Τα μεγάλα στρατόπεδα του ελληνικού ποδοσφαίρου

Πέρα από τους καβγάδες των παραγόντων οι εφετινές εκλογές της ΕΠΟ προκαλούν λίγο γέλιο διότι διαπιστώνεις το είδος της υποκρισίας, όχι μόνο των περίφημων ανθρώπων του ποδοσφαίρου, (όπως αυτοαποκαλούνται οι πρόεδροι των ποδοσφαιρικών Ενώσεων και πολλοί άλλοι παρατρεχάμενοι…), αλλά και των αθλητικογράφων που κατά τα άλλα κόπτονται για το καλό του αθλήματος.

Διεκδικούν
Τι βλέπουμε αυτές τις μέρες; Τον Θοδωρή Ζαγοράκη να βάζει υποψηφιότητα και μαζί του να συστρατεύονται πέντε πρώην διεθνείς ποδοσφαιριστές – τέσσερις από αυτούς ανήκουν μάλιστα στην ομάδα των πρωταθλητών Ελλάδας του 2004. Σε μια κανονική χώρα η απόφασή τους να κατεβούν θα είχε χαιρετιστεί πρώτα από όλα από τους ίδιους τους προέδρους των Ενώσεων διότι είναι η πρώτη φορά που ποδοσφαιριστές, μαζικά και όχι μεμονωμένα, διεκδικούν ρόλο στη διοίκηση του ποδοσφαίρου μας.

Συναίνεση
Ο ίδιος ο αρχηγός της κίνησης, που έχει τις ευλογίες της κυβέρνησης, έθεσε ως προϋπόθεση να υπάρξει συναίνεση των μεγάλων ΠΑΕ: ο Ζαγοράκης παραμένει ένα σύμβολο του ελληνικού ποδοσφαίρου. Κι όμως βρέθηκαν τέσσερις Ενώσεις που αρνήθηκαν να του δώσουν τη συγκατάθεσή τους, βρέθηκε ένας τύπος που ισχυρίζεται ότι ξέρει το ποδόσφαιρο καλύτερα από αυτόν και για αυτό κατεβαίνει ως αντίπαλός του, ο υπάλληλος πταισματοδικείου Κωνσταντίνος Νίκας, και δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι, πλην του ίδιου του Ζαγοράκη, θα εκλεγούν και οι υπόλοιποι πρωταθλητές Ευρώπης: λίγοι έχουν εκφράσει την υποστήριξή τους στον Αγγελο Χαριστέα, στον Παντελή Καφέ, στον Γιούρκα Σεϊταρίδη και στον Δημήτρη Παπαδόπουλο. Γιατί; Γιατί οι ποδοσφαιροπαράγοντες θεωρούν την ομοσπονδία τσιφλίκι τους.

Εισαγγελείς
Χθες μερίδα της εγχώριας αθλητικογραφίας, αντί να επαινέσει τους παίκτες για την απόφασή τους να κατεβούν υποψήφιοι, παρουσίαζε σενάρια για το γιατί της απόφασής τους φτάνοντας να κατηγορεί το υφυπουργείο Αθλητισμού (!) γιατί τους κινητοποίησε. Δεν ξέρω αν ο Λευτέρης Αυγενάκης έχει κάποια συμμετοχή στις αποφάσεις τους: αν έχει μπράβο του γιατί τους παρότρυνε και τους έπεισε καθώς είναι όλοι τους καθαρά παιδιά, χωρίς σκελετούς στο ντουλάπι και χωρίς εξαρτήσεις. Αυτό ωστόσο που θέλω να πω είναι πως αν στην προκειμένη περίπτωση η εμπλοκή του Αυγενάκη με τις εκλογές της ΕΠΟ είναι αυτού του είδους, τότε αυτοί που την καταγγέλλουν είναι μάλλον τυχεροί γιατί στο υφυπουργείο είναι αυτός. Διότι αν ήταν άλλος στη θέση του υφυπουργού και ήθελε να εμπλακεί με τις εκλογές, δεν θα ασχολούταν με τον Ζαγοράκη, τον Καφέ και τον Χαριστέα, αλλά θα έστελνε στις Ενώσεις τους ανθρώπους του ΣΔΟΕ και τους ελεγκτές της Εφορίας και θα είχε κινητοποιήσει τους εισαγγελείς, που το μόνο που θα χρειαζόταν είναι να βγάλουν από το συρτάρι πορίσματα. Αυτή θα ήταν ενασχόληση. Ολο αυτό το συνάφι που έχει το θράσος να κουνάει σε πρωταθλητές Ευρώπης το δάχτυλο είναι μάλλον τυχερό…

Εχθροί
Πολλοί νομίζουν ότι στο ποδόσφαιρο οι μεγάλοι εχθροί είναι ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟ, ή η ΑΕΚ, ο ΠΑΟΚ κ.λπ. Τα αληθινά μεγάλα εχθρικά στρατόπεδα στο ελληνικό ποδόσφαιρο είναι δυο: στο ένα ανήκουν οι παράγοντες και στο άλλο οι ποδοσφαιριστές κυρίως. Οι πιο πολλοί από τους παράγοντες μισούν τους ποδοσφαιριστές: ζηλεύουν τη δημοφιλία τους, θεωρούν ότι τους παίρνουν τα λεφτά από την τσέπη, θα ήθελαν τη δόξα τους, πιστεύουν ότι κατά βάθος κάθε καλό αποτέλεσμα είναι δικό τους. Οι πιο πολλοί από τους έλληνες παράγοντες θα ήθελαν ένα ποδόσφαιρο χωρίς ποδοσφαιριστές, για το οποίο κάποια τηλεοπτική πλατφόρμα θα πλήρωνε για τους δικούς της λόγους του κόσμου τα χρήματα χωρίς απαραίτητα να μεταδίδει ματς. Πριν από μερικά χρόνια σε ένα τραπέζι ένας από αυτούς που διοικούν την ΕΠΟ δεκαετίες τώρα μου έλεγε ότι είναι ντροπή ότι η ομοσπονδία πληρώνει πριμ στους διεθνείς για τις επιτυχίες τους και ότι όλοι τους έπρεπε να δίνουν στην ομοσπονδία ένα ποσοστό των συμβολαίων τους γιατί έχουν πλουτίσει από το ποδόσφαιρο: το έλεγε σοβαρά.

Οφίτσια
Αυτό που παρακολουθούμε αυτές τις μέρες είναι (μεταξύ άλλων) η αγωνία κάποιων ανθρώπων μη χάσουν τα οφίτσια, όχι από άλλους παράγοντες (με τους οποίους εύκολα θα μπορούσαν να τα ξαναβρούν…) αλλά από ποδοσφαιριστές, με τους οποίους δεν θα ήθελαν την παραμικρή συνδιαλλαγή. Για αυτό και παρουσιάζονται εναλλακτικές υποψηφιότητες, αναζητούνται εκλογικά κολλήματα κ.λπ. Ολοι αυτοί φοβούνται το τέλος τους. Οταν μάλιστα βλέπουν πως η κυβέρνηση, χάρη στην επιμονή του Αυγενάκη «σκούπισε» κολοσσούς που διοικούσαν ομοσπονδίες δεκαετίες, όπως ο κυρ Γιώργης ο Βασιλακόπουλος π.χ., που σε καμιά δεκαριά μέρες θα έχει να ασχοληθεί μόνο με τη συγγραφή της τρίτομης βιογραφίας του (την περιμένω με αγωνία…), καταλαβαίνουν πως αυτό που μπορεί να συμβεί είναι το τέλος μιας εποχής: της εποχής τους.

Ηττα
Αν εκλεγεί ο Ζαγοράκης (και μαζί του οι ποδοσφαιριστές που κατεβαίνουν) θα έχουμε την πρώτη σοβαρή ήττα του παραγοντικού κόσμου σε επίπεδο ομοσπονδίας. Για αυτό όλοι τους τρέχουν να συνταχθούν πίσω από όποιον νομίζουν πως «θα συντρίψει τον Μητσοτάκη», «θα διώξει τον Αυγενάκη», «θα κρατήσει το μαγαζί» κ.λπ. Πλάτες ψάχνουν. Και είναι διατεθειμένοι, όπως δείχνει η περίπτωση του Νίκα και των τεσσάρων Ενώσεων που τον υποστήριξαν, ακόμα και να αυτογελοιοποιηθούν λέγοντας ότι υποστηρίζουν τον Ζαγοράκη τη Δευτέρα και ότι δεν τον θέλουν για πρόεδρο την Τρίτη.

Σύστημα
Δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι οι ποδοσφαιριστές που έβαλαν υποψηφιότητα θα εκλεγούν. Πιστεύω επίσης ότι το πανίσχυρο αυτό σύστημα που παίζει την επιβίωσή του θα κάνει ό,τι μπορεί και τον ίδιο τον Ζαγοράκη να τον εξωθήσει σε φυγή: το ότι 50 Ενώσεις στις 54 λένε ότι τον στηρίζουν δεν μου λέει κάτι διότι αν όντως τον στήριζαν θα δεσμεύονταν απέναντί του να ψηφίσουν τουλάχιστον τους πρωταθλητές Ευρώπης συμπαίκτες του. Δεν το κάνουν γιατί διακρίνουν σε αυτούς μια απειλή: μια τυχόν επιτυχία τους θα έσπρωχνε όλο αυτό τον κόσμο του ποδοσφαιρικού παρασκηνίου για πολύ καιρό στο περιθώριο. Ωστόσο εγώ αναρωτιέμαι τι διάβολο συμφέρον έχουμε εμείς οι αθλητικογράφοι με τη βουβαμάρα μας να συντασσόμαστε με τους παράγοντες και τους παραγοντίσκους. Δεν την έχουμε βαρεθεί ακόμα την μπόχα του ακάθαρτου στρατοπέδου τους;

Γελάνε
Δεν έχει ο Ζαγοράκης ανάγκη τον τίτλο του προέδρου: Ευρωβουλευτής είναι ο άνθρωπος. Δεν έχουν καμία ανάγκη τις καρέκλες της Εκτελεστικής Επιτροπής ο Χαριστέας, ο Καφές, ο Δημήτρης Παπαδόπουλος, ο Γιούρκας Σεϊτάρίδης κι ο Γιώργος Ανατολάκης. Ολοι τους έκαναν καριέρες τεράστιες, έβγαλαν τα ωραία τους χρήματα, μπορούν να κάνουν πολλά και σε άλλες θέσεις. Η ομοσπονδία τους έχει ανάγκη. Μήπως αποκτήσει λίγο κύρος, μήπως σταματήσει να είναι πεδίο έντασης, μήπως αρχίσουν να την αντιμετωπίζουν ως ευρωπαϊκή ομοσπονδία όσοι γελάνε μαζί της. Εντός και εκτός της χώρας…