Παγίδες

Tα δύο στρατόπεδα δεν έχουν καμιά αμφιβολία για την ορθότητα, και την αποκλειστικότητα, των θέσεών τους. Για τους μεν, αυτός που ευθύνεται τόσο για την ένταση στους δρόμους όσο και για την έξαρση των κρουσμάτων της πανδημίας είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Τα επιχειρήματά τους είναι ισχυρά. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης υποστηρίζει, ενθαρρύνει ή υποθάλπει κάθε εκδήλωση που αμφισβητεί τη νομιμότητα, μη διστάζοντας να πάρει το μέρος ακόμη και ενός ισοβίτη τρομοκράτη. Και το κάνει, αγνοώντας τους υγειονομικούς κινδύνους που εμπεριέχουν αυτές οι κινήσεις. Καταγγέλλει την Εκκλησία για διασπορά του ιού, αλλά πρωτοστατεί σε πολύ πιο επικίνδυνες δράσεις. Για ποιο λόγο; Για να υπονομεύσει την κυβέρνηση μέσω της οργής και της κόπωσης του πληθυσμού.

Oι δε, εξίσου σίγουροι, επιρρίπτουν την ευθύνη εναλλάξ στη χούντα του Μητσοτάκη και το αστυνομικό κράτος του Χρυσοχοΐδη. Γι’ αυτούς, πίσω από όλα τα δεινά, οικονομικά, εκπαιδευτικά, υγειονομικά, βρίσκεται ο κυβερνητικός αυταρχισμός. Κι όσο βλέπουν ότι η στάση αυτή δεν τους βοηθά στις δημοσκοπήσεις, τόσο κλιμακώνουν τις επιθέσεις τους, οξύνουν τους χαρακτηρισμούς τους και φανατίζουν τους οπαδούς τους.

Από τις δύο βεβαιότητες, εκείνη της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι τόσο απλουστευτική που δεν αντέχει καν σε κριτική. Ωρες – ώρες όμως αισθάνεται κανείς ότι και η κυβέρνηση πέφτει σε παγίδες που θα μπορούσε άνετα να αποφύγει. Ας πάρουμε το επίκαιρο θέμα της αστυνομικής βίας. Το πρόβλημα είναι υπαρκτό και διαχρονικό: όπως έγραψε ο Παύλος Ελευθεριάδης στην Athens Voice, η Ελλάδα έχει τα τελευταία εξήντα χρόνια 121 καταδικαστικές αποφάσεις για παραβίαση του άρθρου 3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου που αφορά βάναυση, απάνθρωπη και ταπεινωτική μεταχείριση από το κράτος. Η επίδοση αυτή την κατατάσσει στην πέμπτη χειρότερη θέση στην Ευρώπη μετά τη Ρωσία, την Τουρκία, τη Ρουμανία και την Ουκρανία. Τον κώδωνα του κινδύνου έκρουσε πέρυσι με το πόρισμά του, εις μάτην, και ο Νίκος Αλιβιζάτος.

Ο ξυλοδαρμός ενός πολίτη στη Νέα Σμύρνη είναι από τα πράγματα που συμβαίνουν. Αντί όμως να καταγγείλει αμέσως η κυβέρνηση το περιστατικό και να θέσει την ίδια στιγμή σε διαθεσιμότητα τον αστυνομικό, επινόησε γεγονότα, κυκλοφόρησε προσβλητικά non-paper, ανέδειξε το παρελθόν του θύματος και, φυσικά, κατήγγειλε τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό που την έβγαλε τελικά από τη δύσκολη θέση ήταν η κτηνώδης επίθεση των κουκουλοφόρων σε διερχόμενο αστυνομικό την περασμένη Τρίτη, που προκάλεσε σοκ σε όλη την Ελλάδα.

Ούτε αυτή η επίθεση όμως είναι δυστυχώς πρωτοφανής. Το πρόβλημα της βίας στην Ελλάδα έχει βαθιές ρίζες και ξεφεύγει από συγκυρίες και κομματικές αντιπαραθέσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σαφές ότι δεν μπορεί να συμβάλει στη λύση του. Μια φιλελεύθερη κυβέρνηση, όμως, και πρέπει και μπορεί.