Κρύες βραδιές στο Στόουκ

Μισή ώρα καθυστέρησε να ξεκινήσει το παιχνίδι της Τσέλσι με την Μπράιτον το απόγευμα της Τρίτης. Το πούλμαν με τους παίκτες δεν μπορούσε να παρκάρει: οι οπαδοί της, ντυμένοι στα μπλε, διαμαρτύρονταν για την απόφαση της ομάδας τους να συμμετάσχει στην ευρωπαϊκή Σούπερ Λίγκα. «Θέλουμε τις κρύες νύχτες στο Στόουκ», έγραφε το χαρτόνι που κρατούσαν. Εφυγαν μόνο όταν ένας εκπρόσωπος τους ανακοίνωσε την απόσυρση της Τσέλσι από το εγχείρημα. Δεν ήταν η μόνη: όλες οι βρετανικές ομάδες έκαναν το ίδιο.

Στο Στόουκ, μια σχετικά μικρή πόλη του Σταφορντσάιρ με περίπου 200.000 κατοίκους, είναι ευρέως γνωστοί για τα κεραμικά και τις πορσελάνες τους. Πρόκειται για μια χαρακτηριστική περιοχή της Μέσης Αγγλίας, κομμάτι του «κόκκινου τείχους», που για πρώτη φορά το 2019 έστειλε Συντηρητικούς στη Βουλή. Η ομώνυμη ποδοσφαιρική ομάδα της πόλης, από την άλλη, δεν θεωρείται από τις καλύτερες στη Βρετανία – για την ακρίβεια, είναι σχεδόν άγνωστη στους μη μυημένους Ευρωπαίους, παρότι από το 2008 έως το 2018 αγωνιζόταν στην Πρέμιερ Λιγκ. Στις πολλές δεκαετίες της ποδοσφαιρικής της ζωής, η Στόουκ έχει κερδίσει τον έναν και μοναδικό μεγάλο της τίτλο μια κρύα νύχτα του 1972, όταν έκανε το θαύμα. Οταν κέρδισε την Τσέλσι και κατάφερε να κατακτήσει το Λιγκ Καπ.

Το 2010, η Στόουκ έγινε θέμα συζήτησης στους ποδοσφαιρικούς κύκλους – εκείνη την περίοδο φημιζόταν για την καυτή έδρα της, στο γήπεδο Μπριτάνια, και για το σκληρό αμυντικό της παιχνίδι. Περιγράφοντας ένα μάλλον αδιάφορο ματς ανάμεσα στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και την Εβερτον, δύο βρετανοί σχολιαστές έπιασαν την κουβέντα για τον Μέσι, τότε υποψήφιο για τη Χρυσή Μπάλα. «Θα μπορούσε άραγε να παίξει μια κρύα νύχτα στο Μπριτάνια;», αναρωτήθηκε ο ένας εξ αυτών για τον αργεντινό μέσο. Αυτό ήταν. Η Στόουκ μπήκε στον χάρτη του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, χωρίς να έχει καλά καλά ξεμυτίσει από τα βρετανικά σύνορα. Εγινε ο συμβολικός εκπρόσωπος των ομάδων που δεν έχουν χρήματα, αλλά τσαγανό. Ο Μέσι μάλλον ενοχλήθηκε, απαντώντας στο Sky News «σε όσους λένε ότι δεν μπορεί να παίξει στην Αγγλία» πως έπαιξε πρώτη φορά στο Ροσάριο και όχι στο Καμπ Νου. Θυμίζοντας, δηλαδή, τη δική του φτωχική καταγωγή, τις κακές συνθήκες που επικρατούσαν όταν ξεκίνησε την μπάλα. Υπενθυμίζοντας, ίσως, πως ακόμα κι αν όλα χάνονταν, οι αγώνες δεν θα σταματούσαν. Οι φίλαθλοι των μεγάλων ομάδων και γι’ αυτό τις αγαπούν: πριν γίνουν φαβορί, με ακριβές φανέλες και φροντισμένα γήπεδα, εκείνες ήταν το αουτσάιντερ. Ενίοτε είναι ακόμα.

Το ξέρουμε το συναίσθημα, έτσι δεν είναι; Μια μικρή χώρα, χωρίς την ποδοσφαιρική παράδοση της Αγγλίας ή της Γερμανίας (σίγουρα χωρίς την οικονομική επιφάνειά τους), συμμετείχε κάποτε στα τελικά ενός Euro με στόχο να μην ξεφτιλιστεί. Κάθε γκολ ήταν έκπληξη. Και στο τέλος, όταν η μικρή χώρα βρέθηκε στην κορυφή, ο Κριστιάνο Ρονάλντο των πολλών εκατομμυρίων έκλαιγε πεσμένος στο γρασίδι – κανείς δεν το περίμενε, όμως η Πορτογαλία είχε χάσει το τρόπαιο μέσα στο ίδιο της το σπίτι. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από το γκολ του Ελ Αραμπί στο Λονδίνο, λίγο πριν από τη λήξη του αγώνα του Ολυμπιακού με την Αρσεναλ, που σήκωσε τα σπίτια στο πόδι από τους πανηγυρισμούς. Οσα χρόνια κι αν περάσουν, εκείνο το πέναλτι του Μπασινά, που έγραψε το Παναθηναϊκός – Μπαρτσελόνα 1-0, οι φίλοι του Τριφυλλιού δεν θα το ξεχάσουν ποτέ.

Θα έχουμε να το λέμε: η μαγεία του ποδοσφαίρου σώθηκε από τους βρετανούς οπαδούς. Εκείνους που, όσα κακά κι αν έχουν, ζουν και αναπνέουν για το παιχνίδι. Για εκείνη την κρύα νύχτα στο Στόουκ, για τη φοβερή στιγμή που στο σφύριγμα της λήξης το αουτσάιντερ έχει κερδίσει το φαβορί.