«Ούρσουλα ορθή»

Μα τι ωραία φωτογραφία. Τι ωραία φωτογραφία. Η πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν όρθια στήλη άλατος και οι δύο άντρες, κατά τη γνώμη τους, ο κ. Ερντογάν και ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, παρακαλώ, ο κ. Σαρλ Μισέλ με τ’ όνομα, να κουραδιάζονται στις χρυσοποίκιλτες πολυθρονάρες τους. Αναυδη η πρόεδρος υποτονθόρυσε ένα «Εεεε». Εξ και ξερός, απάντησε με το βλέμμα του ο Σουλτάνος. Ο δε δικός μας, ο Ευρωπαίος, και καλά, Σαρλ Μισέλ, κοίταζε σαν την αγελάδα που έβλεπε τα τρένα να περνούν. Τελικά κάποιος μπήκε στη μέση και τη βολέψανε σε έναν καναπέ ‘κεί χάμω, πάντα σε χαμηλότερο επίπεδο από τα δύο αρσενικά, να κρατάμε τις αποστάσεις διότι γυναίκα, σου λέει, δεν είμαστε ίσα κι όμοια. Αλλο το δικό μας level.

Και ύστερα απ’ όλη αυτή την καραπροσβολάρα καθήσανε και μιλήσανε επί τρεις ώρες, παρακαλώ. Απορώ με την υπομονή και την ευγένεια αυτής της κυρίας. Κατόπιν εορτής, βέβαια, και μετά τον σάλο που δημιουργήθηκε κι αφού η φωτογραφία είχε κάνει τον γύρο του κόσμου, βγήκε στα σόσιαλ ο κύριος (ο Θεός να τον κάνει) Σαρλ Μισέλ κι άρχισε τα κορακίστικα «Ξέρετε, το πρωτόκολλο… το seating…». Βρε, δεν μας shitting, λέω εγώ, κι εσύ και το πρωτόκολλό σου, ανάγωγε του κερατά.

Τώρα θυμάμαι και κάτι δικές μας αντίστοιχες συμπεριφορές. Πότε ήτανε; Επί Καραμανλή, όχι του μεγάλου, του μικρού, του Κώστα. Ητανε, βλέπεις, και κουμπάρος του Ερντογάν, μην τα ξεχνάμε αυτά, αν και, όπως απεδείχθη, με κουμπαριές δεν βάφονται αβγά, τέλος πάντων, έβγαινε ο πρώην πρωθυπουργός από το αυτοκίνητο, κάπου πηγαίνανε με τη σύζυγό του, σε μια εκδήλωση, κάτι, βγαίνει πρώτος ο Καραμανλής (ο μικρός πάντα), κάνει να βγει και η κυρία Παζαΐτη, της κοπανάει την αλεξίσφαιρη την πόρτα στη μούρη και προχωράει αγέρωχος με ύφος υπεράνω προσπαθώντας να βρει κουμπότρυπα να χώσει το κουμπί και όλο να μην τη βρίσκει. Θα μου πεις, άλλες εποχές. Αλλα ήθη. Αλλα έθιμα.

Για να επανέλθω στο θέμα μας, δεν ξέρω εσείς, αλλά εγώ πιστεύω ακραδάντως ότι έπειτα από αυτήν τη φωτογραφία της κυρίας Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν σύξυλης μπροστά στον Σουλτάνο πρέπει οπωσδήποτε η κυρία Μενδώνη να υποβάλει την παραίτησή της. Νισάφι πια. Λίγη τσίπα.

Μ’ αρέσει που θέλω κι αστεία. Δεν κοιτάω το χάλι μας, έναν χρόνο τώρα άνεργοι. Κι εντάξει, οι περισσότεροι άνεργοι είναι, δεν λέω, αλλά ακούω τα σχολεία υπολογίζεται ν’ ανοίξουν τότε, το λιανεμπόριο μεθαύριο, η εστίαση το Πάσχα. Για το ρημάδι το θέατρο, κουβέντα. Λέξη. Λες και δεν υπάρχουμε. Είμαστε ανύπαρκτοι. Και όχι για τώρα, για πάντα. Δεν υπάρχουμε στο μέλλον τους. Βάλτε κάποιον, έναν υπεύθυνο, ανεύθυνο, ανευθυνοϋπεύθυνο του υπουργείου, του ξεϋπουργείου, ό,τι σας βρίσκεται πρόχειρο, βρε αδερφέ, να πει μια κουβέντα, κάτι. Εστω και ψέμα, να έχουμε κι εμείς μια ελπίδα να πορευόμαστε στον αποκλεισμό μας. Ουφ. Φούντωσα τώρα.

Μπα, δεν βαριέσαι. Θ’ ακολουθήσω πιστά το ρηξικέλευθο παράδειγμα της Ντόρας που είπε: «Εμένα δεν με κρατάει κανείς. Το Πάσχα θα πάω στην Κρήτη». Αυτό θα κάνω κι εγώ, διότι, έτσι όπως είμαι, κι εμένα δεν με κρατάει κανείς. Το Πάσχα θα μείνω στο σπίτι. Κι ας το πληρώσω το πρόστιμο. Χαλάλι.