«Πονούσα, αλλά δεν ήθελα να χάσω λεπτό»

Πώς έγινε το τρέξιμο πρωταγωνιστής της ζωής σας;

Ξεκίνησα να τρέχω όταν ο καθηγητής μου στην Πρώτη Γυμνασίου μού έβαλε στο μάθημα της Γυμναστικής 13 στο πρώτο τρίμηνο. Ετσι ζήτησα από τους γονείς μου να πάω στο Εθνικό Στάδιο της Πάτρας για να προπονηθώ προκειμένου να βελτιώσω τους βαθμούς μου. Οταν ξεκίνησα τις προπονήσεις, συνειδητοποίησα ότι το τρέξιμο με έκανε χαρούμενη. Ηταν απίστευτο το αίσθημα της ελευθερίας που ένιωθα όταν έτρεχα. Τότε δεν γνώριζα καν τι σημαίνει αθλητισμός, μεγάλες αποστάσεις, τι σημαίνει ρεκόρ, πανελλήνια πρωταθλήματα, τίποτα. Το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να τρέχω.

Πώς επιλέξατε τον Μαραθώνιο;

Θυμάμαι ένα απόγευμα που επέστρεψα στο σπίτι από την προπόνηση – καλοκαίρι του 1984 – είδα να παρακολουθεί ο πατέρας μου τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Αντζελες. Εκείνη τη στιγμή τερμάτιζαν οι μαραθωνοδρόμοι γυναίκες. Ηταν η χρονιά που μπήκαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες για πρώτη φορά. Ρώτησα τον πατέρα μου τι τρέχουν και μου λέει «Μαραθώνιο». Ηταν η πρώτη φορά που άκουγα τη λέξη αυτή. Τότε είπα, αυτό θέλω να κάνω. Την επόμενη μέρα πήγα έξω από το Εθνικό Στάδιο της Πάτρας που ήταν 1.000 μέτρα και προσπαθούσα να τρέξω όσο το δυνατόν περισσότερο. Ετρεξα περίπου 20 χιλιόμετρα για να δοκιμάσω τις αντοχές μου.

Ο πατέρας μου ήταν ψαράς, οπότε φεύγαμε με τα δύο ψαροκάικα και πηγαίναμε σε διάφορα νησιά του Ιονίου, που ήταν από την πλευρά του Αιτωλικού και του Αστακού.

…Τα μέρη μου.

Τα αγαπώ πάρα πολύ. Τον βοηθούσα τον πατέρα μου στο καΐκι, αλλά μετά έβγαινα έξω και έτρεχα. Δεν έχανα προπόνηση. Ετσι «έχτισα» τα πρώτα μου χιλιόμετρα και τα πρώτα μου όνειρα.

Πότε πήρατε την πρώτη σας διάκριση;

Τελείωσα την καριέρα μου έχοντας κάνει 14 πανελλήνια ρεκόρ, τρέχοντας σε όλους τους μεγάλους αγώνες: Πανευρωπαϊκούς, Παγκόσμιους, Βαλκανικούς. Το 1990 στην Κωνσταντινούπολη πήρα χρυσό μετάλλιο. Επίσης ήμουν η πρώτη Ελληνίδα που πήρε μέρος σε Ολυμπιακούς Αγώνες – στον Μαραθώνιο -, το 1996, στην Ατλάντα. Το πανελλήνιο ρεκόρ μου 2.33.40 (23/8/1998 στο Βουκουρέστι) δεν έχει καταρριφθεί. Αρχισα να κερδίζω στα σχολικά πρωταθλήματα. Αγαπούσα πολύ αυτό που έκανα και δεν με απασχολούσαν τα μετάλλια. Την άλλη μέρα πήγαινα για προπόνηση. Δεν ήμουν παιδί που πανηγύριζε τη νίκη. Την απολάμβανα εκείνη τη στιγμή και προχωρούσα παρακάτω γιατί ήξερα ότι όλα αυτά είναι κομμάτι της μεγάλης διαδρομής για να φτάσω στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Και το καταφέρατε.

Ναι, το 1996 στην Ατλάντα. Το 2004 τραυματίστηκα και δεν πήρα μέρος. Ηταν ένα σκληρό πλήγμα για μένα. Αλλά επειδή ήμουν πολύ ικανοποιημένη, είχα γεννήσει και την κόρη μου, θεώρησα πολύ καλή στιγμή για να αποχωρήσω. Η Αγάπη για μένα είναι το πιο σημαντικό μετάλλιο της ζωής μου. Και είμαι χαρούμενη γιατί η Αγάπη έχει καταφέρει να πετύχει τα δικά της προσωπικά ρεκόρ στη ζωή της – τελείωσε το Κολλέγιο με άριστα, έχει μια εξαιρετική πορεία στις σπουδές της στην ΑΣΟΕΕ και προχωράει.

Εχετε όμως και μια σπουδαία νίκη. Και αναφέρομαι στη μάχη που δώσατε με τον καρκίνο.

Διαγνώστηκα με καρκίνο το 2019 τον Ιούνιο. Την ημέρα που έμαθα ότι η Αγάπη πέρασε στο Πανεπιστήμιο, 45 λεπτά μετά δέχθηκα τηλέφωνο από τον γιατρό μου που μου είπε να πάω να τον δω από κοντά γιατί είχε δει κάτι στις εξετάσεις μου. Από το ζενίθ στο ναδίρ. Ηταν ένα σοκ! Η λέξη και μόνο είναι σοκαριστική.

Πώς αντιδράσατε;

Το εκμυστηρεύθηκα κατ’ αρχάς στις φίλες μου και όχι στην οικογένειά μου, διότι οι δικοί σου είναι πάντα πιο ευάλωτοι. Για δύο εβδομάδες ήμουν χαμένη. Εμπαινα στο Ιντερνετ και διάβαζα ό,τι υπήρχε σχετικά με τον καρκίνο του μαστού και τις χημειοθεραπείες. Πελαγώνεις, τα χάνεις. Επειτα άρχισα να συντονίζομαι και να οργανώνομαι, με τον γιατρό, τον Βασίλη Βενιζέλο, που είναι στο Metropolitan – με παρακολουθούσε, στο τι εξετάσεις θα κάνω και πώς έπρεπε να το αντιμετωπίσω.

Αρχίσατε έναν δύσκολο αγώνα. Υπήρχε στιγμή που δειλιάσατε, που αισθανθήκατε τις δυνάμεις να σας εγκαταλείπουν;

Ούτε μία στιγμή. Είχε τελειώσει η ασθένεια για μένα πριν περάσω όλη αυτή τη διαδικασία. Ημουν σίγουρη ότι θα καταφέρω να τερματίσω.

Τι σας έδινε αυτή την ελπίδα;

Αγαπώ πολύ τη ζωή. Εχω πάθος και δεν θα έβγαινα από το παιχνίδι εύκολα. Εβλεπα όμως τον εαυτό μου να χάνει κομμάτια του σε αυτή τη μάχη.

Τι εννοείτε;

Οταν τελείωσε η επέμβαση και αφαιρέθηκε ο όγκος, δεν έχασα λεπτό, γιατί δύο ημέρες μετά βγήκα έξω με την παροχέτευση και περπατούσα. Επειτα από μία εβδομάδα πήγα στο στάδιο, έτρεχα και προπονούσα τους δρομείς μου.

Το άθλημά σας λειτούργησε θεραπευτικά.

Το τρέξιμο μου έδινε χαρά και ικανοποίηση. Δεν φανταζόμουν όμως ότι θα λειτουργήσει τόσο καταλυτικά. Ο καρκίνος μου δεν ήταν εύκολος γιατί αφαιρέθηκαν 27 λεμφαδένες και οι τρεις από αυτούς ήταν ανοιχτοί. Δηλαδή μπορεί να υπήρχε μια καινούργια εστία καρκίνου μέσα στο σώμα μου. Ετσι έκανα 16 χημειοθεραπείες και 32 ακτινοβολίες και θα παίρνω ένα χάπι για 10 χρόνια.

Ποια είναι η πιο δύσκολη εικόνα που έχετε από εκείνη την περίοδο;

Οταν έκανα την πρώτη χημειοθεραπεία, πονούσα πάρα πολύ. Το φάρμακο καίει. Αλλά εγώ είχα βρει τον δικό μου τρόπο να βγαίνω και να τρέχω. Δεν ήθελα να χάσω λεπτό. Είπα ότι αυτό που περνάω είναι μία ακόμη εμπειρία που θα τη ζήσω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Οταν άρχισα να χάνω τα μαλλιά μου, έβαλα μια κάσκα – για να έχω λιγότερες απώλειες – με την οποία είχα το κεφάλι μου στους -32° για οκτώ ώρες. Πάλεψα σκληρά την κατάσταση. Θυμάμαι, ήταν Νοέμβριος και στο δέντρο που βλέπεις αν κοιτάξεις έξω αριστερά, όπως φύσηξε ο αέρας και έφυγαν τα φύλλα, φύγαν την ίδια στιγμή και τα μαλλιά μου. Ολα μαζί στον άνεμο. Σκέφτηκα, Θεέ μου, τι ζω. Ομως έλεγα η άνοιξη είναι μπροστά. Οπως θα γεμίσει ξανά φύλλωμα το δέντρο, έτσι θα βγουν και τα δικά μου μαλλιά. Ακόμη και όταν διάβαζα ή άκουγα στις ειδήσεις «έχασε τη μάχη…» επαναλάμβανα στον εαυτό μου «θα τα καταφέρεις».

Δεν χάσατε το κουράγιο σας στιγμή.

Ο Θεός στο ένα χέρι μού έβαζε ενέσεις χημειοθεραπείας και στο άλλο ενέσεις ευτυχίας. Δεν σταμάτησα στιγμή να περιποιούμαι τον εαυτό μου και να τρέχω. Ηθελα την καλύτερή μου εκδοχή κάθε λεπτό. Το ίδιο έκανα και στους αγώνες. Κατά τη διάρκεια της θεραπείας έμπαινα στο νοσοκομείο στις 8 το πρωί και έβγαινα στις 4 το απόγευμα. Μια μέρα γύρισα σπίτι, όπου με περίμενε η κοπέλα για να μου φτιάξει όσα μαλλιά μού είχαν απομείνει για να πάω στο gala Μαραθωνίου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με το δωδεκάποντο.

Ζητήσατε ψυχολογική βοήθεια;

Οχι, ποτέ, χωρίς να λέω ότι δεν τη χρειάζομαι. Είμαι χαρούμενη και αισιόδοξη. Πάντα έλεγα και λέω «όλα μπορούν να γίνουν». Το μεγαλύτερο δώρο που είχα από αυτή την περιπέτεια είναι να ξυπνάω στις 5 το πρωί, να τρέχω και να ονειρεύομαι ακόμη περισσότερο. Να βλέπω τη ζωή διαφορετικά, χωρίς να κλείνω τα μάτια μου και τ’ αφτιά μου σε ό,τι συμβαίνει γύρω μου.

Σε αυτά που συνέβησαν ήταν και οι εξελίξεις που κλυδώνισαν τον χώρο της τέχνης και του αθλητισμού μετά τις αποκαλύψεις της Σοφίας Μπεκατώρου. Ποιες ήταν οι σκέψεις σας;

Ο αθλητισμός είναι μικρογραφία της κοινωνίας. Οταν μια γυναίκα βάλλεται σωματικά ή λεκτικά, αφορά την κοινωνία σε πολλαπλά επίπεδα. Είναι η ώρα να μείνουμε με τον εαυτό μας και να προσπαθήσουμε να γίνουμε εμείς καλύτεροι. Αν βελτιώσουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας, θα έχει αντίκτυπο στην κοινωνία.

Εσείς έχετε δεχθεί σεξουαλική παρενόχληση;

Δεν θα ήθελα να τοποθετηθώ αυτή τη στιγμή. Δεν θα ήθελα να μιλήσω. Προέχει το θέμα της υγείας μου. Για 10 χρόνια θα πρέπει να παίρνω ένα χάπι που δημιουργεί πάρα πολλά προβλήματα. Πρέπει να παλέψω για ν’ ανακτήσω τις δυνάμεις μου. Οταν έρθει ο καιρός, είναι βέβαιο ότι θα πω αυτά που πρέπει.

Θα περιμένουμε με ενδιαφέρον και αγωνία. Τελικά μάθατε γιατί σας έβαλε ο καθηγητής σας 13 στη Γυμναστική;

Οταν ύστερα από πολύ καιρό τον ρώτησα, μου εξήγησε ότι ήταν ένα λάθος: «Παιδί μου, 19 ήθελα να σου βάλω και έγραψα 13».