Αλμπουμ

Εχω την αίσθηση ότι αδικήσαμε τον Δρίτσα.

Τι έκανε ο άνθρωπος; Σύμφωνα με το δελτίο Τύπου που διένειμε είπε ότι «κανείς δεν έχει τρομοκρατηθεί πιστεύω εγώ από τη δράση αυτών των οργανώσεων, κανείς δεν έχει τρομοκρατηθεί από τη “17 Νοέμβρη”».

Κι ότι η κυβέρνηση «δρα εκδικητικά και παράνομα».

Γιατί; Επειδή «τα περισσότερα θύματα» της «17 Νοέμβρη» και του Κουφοντίνα «ανήκαν στη δεξιά παράταξη για κάποιους λόγους που ο καθένας μπορεί να αξιολογήσει όπως θέλει» (2/3).

Σαφέστατος ήταν ο άνθρωπος. «Η δράση του ένοπλου και της τρομοκρατίας» (αυτή είναι η διατύπωσή του) στοχεύει τους δεξιούς και «κανείς δεν τρομοκρατείται» – υποθέτω αν δεν είναι δεξιός.

Συνεπώς εμάς δεν μας νοιάζει που σκοτώνουν τους άλλους. Νοιάζει όμως τους άλλους. Και γι΄ αυτό εκδικούνται «τον ένοπλο και την τρομοκρατία» στο πρόσωπο του Κουφοντίνα.

Σαφέστατο. Ξέρω κάποιους που θα το υπέγραφαν με τα δυο χέρια.

Την επομένη το Γραφείο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ χαρακτήρισε τη δήλωση «ατυχή» επειδή «την Αριστερά και την προοδευτική παράταξη τις χωρίζει ιδεολογική και αξιακή άβυσσος με την τρομοκρατία. Γιατί για εμάς υπέρτατη αξία είναι η ανθρώπινη ζωή» (3/3).

Σύμφωνοι. Αλλά από πότε;

Διότι εμείς ποτέ δεν αντιληφθήκαμε ότι «υπέρτατη αξία» του Λένιν, του Στάλιν, του Μάο, του Πολ Ποτ και κάποιων άλλων συντρόφων ήταν η «ανθρώπινη ζωή».

Δυστυχώς δεν το αντιλήφθηκαν ούτε τα ογδόντα πέντε εκατομμύρια θύματά τους!

Και ποιος μπορεί να ισχυριστεί σοβαρά ότι η «17 Νοέμβρη», οι Ερυθρές Ταξιαρχίες, οι Μπάαντερ-Μάινχοφ, η ΕΤΑ, ο ΙΡΑ, η Πρίμα Λίνεα, οι Μαχητικοί Κομμουνιστικοί Πυρήνες, οι Πυρήνες της Φωτιάς, η Σέχτα Κομμουνιστών, ο Νέος Επαναστατικός Στρατός και μερικές χιλιάδες ακόμη κουμπουροφόροι είχαν «ιδεολογική κι αξιακή άβυσσο» με την Αριστερά;

Δηλαδή τι ήταν όλοι αυτοί, αν δεν ήταν αριστεροί; Φιλελεύθεροι; Σοσιαλδημοκράτες; Οικολόγοι-Πράσινοι; Κεντρώοι Βενιζελικοί;

Πιο έντιμο είναι ίσως να πουν ότι η δική τους Αριστερά ή ακόμη καλύτερα ότι οι ίδιοι δεν έχουν σχέση με την τρομοκρατία. Να το δεχτώ.

Αλλά όχι κι ότι η Αριστερά μόλις βλέπει αίμα λιποθυμάει.

Η Ροσάνα Ροσάντα (την «αριστεροσύνη» της οποίας ουδείς πιστεύω αμφισβητεί…) είχε γράψει καταμεσής της απαγωγής του Μόρο ότι οι Ερυθρές Ταξιαρχίες ανήκουν στο «οικογενειακό άλμπουμ» της Αριστεράς (28/3/1978).

Σόκαρε – ήταν κι η στιγμή… Αλλά κανείς δεν διανοήθηκε να αμφισβητήσει την έντιμη ειλικρίνειά της.

Καλώς ή κακώς αυτό είναι το άλμπουμ. Κι είναι προς τιμήν της ιταλικής Αριστεράς ότι ξεκαθάρισε τους οικογενειακούς λογαριασμούς.

Μακάρι κι αλλού.