Ακόμα πληρώνουμε την 21η Απριλίου 1967

Πενήντα τέσσερα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την επιβολή της δικτατορίας της 21ης Απριλίου. Και, πάνω από μισόν αιώνα μετά, ακόμα πληρώνουμε ακριβά τη δικτατορία των τριών επίορκων αξιωματικών και όλων όσοι τους ακολούθησαν στα επτά μαύρα χρόνια. Δεν είναι σχήμα λόγου, ούτε υπερβολή ότι ακόμα τους πληρώνουμε. Είναι η τραγική πραγματικότητα, που δείχνει, και με αυτόν τον τρόπο, το γιατί τέτοια καθεστώτα δεν συνιστούν τίποτε άλλο παρά καταστροφή για τις χώρες και τους λαούς στους οποίους καταφέρνουν να επιβληθούν. Μάλιστα, εν προκειμένω, η καταστροφή, που έχει ακόμα και σήμερα συνεχείς συνέπειες, έχει χαρακτήρα εθνικό: οι χουντικοί υποτίθεται ότι ήρθαν να… σώσουν το έθνος, το οποίο, τελικά, οδήγησαν σε όλεθρο διαρκείας που οι συνέπειές του είναι ακόμα και σήμερα απολύτως ενεργές. Πέρα από όση ζημιά έκανε στη δημοκρατία, στους πολίτες, στους θεσμούς και σε όλα τα άλλα, η χούντα άφησε, περισσότερο από οπουδήποτε αλλού, το βαθύ σημάδι της στην Κύπρο αλλά και στα ελληνοτουρκικά. Οδήγησε στη διαμόρφωση συνθηκών που έκτοτε δεν ξεπεράστηκαν ποτέ.

Η πενταμερής διάσκεψη της επόμενης εβδομάδας για την Κύπρο δεν είναι τίποτα άλλο παρά κληρονομιά των δικτατόρων. Αυτό δεν απαλλάσσει την Τουρκία από τις ευθύνες μιας παράνομης εισβολής και, κυρίως, εσαεί κατοχής τμήματος της χώρας.

Ομως η αλήθεια είναι ότι η ελληνική χούντα άνοιξε την πόρτα αυτής της καταστροφής. Και όχι απλώς την άνοιξε, αλλά όταν οι Τούρκοι βρήκαν την ευκαιρία που επί χρόνια περίμεναν και μπήκαν, η χούντα εξαφανίστηκε. Δεν αντιστάθηκε. Διαλύθηκε. Κρύφτηκε. Δεν πολέμησε. Ανθρωποι πολέμησαν, μονάδες πολέμησαν, όμως η χούντα τούς πρόδωσε εξίσου και αυτούς: τους παράτησε μόνους χωρίς στήριξη στα χέρια ενός κατά πολύ πλέον υπέρτερου στρατιωτικά εισβολέα. Το 1974, η χούντα είχε ήδη πριν από την εισβολή αδειάσει τα φυλάκια της βόρειας ακτογραμμής της Κύπρου – τα ίδια φυλάκια από τα οποία το 1964 δεν θα μπορούσε να περάσει ούτε κουνούπι. Οι Τούρκοι έκαναν περίπατο. Η χούντα εγκατέλειψε και όσους αντιστάθηκαν. Τους πρόδωσε και αυτούς, όπως την Κύπρο. Είναι ένα μέγα εθνικό έγκλημα διαρκείας, που ούτε μπορεί να ξεχαστεί, ούτε να συγχωρεθεί ποτέ. Και το έκαναν δήθεν… πατριώτες!

Ομως δεν είναι μόνον η Κύπρος: και οι αμφισβητήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο, ιδίως οι παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου, είναι επίσης κληρονομιά της περιόδου της χούντας. Τότε ξεκίνησαν και, έκτοτε, δεν σταμάτησαν ποτέ. Η πιο καθοριστική στιγμή ήταν όταν η «κυβέρνηση» Ανδρουτσόπουλου ανακοίνωσε θριαμβευτικά, για να κερδίσει όπως πίστευε δημοφιλία, ότι ανακαλύφθηκαν πετρέλαια στο Αιγαίο που θα έκαναν την Ελλάδα… Σαουδική Αραβία. Οι άνθρωποι ούτε κατάλαβαν τι είπαν, ούτε πώς, ούτε πότε το είπαν. Ούτε τις επιπτώσεις όλων αυτών. Λίγο καιρό νωρίτερα, ο Παπαδόπουλος είχε κάνει το άλλο, ακόμα μεγαλύτερο έγκλημα εις βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου: είχε απαγορεύσει στους Αμερικανούς να ανεφοδιάσουν τα βομβαρδιστικά τους στην Κρήτη καθ’ οδόν προς τη Μέση Ανατολή για τον ισραηλοαραβικό πόλεμο του 1973. Μέσα σε ένα βράδυ, επειδή ήθελε ξαφνικά να γίνει Νάσερ, ο Παπαδόπουλος άλλαξε εντελώς τη γεωπολιτική συνθήκη της θέσης και του ρόλου της Ελλάδας, την οποία δεν είχε καταφέρει να αλλάξει ούτε ο Στάλιν στη Γιάλτα, ούτε ο Εμφύλιος Πόλεμος μετά τη Γιάλτα. Το έκανε όμως ο Παπαδόπουλος. Που κατέστησε την Ελλάδα σε χρόνο μηδέν χώρα εχθρική και προς το Ισραήλ και προς τις ΗΠΑ. Είχε δολοφονήσει τη Δημοκρατία το 1967 για να σώσει, υποτίθεται, την Ελλάδα από τον «Κομμουνισμόν» και τη Μόσχα. Και, τελικά, την έστρεψε ο ίδιος ευθέως κατά της Δύσης! Κάτι που με δημοκρατία δεν θα είχε συμβεί ποτέ.