Πρόβλημα

Πρόβλημα με τον Πολάκη δεν έχει η κυβέρνηση. Το αντίθετο, μάλλον καλό τής κάνει.

Πρόβλημα με τον Πολάκη έχει ο πολιτικός πολιτισμός μας. Κανείς δεν μπορεί να δεχτεί ότι η ελληνική ιστορία είναι μια ανιστόρητη κι ανελέητη σύγκρουση μεταξύ ηρώων που συμπεριφέρονταν σαν καθάρματα και καθαρμάτων που έκαναν τους ήρωες.

Στην Ελλάδα έχουμε παρατάξεις. Οχι συμμορίες. Εχουμε πολιτικούς. Οχι μαχαιροβγάλτες.

Πρόβλημα με τον Πολάκη έχουν φυσικά όσοι δεν είναι με τον Πολάκη. Οι απόψεις του δεν θα άξιζαν σοβαρή κουβέντα αν η στρεβλή και διχαστική ανάγνωση της ιστορίας που έχει επινοήσει δεν αποτελούσε προσβολή για την ευρεία πλειονότητα των ελλήνων πολιτών και τους προγόνους τους.

Οσων δηλαδή είχαν την τύχη ή την ατυχία να μην ταυτίζονται ούτε να προέρχονται από την ιστορική κουρελού του Πολάκη.

Πρόβλημα με τον Πολάκη έχει αναπόφευκτα ο Τσίπρας. Οταν ένας πρώην υπουργός σπεύδει νυχτιάτικα να διορθώσει μια δημόσια παρέμβαση του αρχηγού του, δεν νομίζω ότι υπάρχει σαφέστερος τρόπος για να του δείξει πού τον γράφει.

Και δεν γνωρίζω πώς και για πόσο μπορεί ένας πολιτικός αρχηγός να ανεχθεί μια τέτοια σκαιά μεταχείριση από ένα στέλεχός του. Η ρόμπα δεν είναι αρχηγικό ένδυμα.

Πρόβλημα με τον Πολάκη έχει σίγουρα η Αριστερά στο σύνολό της. Η προσπάθεια του Πολάκη να εφεύρει μια «αριστερή ιστορία» δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να θέτει την Αριστερά εκτός εθνικής ιστορίας.

Δεν ξέρω πόσοι αριστεροί, πλην κάποιων ανεπίδεκτων φανατικών, θα συμφωνούσαν μαζί του.

Αν υποθέσουμε ότι εδώ και μερικές δεκαετίες η Αριστερά επιχειρεί να ενσωματωθεί στο εθνικό αφήγημα και να αναδειχθεί στην εθνική συνείδηση, αν υποθέσουμε ότι και ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να εγγραφεί σε κάποιας μορφής πολιτική ομαλότητα, έρχεται ο Πολάκης να βροντοφωνάξει πως τίποτα από αυτά δεν ισχύει. Και να απειλήσει ότι «η δεύτερη φορά θα είναι αλλιώς».

Δεν ξέρω τι ακριβώς εννοεί, ούτε πώς θα είναι το «αλλιώς». Απλώς είναι η ασφαλέστερη μέθοδος για να μην υπάρξει δεύτερη φορά.

ΥΓ: Ο πρέσβης και τέως υπουργός κ. Π. Μολυβιάτης και ο κ. Π.Κ. Ιωακειμίδης είχαν την καλοσύνη να μου επισημάνουν μια ανακρίβεια στο χθεσινό μου σημείωμα.

Το 2004 η συζήτηση δεν αφορούσε την αναγνώριση της Τουρκίας ως υποψήφιας χώρας όπως έγραφα – αυτό είχε γίνει το 1999… Αλλά την έναρξη των διαπραγματεύσεων ένταξης.

Mea culpa, που θα έλεγε και ο αείμνηστος!