Τα δύο πρόσωπα του οπαδού

Τι είναι τελικά οι οπαδοί; Μήπως είναι η μουσική στο βαλς του ποδοσφαίρου; Μήπως είναι τα φουσκωμένα πανιά στα κατάρτια της νίκης;

Την ίδια ώρα, σε δύο διαφορετικά σημεία της Ευρώπης, ο οπαδός, αυτός ο πιστός του ποδοσφαίρου, έδειχνε τα δύο του πρόσωπα.

Στους δρόμους του Λονδίνου οι φίλοι της Τσέλσι διαδήλωναν πιέζοντας την ομάδα τους να αποχωρήσει από τη μονοπωλιακή Σούπερ Λιγκ. Εμφανίζονταν ως υπερασπιστές των ποδοσφαιρικών Θερμοπύλων. Των αξιών και της παράδοσης του δημοφιλέστερου αθλήματος. Ο κόσμος υποκλίθηκε μπροστά στη μαχητικότητά τους που απέτρεψε την εισβολή του εχθρού.

Πεντακόσια ενενήντα τρία χιλιόμετρα ανατολικά του Λονδίνου, στο Γκελζενκίρχεν, την ίδια ακριβώς ώρα, 500 οπαδοί της Σάλκε οργάνωναν μια ποδοσφαιρική «Νύχτα των Κρυστάλλων», επιδιδόμενοι σε ένα άνευ προηγουμένου πογκρόμ εις βάρος των παικτών της ομάδας τους. Το έγκλημά τους, ο υποβιβασμός των Βασιλικών Μπλε μετά από τριάντα χρόνια.

Τους χτύπησαν, τους έβρισαν, τους πέταξαν αβγά, τους κυνήγησαν, τους προπηλάκισαν, σε κάποιους κατέστρεψαν τα αυτοκίνητα. Η άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος. Ο οπαδός είναι ο ανώνυμος μέσα στο πλήθος. Ο Γκαλεάνο το αποκαλούσε «επικίνδυνη σαρανταποδαρούσα» που ξόρκιζε τη σκυφτή ζωή της, το κρεβάτι χωρίς πόθο, τη δουλειά χωρίς ενδιαφέρον ή την απουσία της δουλειάς.

Το ποδόσφαιρο είναι ένα τίποτα χωρίς τους φιλάθλους. Ομως και οι φίλαθλοι είναι ένα τίποτα χωρίς το ποδόσφαιρο. Είναι σχέση αλληλεξάρτησης και αμοιβαιότητας. Γι’ αυτό επιβάλλεται ο αλληλοσεβασμός. Είναι φορές όμως που είτε η μία πλευρά, είτε η άλλη συμπεριφέρεται εγωιστικά, όπως ακριβώς συμβαίνει στις ανθρώπινες σχέσεις. Οπως το είδαμε με τη ναρκισσευόμενη συμπεριφορά των ισχυρών κλαμπ, όπως το είδαμε με τον εγωκεντρισμό των οπαδών της Σάλκε. Η οργή, η απογοήτευση, η πικρία που νιώθουν οι φίλαθλοι για την αποτυχία δεν αποτελούν αποκλειστικό τους προνόμιο. Κι αν αυτοί αισθάνονται ταπεινωμένοι, οι παίκτες είναι οι διπλά χαμένοι, όπως επιβάλει ο σκληρός κόσμος του επαγγελματικού ποδοσφαίρου.