Οι κεντρώοι καθορίζουν το πολιτικό μέλλον

Με τι μοιάζει το πολιτικό Κέντρο σήμερα; Οι αυτοπροσδιοριζόμενοι κεντρώοι, πολιτικοί του προοδευτικού Κέντρου έχουν διαχυθεί σε όλο το πολιτικό φάσμα – τα τελευταία χρόνια, όλοι τούς θέλουν με το μέρος τους. Οχι γιατί η μεγάλη βάση των κομμάτων σταμάτησε να πιστεύει στον βασικό διαχωρισμό Αριστεράς και Δεξιάς: μια ματιά στις τοποθετήσεις των πιο προβεβλημένων στελεχών τους δείχνει πως οι παλιές διαφοροποιήσεις λαμβάνονται ακόμα υπόψη από όλους. Οι ηγεσίες των κομμάτων, ωστόσο, αναγνωρίζουν πως η κυριαρχία στο πολιτικό Κέντρο εξακολουθεί να είναι το ζητούμενο για όσους διεκδικούν τα κυβερνητικά έδρανα. Μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορεί να διευρυνθεί η επιρροή ενός πολιτικού σε ακροατήρια που παραδοσιακά δεν του ανήκουν.

Στη σημερινή κατάσταση, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που βασίζεται στη μεταρρυθμιστική ατζέντα και στις επενδύσεις του Ταμείου Ανάκαμψης, όπως δείχνουν τα ποιοτικά στοιχεία των δημοσκοπήσεων, έχει καταφέρει να αποκτήσει την ηγεμονία στον συγκεκριμένο χώρο – εκτός από τη δική του παρουσία, το οφείλει εξίσου στη διγλωσσία που εμφανίζεται στον ΣΥΡΙΖΑ όσο και στα χαμηλά ποσοστά του παραδοσιακού εκφραστή του, του Κινήματος Αλλαγής. Το τελευταίο διάστημα, ωστόσο, η φθορά που προκάλεσε στην κυβέρνηση η διαχείριση της πανδημίας επέτρεψε στην αντιπολίτευση να διεκδικεί ένα κομμάτι του. Μετά τα γεγονότα στη Νέα Σμύρνη, ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να αύξησε τη συσπείρωσή του, όμως δεν κατάφερε να πάρει με το μέρος του το προοδευτικό Κέντρο, που ξέρει πως πρέπει να κερδίσει για να μπορέσει να διεκδικήσει εκ νέου με αξιώσεις την εξουσία. Η παρουσία του Παύλου Πολάκη στη Βουλή δεν βοήθησε την κατάσταση, καθώς δεν βελτίωσε το κεντροαριστερό προφίλ του κόμματος.

Στο Κίνημα Αλλαγής, από την άλλη, ο βασικός καβγάς των εσωκομματικών τάσεων είναι ο καταλληλότερος τρόπος προσέγγισης του ίδιου κοινού. Η Χαριλάου Τρικούπη στοχεύει σταθερά στο ακροατήριο εκείνο που διατηρεί αντιδεξιά αντανακλαστικά (ανεξαρτήτως αν ψήφισε ΝΔ «για να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ»), δεν εκφράζεται από τα πιο δεξιά πρόσωπα της σημερινής κυβέρνησης, αλλά δεν βρίσκει τρόπο έκφρασης στον αντίπαλο πόλο. Μεγαλύτερη έμφαση στη μεταρρυθμιστική πλατφόρμα θέλει να δώσει ο Ανδρέας Λοβέρδος, που έχει βάλει στόχο να εμφανιστεί ως ο κύριος εκφραστής των πιο κεντρώων τάσεων του ΚΙΝΑΛ στις εκλογές που έρχονται το φθινόπωρο.

ΑΝΑΠΟΦΑΣΙΣΤΟΙ. Ενα μεγάλο κομμάτι του πολιτικού Κέντρου, ωστόσο, ιδίως αυτού που ονομάζουμε προοδευτικό, σήμερα καταγράφεται στους αναποφάσιστους. Ανεξάρτητα του τι ψήφισε το 2019, μοιάζει κομματικά άστεγο. Σ’ αυτούς βρίσκουν αντίκρισμα οι παρεμβάσεις στελεχών του χώρου, όπως της Αννας Διαμαντοπούλου, που το τελευταίο διάστημα προσπαθεί να διαχωρίσει το Κέντρο από τους νοικοκυραίους της λεγόμενης μεσαίας τάξης, ορίζοντάς το ως μια «ομάδα των πολιτών που στήριξαν μεγάλες αποφάσεις και μεταρρυθμίσεις, κόντρα στα δογματικά κομματικά ακροατήρια» και μια ομάδα πολιτικών που «πάλεψαν για ιστορικές μεταρρυθμίσεις, για συναινέσεις και στήριξαν επιλογές αντιπάλων κομμάτων γιατί τις θεώρησαν σωστές». Αυτό το κομματικά άστεγο ακροατήριο μπορεί να γείρει προς την μία ή την άλλη πλευρά – και πολλές φορές θεωρείται πως κρίνει το εκλογικό αποτέλεσμα.

Μια ανάγνωση, πάντως, θέλει αυτούς ακριβώς τους άστεγους κεντρώους να καθορίζουν όχι μόνο την επόμενη κυβέρνηση, αλλά και το μέλλον του ίδιου τους του χώρου – αν, δηλαδή, την επόμενη πενταετία θα εκφράζεται μέσα από μια κεντροδεξιά ΝΔ ή αν θα καταφέρει να βρει πεδίο δράσης στην Κεντροαριστερά.