Λαμπρά

Η καθυστέρηση των ανταρτών «να μπούνε στην Αθήνα» και να μετονομάσουν το Σύνταγμα σε «πλατεία Κουφοντίνα» μπορεί να μας συνέτριψε ψυχολογικά αλλά τουλάχιστον είχε ένα καλό.

Επέτρεψε να γιορτάσουμε σαν άνθρωποι τα διακόσια χρόνια της Επανάστασης.

Από τηλεοράσεως. Τι να κάνουμε; Αλλά τουλάχιστον λαμπρά – τηρουμένων των συνθηκών…

Τα γιορτάσαμε όλοι; Πλην ηλιθίων. Διότι κάθε έθνος, όσο άξιο κι αν είναι, όσο ηρωικό κι αν υπήρξε, κουβαλάει μαζί και τους ηλιθίους του.

Από κάθε γρουσούζη που μέμφεται τον εθνικό εορτασμό και τον κιμά γαρίδας ή τον αριστερό που διαδηλώνει «να πεθάνει η πατρίδα, να ζήσουμε εμείς» έως τον βλαμμένο που βρίζει τη Μαρέβα στο Twitter.

Δεν πειράζει. Υπάρχουν κι αυτοί.

Αλλά την ίδια στιγμή υπάρχει ένας ολόκληρος πλανήτης που έστειλε την αγάπη του και τις ευχές του, που φωταγώγησε τα μνημεία του στα χρώματά μας, που μας τίμησε όσο μακριά κι αν βρισκόταν.

Υπάρχουν επίσης οι επίτιμοι καλεσμένοι που ήλθαν να συνεορτάσουμε. Να υπογραμμίσουν ίσως διακριτικά με την καλή τους κουβέντα ότι ωραία η Επανάσταση αλλά χωρίς το Ναυαρίνο αυτή η χώρα μπορεί να μην υπήρχε ή έστω να υπήρχε αργότερα και υπό άλλες συνθήκες.

Γι’ αυτό άλλωστε όταν ακούμε για «μεγάλες δυνάμεις» πρώτα κάνουμε τον σταυρό μας και μετά τις βρίζουμε όσο θέλουμε για τα υπόλοιπα.

Οι υγειονομικές συνθήκες μπορεί να έφεραν κάτι λιτό και σεμνό στον εορτασμό, αλλά πολύ φοβούμαι ότι κόστισαν σε κιτσαρία και ντιρλανταντά.

Σκεφτείτε πόσες ετοιμόραφες κυρίες έχασαν την ευκαιρία να δουν από κοντά την Εθνική Πινακοθήκη (και τη δούκισσα της Κορνουάλης!) στην οποία δεν έχουν πάει ποτέ και δεν πρόκειται να πατήσουν το πόδι τους – ούτε στην Πινακοθήκη, ούτε στην Κορνουάλη…

Σε αντίθεση με τη δούκισσα, η οποία είδε μεν τους πίνακες αλλά έχασε τις ετοιμόραφες να περπατούν σε μια «πλατεία Κουφοντίνα».

Η μόνη παρηγοριά που μπορώ να αντιτάξω είναι ότι επίκαιρη έρευνα της αγωνιστικής εταιρείας Pro Rata κατέταξε τον… Αρη Βελουχιώτη στους μεγάλους του έθνους μαζί με τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και τον Ελευθέριο Βενιζέλο («Εφ.Συν.», 24/3).

[Παραδόξως για τον Κουφοντίνα δεν υπήρχε ερώτημα στην έρευνα]

Θέλω να ελπίζω πως αν είχε επιζήσει πολιτικά ο «Μολών Λαβέ» της καρδιάς μας θα μπορούσε να κάνει τον Αρη (Βελουχιώτη, όχι Σπηλιωτόπουλο) στρατηγό ή υποναύαρχο όπως την Μπουμπουλίνα.

Να αναγνωρίσω, τέλος, στον Μητσοτάκη ότι σοφά ανέθεσε στη Γιάννα τον εορτασμό του 1821. Ενδεχομένως φοβήθηκε πως αν της είχε αναθέσει τον εορτασμό για τη Σαλαμίνα θα κυκλοφορούσε η γυναίκα χειμωνιάτικα ντυμένη κωπηλάτισσα!