Σπάνια στόφα ανθρώπου και δημοσιογράφου

Ο Βασίλης Κουλούρης που αποχαιρετίσαμε πριν από λίγες μέρες, ήταν από μια σπάνια στους καιρούς μας στόφα ανθρώπου και δημοσιογράφου. Εκείνο που του ζήλευα ήταν το αναλυτικό μυαλό του, η δυνατότητα της σύνθεσης, η ανάγνωση των γεγονότων πίσω από την επιφάνεια, το πηγαίο χιούμορ, με το οποίο άλλαζε το βαρύ κλίμα μιας δημοσιογραφικής σύσκεψης.

Νιώθω τον εαυτό μου τυχερό, που γνώρισα τον Βασίλη κάπου στα τέλη της δεκαετίας του 1970 σε μια σύσκεψη των «Ρηγάδων» φοιτητών με καταγωγή από την Κέρκυρα. Εκτοτε πορευτήκαμε επαγγελματικά μαζί για πολλές δεκαετίες. Νεαροί ρεπόρτερ της «Αυγής» στα 1980, συνεργάτες στο Τέταρτο πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, συνεκδότες του «Μικρομετόχου» τη «χρυσή εποχή» του Χρηματιστηρίου, βασικοί συντελεστές του «Επενδυτή» για παραπάνω από είκοσι χρόνια…

Από όπου πέρασε ο Βασίλης, έγραψε τη δική του ιστορία. Δεν λογάριαζε τον χρόνο, μπορούσε να «παιδέψει» ένα κείμενο επί ώρες για να πετύχει έναν ευρηματικό τίτλο, πέταγε χωρίς δισταγμό σελίδες που δεν του άρεσαν, ζητούσε να γίνει μια ηχογράφηση από την αρχή γιατί κάποιος κόμπιαζε και το αποτέλεσμα δεν ήταν άρτιο…

Πάντα είχε ιδέες, τις οποίες και δεν άφηνε να πάνε χαμένες. Στην «Καθημερινή» που διετέλεσε αρχισυντάκτης οικονομικού δημιούργησε τη στήλη «δήκτης», η οποία είναι η μακροβιότερη του οικονομικού Τύπου. Στον «Επενδυτή» έφερε τον αριστοφανικό «Στρεψιάδη» που πέρα από το πηγαίο χιούμορ σε κάθε φράση, ήταν πραγματικά ένας «θησαυρός» πολιτικών και οικονομικών πληροφοριών. Στην Ελληνική Ραδιοφωνία με τον «ήχο του χρήματος», έγραψε ιστορία στον τομέα της άμεσης οικονομικής και χρηματιστηριακής ενημέρωσης.

Ο Βασίλης Κουλούρης θα μπορούσε να γίνει εκδότης, να γίνει επίλεκτο στέλεχος της οικονομικής ελίτ και να μπαινοβγαίνει στα σαλόνια των ισχυρών, να αποκτήσει πλούτη. Δεν το επεδίωξε: Τον «γέμισαν» άλλα απλά πράγματα, μικρά ανθρώπινα, καθημερινά. Για αυτά, δεν «σήκωνε» εκπτώσεις: Στο τέλος κάθε Ιουλίου έφευγε για διακοπές στο καταφύγιό του δίπλα στη θάλασσα στο Αλεύκι (Λευκίμμη) στην Κέρκυρα, αρχές Σεπτέμβρη γύριζε. Θεωρούσα υποχρέωση να τον αντικαταστήσω, στον «Επενδυτή». Αλλωστε είχα και τα «τυχερά» μου: Οταν εκεί γύρω στον Δεκαπενταύγουστο βρισκόμουν στην Κέρκυρα, δεν ήταν λίγες οι φορές που με προσκαλούσε: «Κατσαρέ, έλα να φάμε και να σου δώσω ψάρια, σήμερα είχα καλή ψαριά», μου έλεγε.

Και πάντα καμάρωνε σαν μικρό παιδί μιλώντας για τον κήπο του στον οποίο πειραματιζόταν φυτεύοντας κηπευτικά και φρούτα, από σπόρους που μόνο εκείνος είχε σε ολόκληρο το νησί.

Αντίο φίλε…

Ο Βασίλης Κατσαρός είναι δημοσιογράφος