Πάθη

Είναι κατακριτέο να έχει δεσμό ένας Ελληνας με μια Τουρκάλα; Οχι βέβαια. Είναι προβληματικό να έχει δεσμό ο διπλωματικός σύμβουλος του έλληνα πρωθυπουργού με υψηλόβαθμο στέλεχος της τουρκικής, της αλβανικής, της βορειομακεδονικής ή της ρωσικής πρεσβείας; Ενδεχομένως. Είναι και επικίνδυνο;

Η σχέση που διατηρούσε ο Βαγγέλης Καλπαδάκης με τη Φεϊζά Μπαρουτσού ήταν γνωστή εδώ και χρόνια. Είχαν γράψει γι’ αυτήν οι εφημερίδες, είχε κάνει ερώτηση στη Βουλή το 2016 και ο Ανδρέας Λοβέρδος θέτοντας ζήτημα εθνικής ασφάλειας. Ο τότε κυβερνητικός εκπρόσωπος είχε απαντήσει ότι το ζήτημα ήταν προσωπικό, βεβαιώνοντας ότι ο πρωθυπουργός «επιλέγει τους συνεργάτες του με κριτήρια την επάρκεια, την ειλικρίνεια, την εμπιστοσύνη και πάνω απ’ όλα την εντιμότητα». Εκτοτε το θέμα επανήλθε κάνα δυο φορές στο προσκήνιο με τρόπο που δεν θα τον χαρακτήριζε κανείς κομψό.

Ο Απόστολος Δοξιάδης έδωσε τις τελευταίες ημέρες μια άλλη διάσταση, αμφισβητώντας ανοιχτά και τα τέσσερα «έψιλον» του Δημήτρη Τζανακόπουλου. Ο γνωστός συγγραφέας υπαινίσσεται ότι δεν είναι τυχαίο πως ο Καλπαδάκης διορίστηκε διπλωματικός σύμβουλος του Αλέξη Τσίπρα σε ηλικία μόλις 34 ετών. Οπως δεν είναι τυχαίο ότι η Μπαρουτσού μετατέθηκε στην Αθήνα το φθινόπωρο του 2015, λίγο μετά τη δεύτερη εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Με άλλα λόγια, κάτι έτρεχε με τον σύμβουλο, όπως και με τον προϊστάμενό του. Κάτι επικίνδυνο – όπως φάνηκε με τις μετέπειτα κινήσεις του Τσίπρα απέναντι στους αντιπάλους του Ερντογάν που ζητούσαν καταφύγιο στην Ελλάδα.

Αποδείχθηκε κάτι; Ο ίδιος ο Δοξιάδης δεν διεκδικεί τέτοιες δάφνες. Για την ακρίβεια, υποστηρίζει ότι δεν χρειάζονται καν αποδείξεις, χρησιμοποιώντας το – ομολογουμένως ανατριχιαστικό – παράδειγμα του παιδόφιλου που διορίζεται διευθυντής σε ένα νηπιαγωγείο. Για τον παιδόφιλο, όμως, ξέρουμε, ή τέλος πάντων κάποιοι ξέρουν, ότι είναι παιδόφιλος. Για τον Καλπαδάκη, εκτός του ότι είναι ένας ήπιος και ευγενής άνθρωπος με πολύ καλή γνώση του αντικειμένου του, ξέρουμε κάτι άλλο; Ή ξέρουν κάποιοι και μας το κρύβουν;

Το νοητικό άλμα του συγγραφέα προκάλεσε την αντίδραση τόσο του υπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής, που τον χαρακτήρισε «οπλαρχηγό του Κολωνακίου» εξαιτίας των ισχυρισμών του για έναν συνεργάτη του, όσο και του ίδιου του Καλπαδάκη, που τον κατηγόρησε ότι κατασκευάζει ψεύδη. Γι’ αυτό το τελευταίο, ο Δοξιάδης τού έστειλε εξώδικη διαμαρτυρία, τονίζοντας ότι θίγεται «ως ενεργός πολίτης, αρθρογράφος και γνωστός υπερασπιστής των αδίκως διωκόμενων από το καθεστώς Ερντογάν τούρκων πολιτών στην Ελλάδα». Και αν οι ιδιότητες αυτές δεν αμφισβητούνται από κανέναν – ο αγώνας του συγγραφέα υπέρ των Οκτώ ήταν καταλυτικής σημασίας για να τους παρασχεθεί άσυλο -, ο Καλπαδάκης πώς θα πρέπει άραγε να αντιδράσει όταν κατηγορείται περίπου για προδοσία και παρομοιάζεται με παιδόφιλο;

Το πάθος σε έναν άνθρωπο είναι αξιοθαύμαστο. Αλλά δεν αποτελεί πάντα τον καλύτερο σύμβουλο. Θα ήταν ευχής έργον αυτή η υπόθεση να μη μεταφερθεί στα δικαστήρια.