«Οι ζητιάνοι δεν έχουν δικαίωμα επιλογής»

Η φράση του πρώην ακόλουθου Αμυνας της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα, Ρόμπερτ Παλμ, ο οποίος, με ωμότητα αλλά και αφόρητη ειλικρίνεια, μας είπε κατά πρόσωπο, με αφορμή την επικείμενη αγορά φρεγατών ύψους 5 δισ. από τη χώρα μας, ότι οι «ζητιάνοι δεν έχουν δικαίωμα επιλογής», θα έπρεπε να εξεγείρει, να ξεσηκώσει και να αφυπνίσει τους πάντες σε αυτή τη χώρα.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο Ρ. Παλμ, ο οποίος ήταν το δεύτερο πρόσωπο στην ιεραρχία της αμερικανικής πρεσβείας, μετά τον μέγα «φιλέλληνα» Τ. Πάιατ, είχε βραβευτεί από τον τότε ΥΠΑΜ της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, Π. Καμμένο και είναι σήμερα αντιπρόεδρος της αμερικανικής  εταιρείας ΟΝΕΧ, η οποία αγόρασε με διακομματική συναίνεση τα Ναυπηγεία Σύρου και πάει να αγοράσει και τα Ναυπηγεία Ελευσίνας. Βλέπετε ότι μια χώρα «ζητιάνων», ακόμα κι αν έχει πανάρχαια ναυτική παράδοση, «δεν έχει δικαίωμα επιλογής». Διαλύει τα ναυπηγεία της και τα «χαρίζει», λέγοντας χίλια ευχαριστώ στους αγοραστές τύπου Ρ. Παλμ που ευεργετούν τους «ζητιάνους».

Οπως είπα, η προσβλητική φράση του Ρ. Παλμ θα έπρεπε να ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων σε μια «κανονική» και ανεξάρτητη χώρα. Η Ελλάδα, όμως, έχει πάψει εδώ και καιρό να είναι «κανονική» χώρα, ενώ δεν υπήρξε ποτέ κανονικά ανεξάρτητη στα 200 χρόνια της ύπαρξής της. Εχει μετατραπεί μάλιστα με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων και την άμεση ή έμμεση «ανοχή και κάλυψη» των κομμάτων της Βουλής σε κανονικό προτεκτοράτο, το οποίο καταχρεωμένο, εκχωρεί βήμα το βήμα τα κυριαρχικά του δικαιώματα και την ίδια του την εθνική κυριαρχία σε επίβουλους γείτονες, ενώ παραχωρεί σε ξένα κέντρα και σε εγχώριους υπαλλήλους τους την καταρρέουσα οικονομία του.

Η Ελλάδα, μαζί με το κεντρικό πρόβλημα της «νεοαποικιοποίησής» της αλλά σε σημαντικό βαθμό και εξαιτίας του, αντιμετωπίζει τα δραματικά προβλήματα της αποεπένδυσης και της φθίνουσας παραγωγικότητας της οικονομίας της και πλάι με αυτά της προϊούσας διάλυσης και αποσύνθεσης ενός αναποτελεσματικού και πελατειακού κράτους. Το τελευταίο, αντί να βρίσκεται μπροστά και να ανοίγει πρωτοπόρους δρόμους στην οικονομία και κοινωνία, έχει καταντήσει, με ευθύνη του κατεστημένου πολιτικού συστήματος, ένα μεγάλο βάρος οπισθοδρόμησης και τέλματος.

Η Ελλάδα, ιδιαίτερα από τότε που εισήλθε στην ΕΕ και ειδικά στο ευρώ, αντιμετωπίζει κατά μέσο όρο σχεδόν μηδενική ανάπτυξη και ραγδαία συρρίκνωση της παραγωγής της, μαζί με διεύρυνση της υπερχρέωσής της, των κοινωνικών ανισοτήτων και της φτωχοποίησης της κοινωνίας. Στην Ελλάδα, πάνω από μια δεκαετία, οι νέες επενδύσεις βρίσκονται χαμηλότερα από τις αποσβέσεις παγίου κεφαλαίου, πράγμα που όσο διαρκεί και δυστυχώς με τις δεδομένες πολιτικές συνθήκες δεν φαίνεται ότι μπορεί να ανακοπεί, η χώρα οδεύει ακάθεκτα προς μια παραγωγική έρημο, με μόνη ελπίδα επιβίωσής της την πλήρη τουριστική «αποικιοποίησή» της.

Η χώρα χρειάζεται επειγόντως, ως υπόθεση ζωής ή θανάτου, μια πραγματική αντιπολίτευση με γρήγορη προοπτική εξουσίας, που θα βάλει τέλος σε ένα φαύλο, υποτελές και παρακμιακό κατεστημένο, θα αμφισβητήσει άμεσα τις ευρωενωσιακές και ευρωατλαντικές μορφές εξάρτησης και θα κατακτήσει για τη χώρα την εθνική της ανεξαρτησία με προτεραιότητες την προάσπιση της ασφάλειάς της και την παραγωγική ανασυγκρότησή της σε ανταγωνιστικές βάσεις δίπλα στην επαναθεμελίωση ενός σύγχρονου και αποτελεσματικού κράτους, με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης, αποκατάστασης και εμβάθυνσης της πραγματικής δημοκρατίας.

Οσο συνεχίζουμε τη σημερινή πεπατημένη, ο Ρ. Παλμ θα έχει δίκιο να μας λέει «ζητιάνους» και εμείς ένοχα να το ανεχόμαστε και να σιωπούμε!