«Μάρτιαι Ειδοί»

Μ’ αρέσει που κάνω τον ψύχραιμο και τον νηφάλιο σ’ αυτόν τον εφιάλτη που μας έχει κυκλώσει εδώ και έναν χρόνο. Με το που είδα το πλάνο με τον αστυνομικό (πώς κρατιέμαι να μην γράψω μπάτσος, πώς κρατιέμαι) να χτυπάει με λύσσα αυτόν το νέο έχασα τα πάντα και ψυχραιμία και απόσταση και ό,τι θες. Αυτή η κραυγή του πληγωμένου παιδιού «Πονάω. Πονάω» σαν ν’ άρχισε να με κυνηγάει, σηκώθηκα όρθιος κι έπιασα να τρέχω σαν τη σβούρα γύρω στο δωμάτιο που είμαι ένα χρόνο τώρα φυλακισμένος – όπως όλοι μας δεν λέω – κι άρχισα να ουρλιάζω μόνος μου «Σταμάτα. Σταμάτα». Γύρισα κανάλι κι ήταν σαν να μπήκε, σίφουνας το παράλογο στο σπίτι.

Ενα πλάνο άσπρο, χλωρίνη και μια πολύ ξανθιά κυρία να λέει με τρεμάμενη απ’ την συγκίνηση φωνή, ότι μια γυναίκα έβγαλε δίπλα στο μάτι της ένα πόδι της χήνας. Τρελάθηκα. Κατάλαβες; Εχω αρχίσει να μην καταλαβαίνω το νόημα μιας εικόνας αλλά να παίρνω τις λέξεις κατά γράμμα. Πήρα ένα ηρεμιστικό, κι όπως έκανα μικρός για να γλιτώσω από κάτι που με πλήγωνε, το επαναλάμβανα στο μυαλό μου φορές και φορές μέχρι η εικόνα να χάσει την ορμή της και να μου γίνει στο τέλος αν όχι αδιάφορη τουλάχιστον υποφερτή, άνοιξα το you tube να δω και να ξαναδώ το πλάνο. Αδικα. Αντί με την επανάληψη να συνηθίσω τη φρίκη τόσο αυτή αγρίευε και μ’ έκανε δικό της. «Πονάω. Πονάω». Αγρια νύχτα.

Την επομένη που πήγα κάπως ν’ ανασάνω, είχαμε άλλα. Η τηλεόραση. Αυτό το μόνο πράγμα που μιλάει πια στο σπίτι, είχε σε απ’ ευθείας σύνδεση με την κόλαση, φωτιές, περιπολικά, κόσμο μιλιούνια – μες στην καραντίνα τώρα αυτό, στον εγκλεισμό σειρήνες, μολότοφ που κάνανε τη νύχτα μέρα, μπάτσοι, φωτιές κι ένας αστυνομικός αιμόφυρτος στην άσφαλτο. Τον είχανε ρίξει απ’ τη μοτοσικλέτα καμιά τριανταριά κουκουλοφόροι και τον σακατέψανε.

Δηλαδή αυτό θα αρχίσουμε τώρα; Τη μια μέρα θα μας ξυλοφορτώνουνε οι μπάτσοι και την επομένη θα πάμε εμείς να τους λιντσάρουμε; Είναι βιολί αυτό που αρχίσαμε; Κι όλα αυτά κάτω απ’ την απειλή «Θα κάψουμε την Αθήνα». Μα για ν’ αποσυρθεί το νομοσχέδιο για την παιδεία, μα για να επιστρέψει ο Κουφοντίνας στον Κορυδαλλό, η Αθήνα στις φλόγες. Δεν είμαστε καλά. Αφού η Δικαιοσύνη έχει το λόγο. Αυτή αποφασίζει. Οχι, λέει, να επέμβει ο Μητσοτάκης. Μα εδώ και χρόνια λέμε και ξαναλέμε, ανεξάρτητη Δικαιοσύνη και ανεξάρτητη Δικαιοσύνη, τώρα τη θέλουμε εξαρτώμενη από την κάθε κυβέρνηση;

Δεν ξέρω πώς να σκεφτώ. Δεν ξέρω τι να κάνω. Δεν ξέρω πώς να ζήσω. Βλέπεις δεν μπορώ να είμαι και με τους ισαποστάκηδες, γιατί εκεί που κάθομαι με παίρνει η μια απόσταση μου δίνει μια κλωτσά και με στέλνει ολοζούπιτο στην άλλη. Σου λένε μετά οι πολιτικοί «Οχι στο Διχασμό του λαού». Ποιανού λαού; Εγώ είμαι ο Διχασμός. Εγώ Αυτοπροσώπως.