Η κληρονομιά μιας πανδημίας

Κι όποιος πει κακιά κουβέντα για τον κορωνοϊό να βγάλει κριθαράκι στο μάτι του. Ναι, είναι γεγονός ότι μας κλείδωσε στα σπίτια, ότι στερηθήκαμε την παρέα, ότι πάπαλα το ταβερνάκι, το μπουζουκομάγαζο κι αυτό ακόμα το καφενείο. Από την άλλη όμως μηδενιστήκαν τα τροχαία, μειωθήκαν στα 3/5 οι ληστείες και οι κλοπές. Γενικότερα η παραβατικότητα έκανε βουτιά. Και το κλίμα, καθάρισε η ατμόσφαιρα, ξαναείδαμε αττικό ουρανό. Ως και τα αποδημητικά καθίσαν εδώ να ξεχειμωνιάσουν.

Το σηµαντικότερο απ’ όλα, μίκρυναν τα αφεντικά, πολιτικά, δογματικά, οικονομικά. Ολα τους σε κατάσταση παραλυσίας απέναντι στο φαινόμενο πανδημία. Και παραχώρησαν με ελαφρά πηδηματάκια την επιχείρηση επιβίωση, στους φύσει διαχειριστές τους. Στην ιατρική και στους επιστήμονες. Και ό,τι πουν αυτοί. Και ό,τι εντέλλονται αυτοί. Και μπροστά στην ανάγκη τους, κυβερνήτες και τραπεζίτες και μουφτήδες όλων των δογμάτων, κάθονται στα τέσσερα. Τα ίδια και η εργασία, και η παιδεία, ο δημόσιος και ιδιωτικός τομέας.

Και βέβαια και ο αθλητισμός, σημαντικό κοινωνικό μέγεθος, αποκαλύπτει την πολυτιμότητά του. Αποδεικνύει ότι είναι ο υπ’ αριθμόν ένα παράγων ψυχαγωγίας και διαμορφώνει χαρακτήρες και οπλίζει με σθένος τον άνθρωπο, είτε αθλούμενο είτε θεατή. Παράλληλα αποκομίζει τα οφέλη του. Στον καιρό της ανάγκης λειτουργεί με άλλους κωδικούς, που σημαίνει, μακριά χουλιγκανισμοί, μακριά ψυχισμικές συμπεριφορές, και μεγάλη ευκαιρία στους διοικούντες και υπευθύνους να οργανώσουν τη μεγάλη επανεκκίνηση.

Αλλά και οι πολιτείες να επαναπροσδιορίσουν τη σχέση τους με το μοναδικό σε δυναμική κοινωνικό μέγεθος. Να το κατοχυρώσουν, να νομοθετήσουν αυστηρά μέτρα προστασίας του, ανοίγοντας την πόρτα της αξιολόγησης, και αποκαθιστώντας τη χαμένη του αξιοπιστία. Ισχυρά λακτίσματα με τον νόμο εν τη πράξει, αδιαφορώντας ολότελα για πολιτικά κόστη. Από μόνες τους απειλές «θα κόψουμε τη χώρα στα δύο», αντί απολογίας, απαξία σε κακουργήματα μορφών δωροδοκίας, εκβιασμών, εμπρησμών, κατάργηση κάθε έννοιας εννόμου τάξεως με την είσοδο κουμπουροφόρων προέδρων στα γήπεδα. Και τέλος, οικονομικός και διοικητικός έλεγχος ανταγωνιστών με λογική αγωνιστικής υποτέλειας, αποτελούν μοναδική ευκαιρία σε πολιτείες δικαίου να αποκαταστήσουν τη θανάσιμα πληγωμένη αξιοπιστία του αθλήματος ενεργοποιώντας τον νόμο στην πλέον αυστηρή του έκφραση.

Από µόνες τους λοιπόν οι λυματικές αυτές συμπεριφορές αντιμετωπίζονται στιγμιαία με τον πέλεκυ της Νέμεσης, σε βαθμό που να μη διανοηθούν στο μέλλον να επαναληφθούν. Με ηδονή η δικαιοσύνη να αναλαμβάνει τις εκτρωματικές αυτές πράξεις, και να επιβάλλει έσχατες ποινές. Μόνο έτσι η κάθε πολιτεία θωρακίζει το υπερπολύτιμο ενεργούμενο που ακούει στο όνομα αθλητισμός. Και μόνο τότε ορθολογίζεις διοικούντες και κάνεις προτεραιότητα την καθαρότητα.

Μαζί µ’ αυτό δρομολογείς και ένα άλλο αθλητικό ήθος. Αναγνωρίζεις τον απέναντι αντίπαλο, και όχι εχθρό. Κι αυτή ακριβώς η θεώρηση περνάει και στους οπαδούς, και τους μεταμορφώνει σε φίλαθλους. Οπότε κάθε πράξη αγριότητας που την υποδαυλίζει η άγνοια, και η με κάθε τρόπο αλλοίωση αποτελέσματος, για συγκεκριμένο όφελος, χαρακτηρίζεται καταδικαστέα. Και ο πέλεκυς του νόμου πέφτει ανηλεώς, στους διαφθορείς του αθλήματος. Και αυτή ακριβώς είναι η υποθήκη ενός πολύ μεγάλου χρόνου, που πειθάρχησε πολιτείες, ταγούς, οικονομίες. Που συνέτισε δόγματα και προφήτες, και που απεκάλυψε την κοινωνική προτεραιότητα του ποδοσφαίρου, χαρακτηρίζοντάς το πανάκεια ακόμα και σε πανδημίες.