Το πεντοχίλιαρο

Η κορύφωση του «δράματος» για την κυβέρνηση ήρθε πολύ νωρίτερα. Μέσα στο Σαββατοκύριακο είχε να διαχειριστεί – και βέβαια χρεώθηκε πολιτικά – την αντίδραση των πολιτών σε μια απόφαση όχι δική της αλλά μιας επιτροπής που κρύβεται πίσω από αυτήν και τον ίδιο τον Πρωθυπουργό. Ξαφνικά εμφανίστηκαν «κηδειόχαρτα», εικόνες αποδοκιμασίας υπουργών και διαγκωνισμός δηλώσεων αποδοκιμασίας σε Πάτρα και Θεσσαλονίκη. Από τα γεγονότα της Νέας Σμύρνης και μετά η κυβέρνηση είναι ξεκάθαρο ότι δεν μπορεί να διαχειριστεί την ανυπομονησία των πολιτών. Δεν μπορεί να τη διαχειριστεί καθώς δεν μπορούν να εφαρμοστούν αυτά που λέει η Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων και τα χρεώνεται η κυβέρνηση. Εξαπλωνόταν ο ιός παρά τα απαγορευτικά στις διαδημοτικές μετακινήσεις και τα απογεύματα του Σαββατοκύριακου κι όμως επέμεναν. Ροκάνιζαν από το πολιτικό κεφάλαιο αξιοπιστίας της κυβέρνησης. Εμεναν κλειστά τα μικρομάγαζα χωρίς να είναι σαφές γιατί. Θα παραμείνουν και σήμερα σε πολλές περιοχές, επίσης χωρίς να είναι σαφές γιατί. Μήπως ήρθε η ώρα να περιοριστεί ο ρόλος της Επιτροπής; Μήπως κουράστηκαν τα μέλη της; Μήπως τις αποφάσεις πρέπει να τις παίρνει η εκλεγμένη κυβέρνηση; Οχι τίποτα άλλο, αλλά αυτή τις χρεώνεται.

Το λέω αυτό γιατί οι αποφάσεις πλέον είναι και δύσκολες και έντονα κοστοβόρες. Επίσης ενισχύουν ένα «λαϊκίστικο» κίνημα, νέας κοπής αγανακτισμένων, που απειλούν με ακύρωση τις προοπτικές επανάκαμψης της χώρας.

Στο «πάρτι» ταύτισης με το λαϊκό συναίσθημα, εισήλθαν και διάφοροι εκπρόσωποι. Ο πρόεδρος των ξενοδόχων της Θεσσαλονίκης Α. Μανδρίνος απαίτησε να ανοίξει η αγορά, συμπληρώνοντας, με μια δήλωση για μυημένους, «αλλιώς το μελλοντικό αποτέλεσμα θα είναι ίδιο με των εκλογών αυτής της εβδομάδας στον Αθλητισμό…». Υπονοώντας με κάποιον τρόπο ότι η αποδοκιμασία προς την κυβερνητική πολιτική εκφράστηκε από την ψήφο 200 ανθρώπων στην Ομοσπονδία του στίβου ή στα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΠΟ, στο οποίο παρεμπιπτόντως εξελέγη πρόεδρος ευρωβουλευτής της ΝΔ. Προσωπικά μού θύμισε Λουράντο του 2014, που θα μετέτρεπε σε εκλογικά κέντρα του ΣΥΡΙΖΑ τα φαρμακεία.

Χωρίς να συνυπολογίζουμε τη «φασαρία» του Σαββατοκύριακου, από μόνο του το πρόβλημα είναι τεράστιο. Η διαχείρισή του δαιδαλώδης. Εκεί που νομίζεις ότι το πράγμα στρώνει, κάτι πετάγεται και στραβώνει εκ νέου. Σε αυτό το κλίμα είναι ούτως ή άλλως δύσκολο να καλείσαι να τοποθετηθείς καθημερινά είτε είσαι κυβέρνηση είτε είσαι αντιπολίτευση. Ακόμα πιο δύσκολο είναι όταν έχεις να υπερασπιστείς έναν κλάδο και τους ανθρώπους που σε εξέλεξαν. Μια καλή λύση θα ήταν να κρατηθούν χαμηλοί τόνοι από όλους. Εχουμε χρόνο για να «σκοτωθούμε» μεταξύ μας όταν περάσει το πρόβλημα.

Σε αυτό το περιβάλλον βρήκα έξυπνη την κοινή επιστολή των τριών περιφερειαρχών των περιοχών στις οποίες δεν θα ανοίξουν τα καταστήματα σήμερα. Εκαναν την παρέμβασή τους, δεν αμφισβήτησαν το προφανές, ότι η υγεία αποτελεί υπέρτερο καλό, πέταξαν τη «σπόντα» τους για τους χειρισμούς, υπέβαλαν και το αίτημα: να δοθεί από ένα πεντοχίλιαρο σε κάθε «αδικημένο» έμπορο. Το χρήμα καταπραΰνει τις εντάσεις αλλά διορθώνει και τα λάθη. Το πρόβλημα είναι ότι τα χρήματα δεν είναι απεριόριστα…