ΠΟΝΤΙΑΚΑ

Κάθε φορά που βρίσκομαι σε μια συγκέντρωση Ποντίων πείθομαι όλα και περισσότερο ότι αυτό που νοιώθουν για την ιδιαίτερη πατρίδα τους είνε κάτι περισσότερο από αγάπη.

-Τι κόσμος είνε αυτοί οι Πόντιοι; μου έλεγε κατάπληκτος ένας συνάδελφος που τους γνώρισε από κοντά. Κουρασμένοι, πεινασμένοι, χτυπούσαμε τις πόρτες τους. Μας άνοιγαν με δάκρυα. Μας δίναν το ψωμί τους, μας πλέναν τα πόδια μας και κατέβαιναν από το κρεββάτι τους για να μας κοιμίσουν. Ιδιαίτερα τους διακρίνει ένα είδος λατρείας για την πατρίδα τους.