Οταν το παρελθόν του Ραγκούση εκδικείται

Οσο ο ΣΥΡΙΖΑ επιμένει να μην επιτίθεται ανοιχτά στο Κίνημα Αλλαγής, επιλέγοντας να το βγάζει από το κάδρο της κριτικής του, τα σενάρια για νέο κύμα μεταπήδησης στελεχών από τις κεντροαριστερές παρυφές στην αγκαλιά του Αλέξη Τσίπρα ανοίγουν και πάλι. Στη Χαριλάου Τρικούπη ωστόσο δεν ανησυχούν – και αν κάτι τούς κάνει να μην ανησυχούν δεν είναι οι καλές προθέσεις του ΣΥΡΙΖΑ αλλά η ζημιά που προκαλούν στην αξιωματική αντιπολίτευση τα πρώην πασοκικά στελέχη.

Ενδεικτική, εξηγούν, είναι η περίπτωση του Γιάννη Ραγκούση. Από λάθος των υπευθύνων στην Κοινοβουλευτική Ομάδα, ο Ραγκούσης ήταν ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος κατά τη συζήτηση για τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής για τον Νίκο Παππά και την υπόθεση των τηλεοπτικών αδειών. Και αυτό παρότι ο ίδιος, σε δηλώσεις του την περίοδο που διεξαγόταν ο διαγωνισμός, είχε χρησιμοποιήσει πολύ σκληρές εκφράσεις εναντίον του πρώην υπουργού Επικρατείας αλλά και της διαδικασίας. Σε αναρτήσεις του, έκανε λόγο για «δούναι και λαβείν κάτω από το τραπέζι», «αδιαφανή δοσοληψία», και εκτιμούσε πως η τότε κυβέρνηση θα έχει «κακό τέλος», γιατί «στήνει παράγκα με τις άδειες».

Αυτές τις δηλώσεις εκμεταλλεύθηκε η ΝΔ για να χτυπήσει τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά κυρίως το Κίνημα Αλλαγής, με τον Βασίλη Κεγκέρογλου, ο οποίος υπενθύμιζε διαρκώς τι γνώμη είχε για τον διαγωνισμό ο σημερινός κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος βρισκόταν στα πρώτα έδρανα του κόμματός του την ώρα που στο βήμα μιλούσε ο Παππάς. Ενδεχομένως μετά από αυτή την εμπειρία ο Ραγκούσης δεν βρέθηκε στη λίστα των βουλευτών που θα συμμετάσχουν στην προανακριτική που ξεκινάει σήμερα, ενώ η γκρίνια έφτασε και στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, τα στελέχη του οποίου πρέπει να έχουν πλέον τον νου τους για το τι έκαναν και τι έγραφαν όσοι μετακινήθηκαν στην Κουμουνδούρου το 2018.

Ο Ραγκούσης δεν είναι ο πρώτος ούτε ο τελευταίος που βρέθηκε να υπερασπίζεται κάτι που μέχρι πριν από λίγα χρόνια αποκήρυσσε. Η στρατηγική των μεταγραφών που εφάρμοσε ο ΣΥΡΙΖΑ όταν αποφάσισε να μη συγκυβερνά πια με τους ΑΝΕΛ είχε μόνο βραχυπρόθεσμα οφέλη – εν τέλει, η κεντροαριστερή βάση την εξέλαβε ως απόπειρα λεηλάτησης του πασοκικού χώρου, γι’ αυτό οι εναπομείναντες εκεί συσπειρώθηκαν σχεδόν αναπάντεχα στο Κίνημα Αλλαγής. Από την άλλη, όσοι έφυγαν τότε βρέθηκαν εκτεθειμένοι και εντός συριζαϊκού κομματικού μηχανισμού: ελάχιστοι έγιναν αποδεκτοί, ενώ οι περισσότεροι αποτελούν ως σήμερα έναν προεδρικό κορμό του οποίου το παρελθόν συγκρούεται με τους παραδοσιακούς συριζαίους, είτε αυτοί στηρίζουν την ηγεσία είτε ανήκουν στην αξιωματική αντιπολίτευση. Μια εκ νέου απόπειρα ενσωμάτωσης κεντροαριστερών στελεχών θα δημιουργούσε αντίστοιχα προβλήματα στον ΣΥΡΙΖΑ – που, έτσι κι αλλιώς, δεν είναι πια κυβέρνηση για να προσφέρει το δέλεαρ της εξουσίας αλλά αξιωματική αντιπολίτευση.