{T16}Ευχαριστούμε κ. καθηγητ{T16}ά

Οταν ακούς να μιλούν για αυτόν τεράστιες προσωπικότητες του μπάσκετ, όπως ο Ντούσαν Ιβκοβιτς και ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς, ποτέ δεν θα τον αποκαλέσουν με το όνομά του. Η λέξη που βγαίνει από το στόμα τους είναι «προφέσορας».

Πολύ απλά διότι ο αείμνηστος Αλεξάντερ (Ατσα) Νίκολιτς που έφυγε σαν σήμερα από τη ζωή στις 12 Μαρτίου 2000 νικημένος από τον καρκίνο, δεν ήταν ένας ακόμα σέρβος προπονητής. Ηταν ο καθηγητής του σερβικού και όχι μόνο μπάσκετ.

Μην ξεχνάμε ότι οι προπονητές που είχαν αρχίσει την καριέρα τους σε αυτές τις περασμένες δεκαετίες του 1950 και του 1960 είχαν ξεχωριστή ικανότητά για αυτοεκπαίδευση. Με μόνο μια δέσμη βιβλίων και χωρίς τηλεόραση – για να μην αναφέρουμε βίντεο ή το Διαδίκτυο – έπρεπε να μάθουν από τα λάθη τους και να εφεύρουν πράγματα με βάση τη διαίσθηση. Οι μάχες μεταξύ τους τους ήταν σαν μια υψηλής ποιότητας παρτίδας σκάκι. Ιδιαίτερα οι μάχες του Αλεξάντερ Νίκολιτς με τον συνονόματο Σοβιετικό, Αλεξάντερ Γκομέλσκι – σε τελικούς Σοβιετικής Ενωσης – Γιουγκοσλαβίας αλλά και Βαρέζε – ΤΣΣΚΑ Μόσχας σε συλλογικό επίπεδο.

Το παρατσούκλι «καθηγητής» προήλθε από τη θέση του σε μια σχολή φυσικής αγωγής, αλλά ήταν, στην πραγματικότητα, καθηγητής μπάσκετ και όχι μόνο για τους μαθητές του. «Οταν σταματώ να διορθώνω τα λάθη σου, αυτό σημαίνει ότι δεν πιστεύω πλέον σε σένα» ήταν ένα από τα αγαπημένα του μότο όπως και το: «Η πρώιμη εξειδίκευση των παικτών είναι μοιραία γιατί προκαλεί λάθη που είναι σχεδόν αδύνατο να διορθωθούν αργότερα».

Λάτρης της άμυνας επέμενε ότι: «Νικητής δεν είναι η ομάδα που κερδίζει τους περισσότερους πόντους, αλλά η ομάδα που δέχεται τους λιγότερους» ενώ έριχνε στη «φωτιά» τους νεαρούς παίκτες του (όπως τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς που είχε ανακαλύψει στο Τσάτσακ) γιατί όπως υποστήριζε: «Ο νεαρός παίκτης πρέπει να έχει την ευκαιρία να παίξει σε ένα κλειστό παιχνίδι, όχι όταν προηγείσαι με 20 πόντους».

Οταν ο Ζέλικο (ως νέος προπονητής) μετά το θρίαμβο της Παρτίζαν στην Κωνσταντινούπολη το 1992 στον τελικό της Ευρωλίγκας έτρεξε να τον αγκαλιάσει για να τον συγχαρεί, ο Νίκολιτς τον επανέφερε άμεσα στην πραγματικότητα: «Πάει αυτό Ζέλικο πέρασε. Κοίτα μη χάσουμε το Σάββατο στο πρωτάθλημα τώρα»!

Τον συμβουλεύτηκε ο Μάλκοβιτς πριν τους θριάμβους με τη Γιουγκοπλάστικα, ο Τάνιεβιτς, ο Ομπράντοβιτς, ο Σούμποτιτς και τόσοι άλλοι καθώς ήταν κορυφαίος σύμβουλος.

Κατέκτησε χρυσό σε παγκόσμιο (1978) και ευρωπαϊκό (1977) με τη Γιουγκοσλαβία και ασημένια και χάλκινα μετάλλια όπως και τρεις ευρωλίγκες (και μάλιστα με τριπλ κράουν) με τη Βαρέζε ενώ έβγαλε πρωταθλήτρια και την ΟΚΚ Βελιγραδίου. Το 1998 μπήκε στο Hall of Fame στο Σπρίνγκφιλντ, ενώ το 2016 πήρε το όνομά του η θρυλική σάλα «Πιονίρ» στο Βελιγράδι. Ενταφιάσθηκε στον «Διάδρομο των Μεγάλων» στο Βελιγράδι, ως ο πατριάρχης.