάτες της συμφοράς θα πρέπει να βρουν άλλο τραγουδάκι. Ή άλλον ήρωα.

Μετά ήταν το ΕΣΥ που κατέρρεε. Διότι δεν είχε γιατρούς, ΜΕΘ, προσωπικό, κλίνες κι όλα τα χρειαζούμενα. Επρεπε λοιπόν να διοριστούν όλοι στο ΕΣΥ και να επιταχθούν (χωρίς αποζημίωση…) όλα τα ιδιωτικά θεραπευτήρια.

Πέρασαν μήνες, αυξήθηκαν τα κρούσματα, αλλά το ΕΣΥ δεν κατέρρευσε. Φαίνεται ότι το κρατούσε κι αυτό η κλωστή του Κουφοντίνα.

Υποθέτω ότι τώρα οι συνδικαλιστές της συμφοράς θα πρέπει να βρουν άλλο τραγουδάκι. Ή άλλη κλωστή.

Μετά περιμέναμε εκατόμβη επειδή θα άνοιγαν τα σχολεία. Με το κάρο θα μαζεύαμε τους νεκρούς.

Κι αυτό επειδή τα σχολεία κατοικούνται κατά τεκμήριο από άτομα ανίκανα να κάνουν ένα self test, ενδεχομένως ανίκανα να βάλουν και θερμόμετρο.

Τελικά τα σχολεία άνοιξαν, τα τεστ πάνε μια χαρά και το κάρο επέστρεψε άδειο.

Τώρα οι αγωνιστές της συμφοράς θα πρέπει να βρουν άλλο τραγουδάκι. Ή άλλο κάρο.

Μετά θα πεθαίναμε από τα εμβόλια. Το AstraZeneca ή δεν ξέρω ποιο άλλο. Θα πεθαίναμε από θρομβώσεις και από τις δέκα πληγές του Φαραώ που τα εμβόλια κουβαλάνε μαζί τους.

Τελικά έχουν γίνει πια στην Ελλάδα κοντά στα τρία εκατομμύρια εμβολιασμοί και δόξα τω Θεώ επιζήσαμε χωρίς απώλειες.

Τώρα οι ψεκασμένοι της συμφοράς θα πρέπει να βρουν άλλο τραγουδάκι. Ή άλλο εμβόλιο.

Δεκατέσσερις μήνες τώρα, ο ελληνικός λαός έχει υποστεί όλα τα φούμαρα κι όλες τις παπάρες της υφηλίου. Τα οποία αποδεικνύονται πιο βλαβερά από την ίδια την πανδημία.

Αυτήν, κουτσά-στραβά, την παλεύουμε.

Αντιθέτως δεν παλεύονται τα πρωινάδικα στην τηλεόραση, οι μπαρουφολόγοι ειδικοί πασών των ειδικοτήτων, οι κομπογιαννίτες της δημοσιογραφίας, οι φλύαροι ειδήμονες που δεν αφήνουν να πέσει μικρόφωνο κάτω, οι συνδικαλιστές που προσπαθούν να βγάλουν μεροκάματο πουλώντας τρόμο.

Προφανώς θα αναγκαστούμε να τους ανεχτούμε. Κάνουν όμως τη ζημιά τους κι ας τους διορθώνει διαρκώς η πραγματικότητα.

Εγώ εκείνον που ειλικρινά λυπάμαι είναι ο Μπιλ Γκέιτς. Τόσα εκατομμύρια εμβολιασμοί έχουν γίνει σε ολόκληρο τον πλανήτη κι αυτός δεν έχει καταφέρει να φυτέψει ούτε ένα τσιπάκι.

Φοβάμαι ότι τώρα οι Μπιλ Γκέιτς της συμφοράς θα πρέπει να βρουν άλλο τραγουδάκι. Ή έστω κάποιο άλλο τσιπάκι να κάνουν τη δουλειά τους.