Βάστα γερά, Μάριο…

Στη δημόσια συζήτηση που έχει ξεκινήσει για την επόμενη μέρα μετά την πανδημία, υπάρχει ο συνήθης διχασμός. Κάποιοι φαντάζονται ένα κράτος «πατερούλη» που καταστρώνει δήθεν αναπτυξιακά σχέδια διασώζοντας τους πάντες στο όνομα της δήθεν κοινωνικής ηρεμίας. Κάποιοι άλλοι φαντάζονται ένα κράτος που δίνει όλα τα απαραίτητα εργαλεία για να σωθούν όσοι μπορούν να σωθούν. Δυο διαφορετικοί κόσμοι. Οι νοσταλγοί του Οργανισμού Προβληματικών Επιχειρήσεων της δεκαετίας του ’80, των κρατικοποιήσεων της δεκαετίας του ’70 και άλλων συναφών μηχανισμών «διασώσεων» ελπίζουν να πάρουν το πάνω χέρι. «Ονειρεύονται» κρατικοποιήσεις τραπεζών, με στόχο την προστασία του κοινωνικού συμφέροντος, «δίχτυα προστασίας» των θέσεων εργασίας και άλλες παρωχημένες ιδεολογίες. Μόνο για την περίφημη «παραγωγική ανασυγκρότηση» δεν έχουμε ακούσει ακόμα, για να μυρίσει ακόμα περισσότερο ναφθαλίνη. Δεν το λένε ξεκάθαρα, αλλά οραματίζονται έναν μηχανισμό ή πολλούς μηχανισμούς, που θα κόβει επιταγές από το Ταμείο Ανάκαμψης προς όφελος του «κόσμου». Οσο αυθαίρετο και αν είναι αυτό το ιδεολόγημα, ξέρουν ότι πιάνει στους πολλούς. Δημιουργείται η φουρνιά των επόμενων κινημάτων «δεν πληρώνω», των νέων δυσαρεστημένων. Τους έχουν παραπλανήσει αρχικά ότι έρχονται πολλά λεφτά και τους έχουν πει ότι έχετε λαμβάνειν όλοι. Τώρα τους λένε «να δείτε που δεν θα πάρετε τίποτα», γιατί το «σύστημα» θα τα μοιράσει στους «δικούς του». Απλό και κατανοητό ως αφήγημα. Δημιουργεί νέες πλατείες «κινημάτων». Εκλέγει μέχρι και κυβερνήσεις.

Στην άλλη πλευρά, βρίσκεται μια άποψη λιγότερο ελκυστική. Απόλυτα ρεαλιστική, προσαρμοσμένη όχι μόνο σε όσα πρόσφατα περάσαμε ως χώρα με τη χρεωκοπία και τα Μνημόνια, αλλά ταυτισμένη με όσα συμβαίνουν σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο. Στα πλεονεκτήματά της σε σχέση με τις θέσεις που ακούγονταν την προηγούμενη δεκαετία είναι ότι τουλάχιστον αποκηρύσσει τη λιτότητα. Υπόσχεται ότι από αυτή την κρίση θα βγούμε όλοι μαζί με λιγότερους φόρους, περισσότερες δαπάνες και πολλά χρήματα από την Ευρώπη, τα οποία στόχος είναι να δημιουργήσουν πολλές και καλές νέες θέσεις απασχόλησης. Απλά προτείνει αυτή η κατανομή να γίνει ορθολογικά και με τη σωστή σειρά, προκειμένου να μην εξανεμιστούν όλα αυτά τα λεφτά. Να γίνουν επενδύσεις που θα δημιουργήσουν δουλειές και όχι μόνο κατανάλωση, στην περίπτωση της Ελλάδας, εισαγόμενων προϊόντων.

Σε αυτόν τον δρόμο, τον ενάρετο, υπέρμαχός του είναι ένας σημαντικός ευρωπαίος πολιτικός, ο ιταλός πρωθυπουργός Μάριο Ντράγκι. Την περασμένη Παρασκευή κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στη Ρώμη συμπύκνωσε σε λίγες λέξεις όλο το αφήγημα της «μυαλωμένης» ευρωπαϊκής πλευράς βάζοντας στη δημόσια συζήτηση το «καλό χρέος» αυτό που δημιουργείται για να βοηθήσει την οικονομία να ανακάμψει της πανδημίας. Ο ίδιος δεν δίστασε να αυξήσει το χρέος της Ιταλίας κατά επιπλέον 70 δισ. ευρώ, εκτοξεύοντάς το κοντά στο 160%, πάνω και από τα επίπεδα που είχε διαμορφωθεί μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το έκανε και πιο συγκεκριμένο, «το δημόσιο χρέος είναι καλό, εάν μπορείτε να επαναφέρετε μια εταιρεία στις αγορές και να της επιτρέψετε να αναπτυχθεί μόνη της». Οχι στον αναπνευστήρα όπως υποστηρίζουν οι έλληνες κρατιστές, αλλά δυνατή στην κανονική οικονομική ζωή.

Αν σκεφτεί κανείς ότι ο ίδιος ο Ντράγκι είναι ο δημιουργός των σημερινών μέτρων ενίσχυσης της ρευστότητας, που επιτρέπει στις ευρωπαϊκές οικονομίες να πατούν στα πόδια τους, δικαιολογημένα μπορούμε να πούμε: Βάστα γερά, Μάριο…