«Κατόπιν εορτής»

Παράξενο πώς μπορεί, αν μπορεί, ο καθένας να γιορτάζει. Και δη μέσα στον εγκλεισμό του. Αλλοι αρκούνται στο κουρκούτι του μπακαλιάρου και στην αψάδα της σκορδαλιάς, άλλοι με σημαιάκια στην παρέλαση, έστω και μέσω αναμετάδοσης, κάποιοι αδιαφορούν οκνεύοντας στο κρεβάτι της αργίας. Εγώ πάλι άνοιξα τα παράθυρα προς τη σόσιαλ μίντια μεριά, και βρέθηκα αντιμέτωπος με έναν άλλον τρόπο εορτασμού. Το να γιορτάζεις σχολιάζοντας τη γιορτή. Καμία αναφορά στην Ελλάδα του ’21, στις μάχες, στους καπεταναίους, στη Φιλική Εταιρεία ή στον ξεσηκωμό. Οχι. Τα θέματα που απασχολούσαν τους περισσότερους ήταν πως δάκρυσε ο διάδοχος της Αγγλίας, αν ήταν γνήσιο το δάκρυ, τι φορούσε η κυρία Αγγελοπούλου, και γενικά πώς φοριέται ο ντουλαμάς, πώς τραγούδησε η λυρική καλλιτέχνις με τη χλαμύδα στον Ιερό Βράχο τον Εθνικό Υμνο, τι φαρμακώσανε οι επίσημοι στο Προεδρικό Μέγαρο, ποιος κράταγε μια διάφανη ομπρέλα και γιατί ο κ. Τσίπρας είχε το χέρι στην τσέπη. Ετσι το γιορτάσανε οι διαδικτυωμένοι. Σαν πανελίστες σε πρωινάδικο. «Είναι κι αυτή μια στάσις νοιώθεται» που λέει κι ο Αλεξανδρινός. Στον οποίο κατέφυγα ξανά διαβάζοντας το τελευταίο ποίημά του «Πάρθεν».

«Αυτές τες μέρες διάβαζα δημοτικά τραγούδια, για τ’ άθλα των κλεφτών και τους πολέμους, πράγματα συμπαθητικά· δικά μας, Γραικικά». Και δεν σταμάτησα εκεί, συνέχισα διαβάζοντας ποιήματα από Σολωμό μέχρι Ελύτη κι ακούγοντας τραγούδια από Σαββόπουλο μέχρι Λάγιο και Νικολακοπούλου. Αναψα και το τζάκι και γιόρτασα, έρημος και μόνος βέβαια, αλλά γιόρτασα. Και σαν να ρώτησα κι εγώ τον άγγελό μου όπως ο ποιητής στους «Ελεύθερους πολιορκημένους». «Αγγελε, μόνο στ’ όνειρο μου δίνεις τα φτερά σου;». Και μετά στον «Υμνο» του σταμάτησα στο… «Μην ειπούν στο στοχασμό τους τα ξένη έθνη αληθινά: «Εάν μισούνται ανάμεσό τους δεν τους πρέπει ελευθεριά”». Υστερα έβαλα ν’ ακούσω τραγούδια που αγάπησα και κάπου ακουμπάνε στην ημέρα. Εκείνο του Χατζιδάκι σε στίχους Γκάτσου,

«Στα κακοτράχαλα τα βουνά

με το σουραύλι και το ζουρνά

πάνω στην πέτρα την αγιασμένη

χορεύουν τώρα τρεις αντρειωμένοι.

Ο Νικηφόρος κι ο Διγενής

κι ο γιος της Αννας της Κομνηνής.

…….

Δες πώς χορεύει ο Νικηταράς

κι αηδόνι γίνεται ο ταμπουράς».

Αρχισα να χορεύω κιόλας. Τσάμικο συγκεκριμένα, για το οποίο ιδέαν δεν έχω πώς χορεύεται, αλλά εγώ αισθανόμουν μια χαρά. Να μη σας πω ότι συγκινήθηκα κάπως. Δηλαδή τι κάπως. Βούρκωσα. Για να συνέλθω κάπως έβαλα τον Νταλάρα στο «Ομορφη και παράξενη πατρίδα που σαν αυτή που μου ‘λαχε δεν είδα». Χειρότερα έγινα. Αρχισα να φωνάζω «Ζήτω η Ελλάδα και καθετί μοναχικό στον κόσμο αυτό» πάλι και πάλι και πάλι. Για να το γειώσω κάπου έβαλα τη Λίνα:

«Αχ! Διψάω και μου ‘δωσε η Ελλάδα

μια ζεστή πορτοκαλάδα

σε ποτήρι πλαστικό».

Και καπάκι

«Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, μου τα ‘πες με το πρώτο σου το γάλα». Μπα. Δεν βαριέσαι, είχα κολλήσει στο «Ζήτω η Ελλάδα» και καθετί μοναχικό στον κόσμο αυτό… Και δεν σταμάτησα εκεί, συνέχισα στεντορεία τη φωνή: «Ελασσόνα Λειβαδιά Μελβούρνη Μόναχο Αλαμάνα και Γραβιά Αμέρικα Βελεστίνο Αγιοι Σαράντα Εσκι Σεχήρ Κώστας Κώστας Μανώλης Πέτρος Γιάννης Τάκης Πλατεία Ναυαρίνου Διοικητηρίου κι Εξαρχείων Αλέκος Βασίλης Αγγελος Μπιζανίου κι Αναλήψεως Αγίας Τριάδος κι 25ης Μαρτίου».

Πήρα μια βαθιά ανάσα και σχεδόν κουρέλι ψιθύρισα… «Η Ελλάδα που αντιστέκεται, η Ελλάδα που επιμένει κι όποιος δεν καταλαβαίνει δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει». Στο δε: «Καλωσόρισες, πουλί μου, μοναξιά ελληνική μου». Τα ‘μπηξα κανονικά κι ησύχασα. Κι απ’ τα πολλά ποιήματα κι απ’ τα πολλά τραγούδια ξεχάστηκα, δεν σήκωσα σημαία στο μπαλκόνι. Ας είναι, δεν πειράζει. Να ‘μαστε καλά. Του χρόνου πάλι.