«Να γυρίσουμε σελίδα όταν δικαιωθούν {LF}οι μάρτυρες»

Σαν όρος επιστροφής στη δημιουργία φωνάζει η επιτακτική ανάγκη να μην παραγραφεί τίποτα από τη μνήμη μου όσων, την περίοδο αυτή, βγήκαν στο φως χάρη στην ανεξάντλητη δύναμη ψυχής των συναδέλφων, που μιλώντας μπήκαν μπροστά για όλους μας. Ωρίμασαν οι συνθήκες μέσα από τα χτυπήματα που τελευταία δέχεται αλύπητα το Θέατρο και να που βρισκόμαστε, σήμερα, στο σημείο μηδέν. Οφείλουμε τώρα να κάνουμε όλοι έναν απολογισμό του πώς χειριστήκαμε την παρουσία μας στο καλλιτεχνικό στερέωμα. Ποια πόρτα αφήσαμε αφύλαχτη ώστε να επιτραπεί η είσοδος σε τόσο φόβο, τόση σιωπή.

Είναι μείζον να μετουσιώσουμε όλα τα ανάμεικτα συναισθήματα ενοχής και οδύνης σε γόνιμα ερωτήματα που θα μας συνοδεύουν από εδώ κι εμπρός.

Το Θέατρο είναι μια τέχνη που βασίζεται στην ελευθερία έκφρασης, στην αμοιβαία εμπιστοσύνη, στην ψυχική και σωματική διαθεσιμότητα, στην απενοχοποίηση και στην ειλικρινή επαφή.

Είναι πολύ λεπτή αλλά και αβυσσαλέα διαχωριστική η γραμμή.

Οι ευρείες δυναμικές, παρερμηνευμένες, μετατρέπουν την «υποκριτική σε υποκρισία», την υπόσχεση της καταξίωσης σε πεδίο εύκολης χειραγώγησης, καταχρηστικής εξουσίας, εκμετάλλευσης, προσβολής, εκ-βιασμού και κακοποίησης σε όλα τα επίπεδα.

Πού παύει το όραμα και ξεκινά η διαστροφή; Πότε η υγιής απαίτηση συγχέεται με τον παθολογικό εξαναγκασμό; Πώς πίσω από τη φυσική ανάγκη ευγένειας και σεβασμού συχνά καραδοκεί η επιβολή της υποταγής και της ανοχής; Πώς η έλλειψη θεσμικής κατοχύρωσης στους εκπαιδευτικούς και εργασιακούς μηχανισμούς του χώρου μας, ανάμεσα σε άλλα, επιτρέπει στον ισχυρό να καταπατήσει το ανυπεράσπιστο όνειρο ενός νέου ανθρώπου που επιθυμεί να εκφραστεί και να βιοποριστεί πάνω στη σκηνή; Μέσα από αυτό που, συχνά, μεταξύ μας, επιμένουμε να ονομάζουμε το ωραιότερο επάγγελμα του κόσμου. Γιατί ανέκαθεν την κακουχία την αντιστάθμιζε ο παρήγορος πυρήνας της ίδιας της λειτουργίας, γιατί για κάθε νοσηρή συνθήκη υπήρχε μια παρηγορητική συνεργασία. Υπήρχε και θα υπάρχει ένας ωραίος άνθρωπος που διακριτικά σε καθοδηγεί γεμίζοντάς σε γνώσεις και χαρά, εφόδια για τη διαδρομή.

Ηρθε λοιπόν η ώρα να αναδείξουμε τη φωτεινή πλευρά, να αποκαθηλώσουμε το παγιωμένο σχήμα και εκείνο το κομμάτι μας που μουδιασμένο ακολουθούσε, να ορίσουμε τις βάρδιες προστασίας ο ένας του άλλου και να γυρίσουμε οριστικά σελίδα μόνο όταν δικαιωθούν έμπρακτα, θεσμικά και ηθικά, στο έπακρο, οι μάρτυρες – ήρωες του πιο σκοτεινού κεφαλαίου της ιστορίας μας.

Η Αλεξάνδρα Αϊδίνη είναι ηθοποιός