Αντίφαση{CR}

Ανήμερα της επετείου των διακοσίων χρόνων απο την Ελληνική Επανάσταση θα πραγματοποιηθεί (άλλη μια) σύνοδος της Ευρωπαϊκής Ενωσης όπου (για άλλη μια φορά) θα συζητηθούν οι σχέσεις με την Τουρκία.

Υποθέτω ότι είναι σύμπτωση.  Αποκλείω κάποιοι να έχουν τόσο χιούμορ στις Βρυξέλλες.

Αφού όμως τους διασκεδάζει να συζητούν για να ξανασυζητούν, γιατί όχι; Σε δουλειά να βρισκόμαστε.

Δεν χρειάζεται φυσικά να είσαι διπλωματική διάνοια για να καταλάβεις ότι αυτό το αδιάκοπο σούρτα-φέρτα απορρέει από μια αντίφαση.

Η Τουρκία έχει μια πολιτική περιφερειακής ισχύος με την οποία επιδιώκει να επιβληθεί στην περιοχή, εκβιάζοντας την Ευρώπη και τον δυτικό κοσμο γενικότερα.

Η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν έχει καμία πολιτική απέναντι στην Τουρκία.

Θα δούμε τι θα γίνει με τον Μπάιντεν αλλά για την Ευρώπη το πρόβλημα είναι γνωστό.

Η ΕΕ δεν έχει πολιτική για την Τουρκία επειδή η πολιτική της Μέρκελ απέναντι στην Τουρκία είναι να μην έχει πολιτική η ΕΕ απέναντι στην Τουρκία.

[Μερικοί θα προσέθεταν «ώστε οι ευρωτουρκικές σχέσεις να είναι υπόθεση μόνο της Γερμανίας»…]

Γι’ αυτό λοιπόν περιοριζόμαστε στα μερεμέτια. Τι θα γίνει με τη μετανάστευση, τι θα πούμε για τους Κούρδους ή τις γυναίκες, αν θα βγάλουν πλοία, γεωτρύπανα ή τρακτέρ.

Κολοκύθια τούμπανα. Ολα αυτά συμβαίνουν επειδή δεν γίνεται καμία συζήτηση για την ταμπακέρα. Και ούτε θα γίνει έως τον Σεπτέμβριο όταν (όπως όλα δείχνουν) η Μέρκελ κουνήσει μαντήλι.

Τότε η Ευρωπαϊκή Ενωση θα κάνει τα κουμάντα της με έναν νέο συσχετισμό. Και συνεπώς δεν υπάρχει κανένας λόγος να κλείσει κάτι νωρίτερα.

Είναι προφανές ότι το σχέδιο μιας «ευρωπαϊκής Τουρκίας» βούλιαξε. Ούτε τη θέλουμε, ούτε μας θέλει.

Είναι προφανές επίσης ότι δεν γίνεται να μοιράσουμε το Αιγαίο ή τη Μεσόγειο μαζί της. Ακόμη λιγότερο να της δώσουμε και τα κλειδιά της περιοχής.

Από την άλλη βεβαίως κανείς δεν έχει τη δυνατότητα να μετακινήσει την Τουρκία κάπου αλλού στον πλανήτη.

Επομένως το ζητούμενο είναι να βρεθεί κάποιας μορφής συνύπαρξη.

Η οποία αποκλείεται να προκύψει αν προηγουμένως δεν ηττηθεί η πολιτική περιφερειακής ισχύος. Μόνο αν αποκλειστεί η «αρνητική ατζέντα» αποκτά προοπτική η «θετική».

Ούτως ή άλλως, η Τουρκία δεν βρίσκεται στα καλύτερά της. Εχασε τον Τραμπ. Αν χάσει και τη Μέρκελ θα είναι δύο στα δύο σε ένα δεκάμηνο.

Καλός είναι λοιπόν ο διάλογος, χρήσιμες οι διερευνητικές, αλλά μετά τις γερμανικές εκλογές θα κάνουμε ταμείο.

Εφόσον φυσικά η Τουρκία μαζευτεί στα κυβικά της. Και μαζέψει τη γλώσσα της.

Διότι οι άλλοι δρόμοι είναι πιο επώδυνοι.