Αντιπολίτευση στα πρόθυρα νευρικής κρίσης

Ποιος είναι ο ρόλος της αντιπολίτευσης σε όλον τον κόσμο – ή τουλάχιστον εκεί όπου η πολιτική κατάσταση επιτρέπει να υπάρχει αντιπολίτευση; Να ελέγχει την κυβέρνηση και να ασκεί κριτική στο έργο της. Ποιος είναι ο σκοπός της αντιπολίτευσης σε όλον τον κόσμο; Να κόβει ψήφους από την κυβέρνηση και να τις καρπώνεται η ίδια. Νομοτελειακά πράγματα.

Τι συμβαίνει στην Ελλάδα, 21 μήνες μετά τις εκλογές και με όλα τα οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά, ακόμη και ψυχικά παρελκόμενα αυτής της πρωτοφανούς πανδημίας; Να έχει χάσει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης περισσότερες μονάδες από την κυβερνητική παράταξη σε σχέση με τα αποτελέσματα των εκλογών της 7ης Ιουλίου 2019. Πιθανότατα όχι μοναδικό αλλά, οπωσδήποτε, σπάνιο φαινόμενο. Διότι η φθορά είναι, κατά κανόνα, αποτέλεσμα διακυβέρνησης. Η αντιπολιτευτική φθορά είναι μια ακόμη τεράστια επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι λόγοι; Οι αναλυτές μπορούν να βρουν πολλούς. Η απλή λογική λέει ότι κάποιος αντιπολίτευεται όπως κυβερνά. Καλή κυβέρνηση, καλή αντιπολίτευση. Κυβέρνηση με ψέματα, αντιπολίτευση με μπαρούφες. Και όπως κυβέρνησε ο ΣΥΡΙΖΑ – σαν μια παρέα που, από συγκυρίες, βρέθηκε αραχτή στους καναπέδες του Μαξίμου – έτσι και αντιπολιτεύεται. Σαν περσινή αρραβωνιαστικιά που δεν μπορεί να χωνέψει ότι χάλασε ο αρραβώνας (στην προκειμένη περίπτωση, με την εξουσία). Και πάει τα βράδια και χτυπάει τα κουδούνια στην πολυκατοικία του πρώην μνηστήρα για να κάνει σαματά. Και διηγείται στη γειτονιά τις «πομπές» του.

Το κόμμα της αντιπολίτευσης έγινε κυβέρνηση ποντάροντας – επί μία, τουλάχιστον, πενταετία – στο θυμικό των ψηφοφόρων που ήταν ήδη σε έξαρση λόγω οικονομικής κρίσης. Κυβέρνησε αναμοχλεύοντας επίσης το θυμικό με μούφα δημοψήφισμα, καλαματιανούς σε πλατείες, λεκτικές ρομφαίες (φληναφήματα και πομφόλυγες δηλαδή) για χαμένες αξιοπρέπειες, συστήματα διαπλοκής, καναλάρχες που πίνουν το αίμα του φτωχού λαού και την Ολγα Γεροβασίλη να προσπαθεί, καταφανώς, να συγκρατήσει τον λυγμό της τότε που, επειδή το ΣτΕ έκρινε αντισυνταγματικό τον διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες, κάποια παιδάκια δεν θα πήγαιναν στο νηπιαγωγείο.

Διεγείροντας το θυμικό προσπαθεί και να ασκήσει αντιπολίτευση. Και το θυμικό, για να διεγερθεί, δεν τσεκάρει την αλήθεια. Μωρέ θα βάλω εγώ το στικεράκι, παραδείγματος χάρη, για το κλείσιμο του ΚΕΘΕΑ, θα διατρανώσω τον αποτροπιασμό μου για το «τσιμέντωμα της Ακρόπολης», θα συντονιστώ με τα «κορίτσια» που έχουν αναλάβει τη διαδικτυακή εργολαβία της αντιπολίτευσης και άσε την αλήθεια να κουρεύεται.

Στον Αϊνστάιν αποδίδεται η ρήση περί της ουτοπίας να προσδοκάς διαφορετικά αποτελέσματα ακολουθώντας την ίδια τακτική. Το ίδιο ουτοπικό όμως είναι να προσδοκάς τα ίδια αποτελέσματα ακολουθώντας την ίδια τακτική όταν όλα γύρω τριγύρω έχουν αλλάξει.

Η Ιστορία κάτω
από τα πόδια μας

Συνέβη στην Πάρο, στο χωριό του πατέρα μου, τη δεκαετία του 1960. Κάποιος γεωργός που επισκεύασε το παλιό σπίτι του, κότσαρε πάνω από την πόρτα ένα «στόλισμα» που είχε βρει σκάβοντας στο χωράφι του. Στην πραγματικότητα ήταν μια επιτύμβια, μάλλον, πλάκα με τους Διόσκουρους. Που, όντως, είχε βρει σε μικρό βάθος στο χωράφι του.

Ετσι είναι αυτός ο τόπος. Να περπατάμε πάνω στην Ιστορία μας. Λίγες δεκάδες εκατοστά κάτω από τα πόδια μας να υπάρχουν σπαράγματα του αρχαίου πολιτισμού μας. Δεν ξέρω πολλούς τόπους που να συμβαίνει αυτό.

Το σκεφτόμουν με αφορμή την επέτειο της ανεύρεσης του Ηνίοχου στις 16 Απριλίου 1896. Ενός από τα πιο σημαντικά γλυπτά της αρχαίας ελληνικής τέχνης. Ενας σεισμός τον 4ο π.Χ. αιώνα, όπως λένε οι ειδικοί, στάθηκε η αφορμή ώστε το χάλκινο άγαλμα να «επιβιώσει» κάτω από τη γη σχεδόν ανέπαφο, σε όρθια θέση. Και οι γάλλοι αρχαιολόγοι που το ανακάλυψαν, μιλούσαν τότε για κάτι σαν θαύμα που έκανε, για μια στιγμή, το παρελθόν και το παρόν κοινό χρόνο.